De beneicijs

Eneficiū quod cōpetit fideiuſſoribꝰ d̓r ꝙ ſi pͥncipalis⁊ fideiuſſor ambo ſūt idonei ī ſoluēdo. debꝫ pͥus pͥncipalis ꝯueniri qͣꝫ fideiuſſorſed ad hͦ vt fideiuſſorē qͥncūqꝫ creditor poſſit cōuenire renūciare debet fideiuſſor noueꝯſtitutioni de fideiuſſoribꝰ. Et nota qn̄cunqꝫ duo. tres. quattuor. vel plures p̓ncipalit̓⁊ inſolidū ſe obligāt locuꝫ habet renuciatiop̄dicta q̄ debet poni hͦ modo. Renuciamꝰcōmuniter ⁊ diuiſim nouis ꝯſtitutōibus ⁊epl̓e diui adriani bn̄ficio. ⁊cͣ. Unuſqͥſqꝫ eī ꝓaltero intendit ſoluere cū vltro ꝑteꝫ ſibi contingenteꝫ ſe videt̉ obligare. Dubitat̉ an laicus fideiuſſor clerici exiſtens poſſit ꝯueniricorā iudice ſeculari. et videt̉ ꝙ no. eo ꝙ pͥncipalis nō p̄t ꝯueniri corā eo cū renuciare nopoterit p̓uilegio ſuo. vt ſupra dictū eſt d̓ bn̄ficio clericoꝝ. Spe. in ti. de cōpetē. iudi. adi.in ver. ſꝫ pone ꝙ clericꝰ. tenet ꝙ ſic. qꝛ ꝑſonales exceptōes ꝯſtitutōne nō trāſferūt. realesv̓o ſic. ff. de excepti. l. exceptōnes facit. l. ſi cū ꝓcuratore. ff. de re iudi. Notandū. xj. q. j. c. te qͣdem. d̓r ꝙ clericꝰ fideiubere nō debet ꝓ laicoſi tn̄ fideiuſſerit tenet. vt in. c. ſequēti. Tlericitn̄ pōſſunt fideiubere inter ſe qn̄ ꝯueniūt̉. C.de ep̄iſ. ⁊ cle. l. omēs. §. in hac aūt vrbe inclitaIteꝫ qn̄ neceſſitas inſtat tūc ex pietate tenēt̉ſubuenire alij. vt. lxxvij. di nō ſatis. Itē proeccleſijs ſuis. vt in auten. de ſan. ep̄i. §. aliū ātcol. ix. hec Iohānes. ix. q. jͣ. te q̇dem. Nullusreligioſus abſqꝫ p̄lati ſui licentia. ⁊ maiorispartis capituli cōſenſu dꝫ fideiubere ꝑ aliqͣnec ꝓ aliqͣ mutuā pecuniā recipiat vltra ſūmā cōmuni ꝓuidētiā ꝯſtitutā ꝯuētꝰ ſeu capituli. al̓s ꝯuentꝰ ⁊ capl̓m nō tenet̉ rn̄dere ꝓhis niſi manifeſte ꝯſtiterit ī vtilitatē eius redudaſſe. vt in. c. ꝙ quibuſdam de fideiuſſo.Ulteriꝰ ſciēdū ꝙ ī his caſibꝰ p̄t fideiuſſorage ꝯͣ pͥncipalē debitorem vt eū liberet a fideiuſſionē. Primo ſi diu ſtetit in obligationeScd̓o ſi debitor incipit vergere ad inopiamTertio ſi fideiuſſor cōdemnatꝰ ſit. hij caſusponūt̉ ī. c. vlti. de fideiuſſo. Quarto ſi ab initio ꝯuenit. ff. eo. ti. l. fideiuſſor. eo. ⁊ in. l. ſi ꝓ ea..C. mand̓. vbi elicit̉ tanqͣꝫ ꝓ regula ꝙ fideiuſ

ſor vel mandatariꝰ anteqͣꝫ ſoluat ꝑ reo pͥncipali nō eget mādati ꝯtra eū niſi ſit ꝯdenatꝰvel reus bona dilapidet̉ vel ꝯuētū ſit ꝙ poſſit qͥncūqꝫ. Fideiuſſor tn̄ iniuſte ꝯdēnatusappellatōnē nō vſus ꝯtra reū regreſſum nōhabet qd̓ eſt notatu dignū. Fallit hͦ regulain fideiuſſore iudicij. qꝛ ſtatim poſt ſtipulationē cōmiſſam agere poteſt. vt in. l. ſi mādato. j. Rn̄ſo. ff. e. ti. Ratio eſt. qꝛ illa fideiuſſioparatā ſecū habet executōem. Fallit in fideiuſſore ꝯtractꝰ q̄ fideiuſſit animo nouandi.vt in dicta. l. ſi mādato. ij. Rn̄ſo. Ratio qꝛ reum liberauit. et ſic ſoluēti eſt ſimilis. nam intali nouatiōe obligatio pͥma debitoris trāſfundit̉ in fideiuſſorē. Item fallit ſi fideiuſſornō animo nouandi ſꝫ interpellatꝰ ī iudicioq̄ntitatem ſumme debitoris depoſuit in iudicio ⁊ eam ꝯſignauit. ⁊ talis etiam ſimiliseſt ſoluenti. Item q̄ fideiuſſit ꝓ aliqͦ vel etiaꝫſimpl̓r ꝓmiſit ſoluere ꝓ alio. Non ſoluꝫ ipſeſed etiam heredes eiꝰ conuenire poſſunt inſti. de fideiuſſo. § fideiuſſor non tantum. ⁊. l. j..C. de conſti. pecu. ⁊. l. poteſt. §. fideiuſſor. ff. defideiuſſo. Item ſi debitor promiſit fideiuſſori ſe eum liberaturum infra terminū. quodſi non fecerit et fideiuſſor pro eo ſoluerit habeat predia empta que creditori erant obligata pro ea pecunia quam ſoluit. Promiſſio ſeu pactum tenet. quia apparet venditioconditionalis. ff. de contrahen. emptio. l. vltima. Item fideiuſſor habet exceptionem ſimandauit creditori ꝙ aliter non crederet niſi reciperet pigno. ff. de fid̓eiuſſoribus. l. ſi inpuerpere. M AEfenſio ſeu excepdtio ꝑ ꝯditionē indebiti alicui ꝯpetens eſt vt ſi aliqͦs indebite ſoluit.vt qꝛ illud nō tenebat̉ ſoluere poteſt illud repetere. et huic bn̄ficio renūciatur. Scienduꝫſi aliquis bis creditori pecuniā ſoluiſſet oblitus ſe pͥmo ſoluiſſe. reducens vero ad memoriam poſtea repetit indebitu. ip̄e tn̄ repetes debet ꝓbare. vt pecunia indebita ſit ſoluta niſi creditor negaret ſolutōem ſibi factamtunc ſi probabitur ſolutio oportet creditorē