Sermo

ci: qꝛ non ſolum eſt proximus: qui facit mifericordiam alteri: ſed etiaꝫ qui recipit mīam dei.Talis eſt inimicus. vnde dicit in euangelio.Si ergo diligitis eos qui ⁊cͣ. quaſi dicat. Diligere inqͣꝫtum cadit ſub p̄cepto: eſt magis meritorium: vt ſupra dictum eſt expone. Nonne⁊ publicani ⁊c̄. q. d. Diligere amicum eſt facile: quaſi cōmune oībus ⁊ naͣle: ⁊ nihil cooperabitur ad perfectionem meriti: quia addidit.Quid amplius facitis qͣꝫ publicani: qui .ſ. ī dilectiōe amicoꝝ nō merēt̉. Cōcludit igit̉. Eſtote perfecti in dilectione inimicoꝝ. Sicut paternoſter celeſtis eſt ꝑfectus qui .ſ. poſuit animaꝫſuam pro nobis: et orauit pro ꝑſequentibus ſedicens. Pater ignoſce illis ⁊c̄.Scd̓a ꝯſideratio.Ecūda conſideratio eſt qualiter ꝓduScenda eſt in effectu: ibi. Attēdite. Etquia circunſtantie ſunt multe: ad hocvt aliquid iuſte fiat. Ideo reducit omnes advnum modum: ſcilicet ad debitam intentionedicens. Attendite: id eſt cauti eſtote. Ne iuſtitiam veſtram faciatis coram hominibus .ſ. vtplaceatis pn̄ti ſeculo: ſiue vt videamini ab eis.vn̄ ad Gala. primo. Si adhuc hominibꝰ placerē: xp̄i ſeruus non eſſem: nec ab eo eſſem remunerandus. ideo addit̉ hic. Alioꝗn mercedem nō habebitis apud patrem veſtrū ꝗ in celis eſt: cuius amore non feciſtis. Ille .n. debetmercedē dare: cuius mandato mouet̉ oꝑariusvel amore .ſ. intentionē in deū referendo: tāqͣꝫin finem debitum. vnde dicit. Attendite .i. intentionē in debitu fine dirigite. Tunc .n. intētio in debitū finem dirigit̉: ẜm Ber. quādo inoī actione querimꝰ honorē dei: vtilitatē proximi ⁊ conſcientiam bonaꝫ. vnde circa iſtam cōſiderationē occurrunt tres concluſiones.¶ Prima concluſio eſt videre quid ſit intentio. vnde ſciendū eſt ꝙ intentio idē ē ꝙ ī aliudtendere: et ideo accipienda eſt diſtinctio .ſ. ꝙ inaliud tendere: eſt vl̓ ſicut in obiectum: vel ſicutin finē. ¶ Primomō nō accipimus hic tendere qꝛ omnis potentia tendit in ſuum obiectumſed nō omnis potentia habet intentionē. Igit̉o portet ꝙ illud aliud ſit ipſe finis in quem tendit̉. ¶ Sequit̉ ſecūda diſtinctio .ſ. ꝙ tenderein finem fit dupliciter .ſ. vel in fineꝫ p̄ciſe: nonreferendo aliquid in ip̄m: ſicut volo ſanitatemvel referendo aliꝗd in ip̄m: vt volo potionemꝑꝑ hͦ: ꝙ volo ſanitatem. ¶ Primoʳ accipiturꝓprie intentio: qꝛ nō dicimur ꝓprie intenden

tes: cum finem īmediate petimus: ſed cum aliquid facimus: vt poſſimus aſſeꝗ fineꝫ ordinādo in ip̄m. vn̄ lꝫ tres ſint appetitus tendentesin fineꝫ .ſ. naͣlis: ſenſitiuus ⁊ intellectus: tamēſolus intellectus dicit̉ intendere .i. aliꝗd agendo in fineꝫ referre: qꝛ etiā intellectus libere ordinat oīa in ip̄ꝫ. Naturalis vero ⁊ ſenſitiuusẜm Damaſ. magis ducit̉ qͣꝫ inducat. Et ideointentio pōt ſic deſcribi: ꝙ intentio eſt in fineꝫtentio: ordinando aliꝗd in ip̄m per potentiā libere oꝑantem. Hec aūt intentio eſt libeꝝ arbitrium: ad quam ꝯcurrit intellectus: vt indicās⁊ volūtas vt eligēs libere. vn̄ ẜꝫ Damaſ. perlibeꝝ arbitrium hō ſolum agit: non agit̉: ſicutper alias potentias ſenſuales.¶ Scd̓a ꝯcl̓o eſt videre que bona intentio ſit.vbi nota ꝙ cum ad bonitatē actus plura ꝯcuirunt .ſ. libeꝝ arbitrium: agens ẜm dictamenrōnis dictantis integritatem dīum circūſtantiarum. ¶ Item obiectuꝫ ẜm bonitatē inuentāin eo. Item debitus finis. Iteꝫ hītus moralis.ſ. caritas. Item integritas oīum circūſtantiarum. Iteꝫ ipſa dīna voluntas ⁊ intētio cuiuſlꝫlegalis obligatiōis recte ꝯdite a ſuꝑiore. Bonitates actuum tn̄ pͥncipal̓r ſunt a fine: inqͣꝫtuꝫreferunt̉ ad debitum finem: qꝛ ẜm BoetiumCuius finis bonus eſt: ip̄m quoqꝫ bonuꝫ eſtvnde actus debite ordinās ea q̄ ſunt ad finemad ip̄m finem eſt bonus: vt ſic: actus indebiteordinās eſt malus: vt ſic. Sꝫ bona intētio ordinat debite ordinando ea: q̄ ſunt ad finem inip̄m: ſicut de elemoſina intendens deo placere. Mala aūt intentio ordinat male: qꝛ in finēindebitum: vt de elemoſina intendens vanaꝫgl̓iam. Et ex hͦ ſequit̉ ꝙ nullus actus pōt eſſebonus ⁊ malus ꝑ bonā ⁊ malam intentioneꝫvnde ſi ego incipio dare elemoſinā ⁊ intendēvanam gl̓iam. Sꝫ accipiendo actum largitionis ꝯpungere ⁊ intendere in ſolam gl̓iam deiActus quem inchoarē eſſet malus: ꝯſumantetn̄ eſſet bonus. vnde Aug. Uoluntas ex fineſuo cognoſcit̉: an recta aut praua ſit. Finis aūtbone voluntatis eſt beatitudo. Finis autemmale voluntatis eſt delectatio: vel aliꝗd aliudin quo voluntas non dꝫ ꝗeſcere. vnde Ber.Bona erit intentio ſi in omni actione noſtraaut honorem dei: aut vtilitatē ꝓximi p̄tendamus. Dicit igitur in textu. Cum facis elemoſinam: noli tuba canere ante te .i. innoteſce̓ hominibuſ: vt gl̓ieris: ſicut ypocrite faciūt. Ypocrita eſt p̄ſentator perſone alterius: in ſynage