Capitulū xiij.

Ad Corinth̓. ij.

Sextō prudenter vn̄ ſtupebant om̄es ſuper prudētia ⁊ rn̄ſis eius Io. xij. qͥ miſit mepr̄ ipſe mandatū mihi dedit quid dicam ⁊qͥd loquar¶ Septimo vtil̓r. Luce. ix. Loquebat̉ illisde regno dei Io. Iā vos mūdi eſtis ꝓpterſermonē quē locutus. ꝓpter hoc Ioh̓. vij.Nunqͣꝫ ſic locutus eſt hō. Sie ad exemplūhuius magr̄i dēmus loqͥ ſeptempl̓r¶ Prīo veraciter fine falſitate. zach̓. viij.Loqͥmini veritatē vnuſquiſqꝫ cū ꝓxīo ſuoScd̓o euidēter ſine duplicitatē. psͣ Aperiam in ꝑabolis os meū loqͣr.¶ Tertio feruēter fine tepiditate. Iſa. xl. loqͥmini ad cor irl̓m Exemplū in Apollo Actuū. xviij. qͥ erat edoctus verbū dn̄i ⁊ feruens ſpū loquebat̉.¶ Quarto ſpūaliter fine feditate. ij. Petri.iiij. ſiqͥs loquit̉. q. ẜmones dei.¶ Quinto ordinabil̓r fine ꝯfuſione Iac̄. ij.Sic loqͥmini ⁊ ſic facite¶ Sexto prudēter ſine temeritate Osͣ Osmeū loquit̉ ſapīam ⁊ meditatio ⁊cͣ¶ Septimo vtil̓r fine vanitate Osͣ Loquebar de teſtimonijs Actꝭ. i. Loq̄bant̉ varijslinguis. Sed heu. Iere. viij. dr̄ Nemo qd̓bonū eſt loquit̉ Fides gignit ꝟitatem. Caritas feruorē Spes ſpūalitatem fortitudoeuidentiā Prudētia prudentiā Iuſticia ordinabilitatē Temꝑantia vtilitatē¶ Nam ſi crucifixus eſt xp̄s. Hic on̄dit ꝙxp̄s in ſeipſo viuit vbi occaſione huius on̄vit pͥmo ẜm quā naturā mortuus ē Secūdo ẜm quā immortalis eſt ibi. ſed viuit ex¶ Dic̄ ergo Nā. q. ⁊ vere potēs eſt. Nā etſicrucifixus ē ex infirmitate .ſ. carnis aſſumꝑte ſed tn̄ viuit ex ꝟtute dei i. ex ꝟtute quadeus eſt Ro. vi. Xp̄s reſurgēs ex mortuisiā non morit̉ ⁊eͣ¶ Nam ⁊ nos infirmi Hic on̄t ꝙ xp̄us eosvite ſue ꝑticipes efficit. vbi tāgit tria. Primo quos facit ꝑticipes Scd̓o in quo fac̄ꝑticipes ibi. ſed viuimꝰ. Tertio ꝑ qͥd facitꝑticipes ibi Ex ꝟtute dei ¶ Dic̄ ergo ita dico ꝙ viuit ex ꝟtute licet pͥus infirmus fuerit. nā ⁊ nos ſup̄. qͥ ſumus multo minoreseo infirmi ſumus in illo .i. ad eius īmitatōnem multa patimur in pn̄ti. i. Coꝝ. vi. nosāt infirmi. vos āt fortes Sed viuemus cūeo .i. nos viuerę on̄demus ꝑ eum in vobis

.ſ. corrigendis ⁊ hoc ex ꝟtute dei .i. ꝑ ꝟtutem a nobis deo datā ad iudicandū vos ⁊hic ⁊ in futuro Uel ſic Nā infirmi ſumusin illo ſicut pͥus quo ad meritum. ſed viuemus ſupͣ. cum illo vita gl̓ie .i. in ſimili beatitudine qͣ viuit in vobis .i. vobiſcū fine inꝯſcientijs vr̄is quo ad p̄miū ⁊ hoc ex ꝟtute dei quo ad modum¶ Uoſmetip̄os tentate. Suꝑius p̄dixit pͥmo ſuū aduentū. Scd̓o ſuam ptātem adeos corrigendū hic tertō monet eos ad ſeexaminandū. vbi pͥmo monet eos ad hocfaciendrā Scd̓o ad ſe cognoſcendū ibi annō cognoſcitis voſmetip̄os Tertio ꝓponitſe in exemplū ibi Spero āt ꝙ cognoſcetisIn pͥma pͥmo hortat̉ ad examinatōeꝫ Secūdo docet examinatōnis materiā ibi. Sꝫeſtis in fide Tertio tagit examinādi ſufficientiā ibi. Ip̄i vos ꝓbate. ¶ Dicit ergo itaPtātem heo vos puniēdi ⁊ cum venero n̄parcam ⁊ ideo voſmetipſos. nō alios tentate .i. conſiderate ſuꝑ hoc .ſ. ſi eſtis in fide.i. Coꝝ. xi. Si noſmetip̄os iudicaremꝰ nōvtiqꝫ iudicaremur. Etfi eſtis in fide etiamipſi vos ꝓbate ſi eſtis .i. in oꝑibus bonis.quia fides fine oꝑibus mortua eſt Iaco. ijGalatas. vi. Opus ſuum ꝓbet vnuſquiſqꝫ¶ An nō cognoſcitis Hic hortat̉ eos ad ſeipſos cognoſcendum vbi pͥmo excitat eosad ſtatus ſui cognitōem Scd̓o ſubdit ſtatus gratie p̄cioſitatē ibi. qꝛ xp̄s. Tertio implicat cadēdi poſſibilitatē ibi. Niſi forte reprobi ¶ Dicit ergo An nō cognoſcitis uoſmet ip̄os Der. Nl̓ti ml̓ta ſciūt ⁊ ſeip̄os neſciunt Sicut oculus ſeip̄m non uidet ⁊ tn̄alios uidꝫ. Cognoſcitis inquā hoc qꝛ xp̄sieſus in uobis eſt ꝑ fidem ⁊ bona oꝑa ẜmpͥorem inſtructiōem dulcis hoſpes animexp̄s eſt Eſt inquā in uobis niſi forte re ꝓbieſtis recedētes a doctrina quā prius recepiſtis ⁊ ab eo qd̓ pͥus fuiſtis ſicut monetacadens a p̄cio uel amittens litteraturā reProba eſt Et terra nō fructificās. Heb. vi.Terra ꝓferēs ſpinas ⁊ tribulos reproba ē⁊ maledicto ꝓxima. ſꝑo āt quicqͥd ſit deuod̓ ꝙ cognoſcitis ex uita .ſ. quā inter uoſegi ꝙ nō ſumꝰ re ꝓbi nec in fide nec in ptate corrigēdi. Uel ẜm alios cognoſcetis inaduētu nr̄o ad vos in quo dure uicia puniam ⁊ corrigam