SermoAL V. L
animam. Eſt tamen notandum quilibꝫ homodebet miſereri anime ſue in qͣttuor. Primo infirmā curando. Quādoqꝫ em̄ aīa infirmat̉ exculpa. Nā in ꝑſona pctōris dicit psͣ. vj. Miſerere mei dn̄e qm̄ infirmꝰ ſū. ſic̄ ergo ē opꝰ miſericordie infirmū corꝑalit̓ viſitare. ⁊ ad eiꝰ ſanitatē curā impēdere. ita ē opꝰ ꝟe miſcd̓ie animā ſpūalit̓ ꝑ ꝯtritionē ⁊ pn̄īam ſanare ⁊ ſanitatē eius a celeſti medico implorare. ſic̄ fec̄ dauid in psͣ. Sana anīam meā qꝛ pec. tibi. Scd̓odꝫ miſereri aīe ſue ip̄am nuda veſtiēdo. Eſt eīopꝰ miſericordie nudū veſtire. Eſa. lviij. Cuꝫꝑpendit hō aīam ſuā eſſe nudā a ꝟtutibꝰ dꝫ eācū ꝟtutibꝰ veſtire ⁊ ornare. qꝛ ſic̄ veſtes ornātcorpꝰ ⁊ cooperiūt turpitudinē eiꝰ. ſic virtutesornāt aīam. De his veſtimentꝭ aīe dr̄ Apoca.xvj. Beatꝰ qͥ ſeruat veſtimenta ſua ne nudusambulet. ⁊ charitas q̄ eſt regina ꝟtutū operitmultitudinē pctōꝝ .j. Pe. iiij. Tertio dꝫ miſereri aīe ſue ip̄am eſuriētē reficiēdo Nōnūqͣꝫ eīaīa patit̉ famē ꝟbi dei. ⁊ tūc hō dꝫ ꝓcurare vbū dei legēdo ſacrā ſcripturā vel accēdo ad p̄dicatōes. vn̄ psͣ. cvj. Animā eſuriēteꝫ ſatiauitbonis. Quarto dꝫ miſereri aīe ſue captā cōcupiſcentiaꝝ laq̄is redimēdo. vel ne capiat̉ temptationibꝰ ꝯſeruādo. ſic̄ zara Tob̓. iij. mūdaꝫẜuaui aīam meā ab oī ꝯcupīa. Scd̓o dꝫ hō eomiſericors ꝓximo qͦ ad qͣttuor miſericordias.Prima ꝯſiſtit in nō iudicādo. ⁊ hͦ tangit̉ cū dicit. nolite iudicare vt non iudicabimī. Ubi noͣdi. Rober. ſuꝑ lib. ſap̄. lec. clxxvj. Sic̄ impiūeſt pctā q̄ cōmiſimꝰ ꝑtinaciter excuſare. ita virtuoſuꝫ ē valde pct̄a ꝓximi nō facilit̓ iudicareſed patient̓ aliqualit̓ excuſar̄. ꝯſiderātes cōisfragilitatꝭ ꝯditionē. ſincerꝭ familiaritatꝭ cōmunionē ⁊ vere pietatis exercitatōnē Primo em̄cōis fragilitas qͣ cōiter nos oēs erramꝰ mouere nos dꝫ aliqͣlit̓ ad excuſandū ⁊ nō facilit̓ iudicādū. Nā ī vitaſpa. dixit qͥdā ſenex li. iiij. c.cxxxviij. Nō iudiceſ fornicatorē ſi caſtꝰ es qm̄ſil̓i lege p̄uaricarꝭ. Etem̄ qͥ dixit. ne fornicerisdixit etiā. nō iudices. ibidē. c. cxl. Uir qͥdā ſāctus cū q̄ndā audiuiſſet peccantē fleuit amare⁊ dixit. Iſte hodie ⁊ ego craſtino. verū tn̄ qͣlit̓qͥs peccet an̄ te nō iudices eū. iudica magis teip̄m peccatorē eſſe qͣꝫ illū Iō etiā dixit bern̄. ſuper can̄. ẜ. xlj. Noli iudicare ꝓximū. ſed magꝭexcuſa intentionē ſi opus nō poſcit .ſ. ꝙ illd̓ fecerit ex ignorātia vel ex ſurreptōe vel ex caſu.Scd̓o admonere nos dꝫ ſincere familiaritatiſcōmunio vt ſaltē de amicis nō credamꝰ facilit̓mala. nec etiā de p̄latis vel etate ꝓuectis. Un̄Hiero. in epl̓a ad ruſticū. Nō eſt facile malū d̓ꝑfecta etate credendū quā vita p̄terita defendit ⁊ honorat vocabulū dignitatis. Et ponitexemplū de amico ſuo xenocrate. cū inqͥt qͥdāplatōni dixiſſet ꝙ dixerat de eo malū. Rn̄dit
nō eſſe ſibi credibile ꝙ nec ille quē tm̄ amabateū nō diligebat. Cūqꝫ narrās dictū ſuū ⁊ ſe ꝓbatuꝝ aſſere̓t. Nunqꝫ xenocrateꝫ taliā dixiſſeniſi expedire iudicaſſꝫ. Tertio nos monere dꝫne faciliter iudicemꝰ pctā alioꝝ vere pietatꝭ exercitatio. piū eſt em̄ alienos defectus ſine leſione iuſticie qͣꝫtū fieri p̄t excuſare ⁊ famā ꝓxīoꝝqͣꝫtū poſſibile eſt illibatā ſeruare. qꝛ di. Orige.ſuꝑ Leui. xxxiij. Nō vult te dn̄s ſi forte videris pctm̄ fratris tui cōtinue euolare ad publicū ⁊ ꝓclamare paſſim ⁊ diulgare aliena pctā ꝙeſſet vtiqꝫ nō corrigentis. ſed infamatis. Id̓odixerūt beati apl̓i Symon ⁊ Iudas. Nos innocentes abſoluere. nocentes ꝟo ꝑdere nō decet ꝓpter qd̓ dixit quidā ſenex in vitaſpa. vbisͣ. c. cxxxvj. dictus paſtor quē cū interrogauitfrater dicens. Si video culpaꝫ fratris mei bonum eſt celare eaꝫ. qua inquit hora tegimꝰ peccatum fratris noſtri tegit etiā deꝰ noſtrū. Et qͣhora prodiderimus culpā fratrū prodet ⁊ deꝰnoſtram ſil̓r. Scd̓a miſericordia ꝯſiſtit in nonꝯdēnando cū dic̄. nolite cōdēnare vt nō cōdēnabimini. q. d. ſi ex humana fragilitate cōtingat forte vos quēqͣꝫ ſuſpitioſe iudicare nolitetn̄ ꝯdemnare .i. dignū aliquē damnatiōe d̓ferre. Nā qͥ hodie eſt peccator cras erit confeſſoreo ꝙ facile ē ī oculis dn̄i ſubito honeſtare pauperē. Ecc̄i. xj. Quod tn̄ multi nō aduertūt ſedfaciliter nūc illū. nūc aliū cōdemnāt. Iō in vitaſpa. legit̉. ij. lib. c. xxvj. ſolebat dicere abbaſIoh̓es paruā ſarcinā dimiſimus .i. noſmetipſos rep̄hendere et grauem portare negligimꝰid eſt ſi noſmetip̄os iuſtificemꝰ ⁊ alios codemnemus. Ibidē etiā legit̉ dū patres de multoꝝvita ⁊ rebus plurimis loquerent̉ abbas qͥ prius tacebat. poſtea ꝟo egreſſus tollēs ſaccū impleuit eū arena ⁊ portauit eū in dorſo ſuo. ⁊ iterū in alio pāno paruo miſit alterā arenā ⁊ portabat an̄ ſe. videntes aūt ceteri patres requiſierunt ab eo qͥd hoc eſſet. dixit. iſte ſaccus qͥ hꝫmultā arenā pctā mea ſunt quāplurima ⁊ eccedimiſi ea pꝰ dorſum meū nolēs ea videre vt ꝓip̄is doleā vl̓ plangā ⁊ pauca h̓ delicta fratrismei ocul̓ an̄poſui ⁊ crucior in ip̄is fratrē cōdēnans Sꝫ nō oportet ſic iudicare. ſꝫ magis meaan̄ me ducere ⁊ de ip̄is cogitare ⁊ rogare deūvt indulgeat mihi. Qd̓ audiētes patres dixerūt. in veritate hec eſt via ſalutis. Tertia miſericordia ꝯſiſtit in remittēdo cū dicit. dimittiteſcꝫ iniurias vobis illatas a ꝓximis ⁊ dimittet̉vobis pctm̄. iuxͣ illud Ecc̄i. xviij. Relinq̄ ꝓximo nocenti te ⁊ tūc deprecāti tibi pctā tua ſoluent̉. Quarta miſcd̓ia ꝯſiſtit ī largiēdo quā tāgit cū dicit. date .ſ. tꝑalia ⁊ dabit̉ vobis .ſ. bonū nature. fortune ⁊ glorie. De hͦ refert Uincentiꝰ in ſpecu. hiſt. li. xxiiij. c. v. ꝙ vir dei Iodocus qui rex erat britonum duꝫ eſſet in quo-
Q
Q
R