Sermo

¶ Feria ſexta poſt diem cineꝝ. Sermo. 42.Idiſtiſ quiadictuꝫ eſt antiꝗs. Diligesamicū tuū ⁊c̄. Matth̓. 5.Cum in hoc tꝑe reconciliatiōiſꝗlibet dꝫ ſe exercere inactibus virtuoſis .ſ. in ieiunio: or̄one: ⁊ elemoſina. Nullus autē actusꝟtutis ſine caritate de ſe eſt meritorius ẜꝫ Auguſti. 15. de tri. di. Qd̓ omnia dona ſine caritate ad deū nō ꝑducunt. Et caritas etiā ſi ſolaeſſet: nos ad deum ꝑduceret ſine alijs: īmo eſtdomus oīa alia perficiens: qꝛ ſine caritate poſſunt eſſe: ſed non ꝓdeſſe. Quare ꝓponit̉ nob̓caritas: ⁊ qͣꝫ neceſſaria ſit ad ſalutem. Sed qꝛvltima ꝑfectio caritatis ꝯſiſtit in inimicoꝝ dilectione: iuxta illd̓ Chry. Nulla ꝑfecta dilectionis operatio vltra dilectionem inimicoꝝ pōtꝓcedere. Ita euangeliſta nos hortatur ad eādi. Audiſtīſ ⁊c. vbi occurrūt due ꝯſideratōesPrima ꝯſideratio.Irca pͥmam ꝯſiderationem: que eſtde caritate qualiter exhibenda eſt inaffectu: pono ſex concluſiones.¶ Prima ꝯcl̓o eſt: ꝙ iſta ē oꝑinio iudeoꝝ: ꝙinimicos ſaltem alterius legis hō non teneturdiligere: ſicut narrat Ariſto. in de ſecretis.Dum .n. paganus ⁊ iudeus ꝯfabularent̉: dic̄paganus. Que eſt lex tua? Reſpōdit iudeus.Credo ꝙ in celo eſt vnus deus: quem adoro⁊ expecto ab eo bonum aīe mee: ⁊ illis ꝗ ꝯuerſantur mecum in lege mea: ⁊ in fide: ⁊ credulitas mea eſt. Qd̓ ꝗ diſcrepat in fide mecuꝫ: licitum eſt mihi tollere ſanguinem ſuum: pecuniam: vxorem: parentes: ⁊ genitos: ⁊ oīa: ⁊maledictio eſt mihi: ſi ſeruo eī fidē: ſi iuuo ip̄ꝫſi facio cum ipſo mīam: vel parco ei. Sed hecopinio eſt cōtra legem rationis. Reſpōdit paganus. Mea hec eſt. In primis ꝙ volo mihibonum: filijs: ⁊ ſeruis meis: ⁊ nolo alicui tradere malum: neqꝫ ſequentibus legem meamneqꝫ diſcrepantibus mecum in eadem. Credo eꝗtatem ⁊ mīam ſeruandā cuilibet viuēti.Nulla iniuria placet mihi: ⁊ videtur mihi ſi aliquod malum accidit alicui viuentiuꝫ: ꝙ mihiillud malum ꝯtingat: ⁊ mihi: ⁊ cuilꝫ affecto ſanitatem: per ꝓſperitatem ⁊ felicitateꝫ accidereoībus vniuerſal̓r hoībus. vnde iſtud qd̓ dicitEt odio hēbis inimicum: non fuit in lege ſcri

ptum: ſed eſt ſcribaꝝ traditio. Arguebāt ēniꝫex ꝯtrario ſenſu. Ex quo p̄ceptum erat diligere amicum. Qd̓ quaſi ex hoc ſequeret̉: ꝙ deberent odire inimicum: ſine qualibet diſtinctione. Hoc hr̄e etiam poterant ex illo Exo. 22.Inimicus ero inimicis tuis.¶ Scd̓a ꝯcl̓o eſt: ꝙ de neceſſitate ſalutis eſtdiligere inimicum. Ego aūt dico vobis diligite inimicos veſtros. vbi nota ꝙ inimicus accipitur dupl̓r. Uno mō negatiue: quaſi nō amicus. Et ẜm hoc negat ſolam habitudinē amicitie: ⁊ nihil plus. Alio mō poſitiue: ⁊ ſic nō ſolum negat habitudineꝫ: ſed etiā ponit odium.¶ Item ſcd̓o mō dupliciter ſumit̉. Uno modo ꝓprie ⁊ ꝑ ſe .ſ. ꝓ odio. Alio mō improprie⁊ ꝑ accn̄s .ſ. ꝓ naͣ ſubtracta iſtis. ¶ Item diligere accipitur dupl̓r. Uno mō poſitiue. Et ſicdicit actum elicitum dilectōis. Alio mō negatiue: vt ꝓ nō odire. Tunc dico: ꝙ accipiendoinimicum ꝓprie .ſ. pro illo: ꝗ hꝫ habitū inimicitie. Et accipiendo ip̄m diligere poſitiue proactu elicito. Sic ex p̄cepto hō non tenet̉ diligere inimicum: ſed magis odire. ¶ Ratio eſt:qꝛ amicitia eſt virtus. Igit̉ eius oppoſituꝫ eſtvitium. Sed intellectus vt ſic dicit odium.Sed accipiendo inimicuꝫ negatiue ſiue ꝓ nōamico: ⁊ accipiendo diligere ꝓ non odire: tūchō tenetur eum diligere: hoc eſt non odire.Et hoc in bonis ſpiritualibus .ſ. in virtutibꝰ:in gratia: ⁊ in gl̓ia. Probo: qꝛ ſi hoc non faceret: homo non eſſet in caritate: qꝛ qui eſt in caritate: non ſolum vult diligere: ſed etiam vultſecum diligere deum.¶ Tertia ꝯcl̓o eſt: ꝙ affectiue tenet̉ hō diligere inimicum etiā alterius legis. ¶ Ratio eſt:qꝛ caritas eſt hītus: quo d̓s diligit̉: ⁊ quo voloaliū diligere deuꝫ. Et iō affectu caritatis tenet̉hō velle oēm hoīem dīligere deum: ⁊ ad ip̄mattingere affectu ꝯpaſſionis. Tenet̉ ēt ip̄ꝫ diligere ſaltē in gnaͣli: qn̄ cognoſcit hoīeꝫ eē in ſtatu damnatōis. ¶ Ratio eſt: qꝛ ſicut tenet̉ velle oēs hoīes deum dilige̓ ⁊ ad ip̄m attingere.Sic etiam tenetur nolle aliquem deum odire:nec ad deum finaliter attingere. vnde velle inimicum damnari peccatū eſt ex genere. Et quādo fit cū deliberatione melius firma: tunc eſſetpctūꝫ mortale. Sꝫ videt̉ ꝙ aliquis poſſit odire vitā inimici: tūc qꝛ iudex poſſꝫ licite ſentētiare ad mortē de inimico peccante: tū qꝛ actor poteſt licite eū indicare etiaꝫ ad mortē: tū qꝛ bonūcōmune p̄fert̉ bono pͥuato. Dicit̉ ꝙ quis po-