Onica. xij. poſt trinita.

fluus. ſed virtuoſus ⁊ opus vere penitentie hͦtn̄ p̄ſuppoſito ꝙ voluntas ſic penitentis nō feratur directe in iſtā poſſionē cauſandā. Sꝫ tm̄ꝓpter diſplicentiā de peccato inquantū offendit deū. ⁊ ſic legimꝰ quoſdā cōmendatos d̓ ꝑfectiōe ꝯtritionis. Hec Holkot. Ad hūc gͣduꝫꝯuenit publicanus. qꝛ in eo ꝙ pectꝰ ſuū ꝑcuſſit ſe dolere on̄dit. In hoc em̄ ꝙ pectꝰ percutꝭtur dolor cordis intus on̄ditur. ſicut figuratūeſt. ij. Reg. vl. Dauid ꝑcuſſit cor ſuum poſtqͣꝫnumeratus eſt populꝰ ⁊ dixit ad dn̄m. peccaui valde. in hoc facto p̄cor dn̄e. vt tranſferasiniqͥtatem ſerui tui qͥ ſtulte egi nimis. Percuſſit gͦ publicanus pectus ſuum. qꝛ dolens ⁊ indignatus cōtra ſeip̄m. qꝛ dicit glo. pectus ſuūcutit ⁊ penas de ſe exigit ⁊ deus ꝑcit. Tunſio em̄ pectoris vtilis eſt penitenti. qꝛ valꝫ adremiſſionē venialiū. ẜm Augꝰ. in li. de penitētia. Sunt aūt octo quibus venialia dimittuntur. vt confeſſio. pectoris tunſio. aque benedicte aſꝑſio. crucis ſignatio. dn̄ica oratio. ſacracōmunio. ⁊ iuiuriarū remiſſio. Verſus. Confiteor. tundo. aſpergo. conteror. oro. Signor.edo. dono. ꝑ que venialia pono. Quod auteꝫh̓ dicit̉ cōfeſſio. inteiligi debet de cōfeſſiōe generali quā faciūt religioſi in penitentia. ⁊ completio. quā faciunt homīes diebus dn̄icis ⁊ feſtiuis poſt finē ſermonis. De cōfeſſione auteꝫſacramentali nō dubiū eſt quin ꝑ eam ⁊ mortalia dimittant̉. Itē ꝙ dicit̉ crucis ſignatō. maxime intelligit̉ de bn̄dictione ep̄i. Item ꝙ dicit̉ oratio intelligit̉ p̄cipue de oratione dominica que fit in eccleſia dedicata. Itē ꝙ dr̄ d̓ ſacra cōmonione extendit̉ vniuerſaliter ad omnia ſacr̄a noue legis in qͥbꝰ ꝯfert̉ gr̄a. vt eſt euchariſtia. extrema vnctio ⁊cͣ. Quintus et vlmus gradus qͦ aſcendere poſſumꝰ montē humilitatis eſt feruor orationis ꝑ quē ⁊ iſte publicanus in montem humilitatis aſcēdit cū dic̄Deus ꝓpitiꝰ eſto mihi peccatori. In hac breui oratione pͥmo recognoſcit dei potētiā cū dicit deꝰ. q. di. Nemo pōt pctā dimittere niſi tudeus. qꝛ dicit Augꝰ. cōtra iulianū ⁊ hr̄ de ꝯſecra. di. iiij. c. Nemo tollit pctā niſi ſolus xp̄s qͥeſt agnus tollens pctā mūdi. Et te ſolū deuminclinabo. te ſolū timeo qꝛ pater deus miſit teſolū ꝓpitiatorē ꝓ pctīs noſtris j. Ioh̓. ij. Seddiceret aliqͥs. ex qͦ xp̄s in dn̄ica oratiōe q̄ ponſtur Math̓. vj. docuit nos orare. Pater nr̄ qͥes in celis ſan. ⁊cͣ. quare iſte publicanus ex inſtitutione diuina nō dixit. pr̄ ꝓpitiꝰ eſto mihipeccatori. ſꝫ dixit deꝰ. Ad hoc dicūt doctoresꝙ in omni dicto vel facto ipſius publicani p̄tendit̉ humilitas vn̄ etiā totū euāgeliū cōcludit̉ ī humilitate. quare nō nomen pr̄is qd̓ dilectionis affectū importat h̓ exp̄ſſit. Etiā publicanus reputauit ſe indignū vocari filiū. ſic̄ fili

us ꝓdigus qͥ dixit. Nō ſuꝫ dignus vocari filiꝰtuꝰ Luc̄. xv. Iō nō dixit pr̄ ſed deꝰ. qͣſi ſe totūin nihilū redigeret corā deo. Scd̓o eꝰ expoſcitmiſcd̓am cū dicit. ꝓpitiꝰ eſto. ẜm glo. recognouit em̄ ſe iuſte pati omīa mala ꝓ pctīs ſuis ſolmiſcd̓ie dei ſe ſubmiſit. Et hoc importat hͦ nomen ꝓpitiꝰ. qd̓ idē eſt qd̓ miſericors ⁊ benignꝰ⁊ dr̄ a ꝓpe ⁊ citius. q. d. ꝓpoſitius eſto .i. ꝓpecitius eſto ꝓpter miſcd̓iam vt dimittas peccata. Sed diceres quare iſte publicanꝰ ī temploppiciationē dei poſtulauit. ad hoc dr̄ ꝙ ſciuitSalomonē dixiſſe. iij. Reg. viij. Si qͥs agnouerit plagā cordis ſui ⁊ expanderit manꝰ ī demo hac tu exaudies in celo ⁊ ꝓpitiaberis. Etij. Paralip. vij. Si cōuerſus fuerit ppl̓s meusſuꝑ quo inuocatū eſt nomen meū dep̄catuſqꝫme fuerit ⁊ exquiſierit faciem meā. ꝓpitiꝰ eropeccatis eoꝝ. ideo ait ꝓpitius eſto. Tertō on̄dit ſuā indigentiā cū ait. mihi peccatori. q. di.Ego me oīm peccatorum ſolum peſſimū recognoſco. plus idcirco alijs miſericordia īdigeotua. ergo mihi peccatori ſubueīas. primo peccata condonādo vt Marie magdalene cui remiſiſti peccata multa. qm̄ dilexit multū. Sedcirca hoc dubitat̉ quō iſte publicanꝰ petit ſibipeccata cōdonari. cū tn̄ nō videt̉. confiteri cuꝫtn̄ dicat Gregꝰ. xxij. moral̓. hec ſunt humilitatis ſigna iniquitatē ſuam quēqꝫ cognoſcere etcognita nota confeſſionis aꝑire. Ad quod dicitur ꝙ iſte publicanꝰ in eo ꝙ ſe peccatorē cogͦnouit. et dixit omnia peccata deo generaliterꝯfeſſus fuit qd̓ ſufficiebat ꝓ iſto tꝑe. qꝛ adhucnō erat generalis confeſſio inſtituta que ſi neceſſaria fuiſſet ip̄e ẜm diſpoſitionē animi diſpoſitus fuiſſet ꝙ ſacerdotē adijſſet. Iō bn̄ potuit dice̓ cū psͣ. Delictū me. cog. ti. fe. ⁊ īiuſti.me. a te nō abſcō. ⁊ hͦ qͦ ad ꝯfeſſionē. ⁊ ſequit̉.dixi ꝯfitebor vicꝫ hoī ẜm p̄parationē anī ⁊ turemiſiſti impietatē pctī mei. Et eſt notāduꝫ ꝙꝯfeſſio eſt duplex. vna mētalis q̄ fit deo. ⁊ hͦ iire naturali. Et hͨ ꝯfeſſio mētalis ſufficiebat an̄xp̄i incarnationē qꝛ xp̄s nō dū erat hō. ad huctalis ꝯfeſſio ſufficeret vbi articulꝰ mortꝭ ꝯfeſſionē ſacr̄alē nō admitteret. Alia ē ſacr̄al̓. ⁊ hācqꝛ deꝰ factꝰ eſt hō vult vt fiat hoī vicario xp̄ihͦ ꝙ miniſtris ſacramētoꝝ dedit ptātē ligandiatqꝫ ſoluendi ⁊ ſic cōfeſſionē inſtituit tacite cūdixit. Quoꝝ remiſeritꝭ pctā remittūt̉ eis Ioxx Sed apl̓i eā ꝓmulgauerūt exp̄ſſe. qꝛ dicttapl̓s Iaco. c. v. Confitemini alterutrū peccata vr̄a. Sed diceres. ex quo in ꝯtritiōe remitunt̉ pctā. Iuxta illud Ezechielis. xviij. Quacunqꝫ die ingemuerit peccator ſaluus erit Adquid gͦ oris neceſſaria eſt cōfeſſio Ad quod dicunt doctores. Quāuis ꝑ contritionē peccatadimittunt̉ tn̄ vocalis confeſſio eſt iam in tempore gratie neceſſaria vel in re quando habeꝰ-

P

Q