Dn̄ica infra octauas aſcē.

homines antiquitus hoſpites ſuos ſub periculo proprio. Sicut narratur in policra. lib.viij. ca. xiij. vbi dicitur. ꝙ notam criminis incurrebant qui hoſpiti. id eſt peregrino humanitatis hoſpitiū denegabant. Ideo legit̉ gen̄.xix. Poſtqͣꝫ angeli ingreſſi ſunt in domū lothviri ciuitatis eos concupierunt domum eiusvallauerunt dicentes. Educ eos vt cognoſcamus eos ſcꝫ concubitu nephario. Egreſſuſqꝫad eos Loth ac poſt tergum claudens hoſtiūgloſa. ne intrarent domum et raperent hoſpites ſuos quos adhuc credebat eſſe homines ⁊illi vim faciebant ſibi. Quibus dixit. Habeoduas filias his abutamini. hoc ẜm glo. dixit.vt euitaret maius malum ſcꝫ peccatum cōtranaturam et violentiam hoſpitum ſuorum. hicdicit glo. ꝙ illicitum fuit ſibi concedere abuſūfiliarum ſuarum. charitas enim eſt ordinata.Et ideo nullus debet committere aliquod inordinatum vt precaueat maiori peccato alterius Et dicit Holkot lectione. ccix. Quāuis expietate animi nō ſano tamen vſus cōſilio hocdixit. ideo nec in hoc imitandus eſt. Quia ẜmapoſtolū Ro. iij. ⁊ ẜm ſanc. Tho. ij. ij. q. lxiiij.Non ſunt facienda mala vt eueniant bona. hͦtamen id̓o fecit quia mos erat fidelium hoſpites ab omni iniuria defenſare. vt dicit magiſt̓in hiſto. Sed d. nūquid peccauit hic Loth ꝙtradidit filias ſuas ſodomitis; dicit gl. ꝙ eratpeccatum de genere non ſolum veniale ſꝫ mortale tamen exoneratus fuit a tanto. ⁊ ſi nō a toto. tum ratiōe perturbationis mentis. tum qͥavitio peſſimo in ſuis cōciuibus et violentie inſuis hoſpitibus occurrere intendebat. teneturem̄ quilibet hoſpites ſuos tueri qͣꝫtum poteſtꝑ modum licitum. non debet tamē peccare adeorum tuitionem ꝓpter ordinem charitatis. hͨNico. de lyra. Tertio hoſpitalitas debꝫ habere ſaturitatem ſine diminutiōe. vt oīa neceſſaria homini miniſtrēt. vn̄ legit̉. Leuita quidaꝫdixit cuidam ſeninulla re indigemꝰ niſi hoſpitio. reſpondit ſenex. gabaonita ego ſū prebeoomnia que neceſſaria ſunt tibi. tm̄ queſo vt inplatea nō maneas Iudic̄. xix. Exempluꝫ in hͦde hoſpitalitate mulieris. iiij. Reg. iiij. que dixit viro ſuo. animaduerto ꝙ vir dei ſanctꝰ eſtiſte. qͥ pertranſit nos frequenter. faciamꝰ ei cenaculum paruum. ⁊ ponamus ei in eo lectulūmenſam et ſellam ⁊ candelabrū. Ecce ꝙ omīanccͣia ei mīſtrabāt vt cū venerit ad nos maneat ibi. Ita legitur in vitaſpa. ꝙ quidā ſenex inſtiria multū hoſpitalis faciens māducare oēsad ſe veniētes. ⁊ eis id qd̓ habebat mīſtrabat.venitqꝫ ad hūc quidam ſolitariꝰ volens reficidicēs ſe ieiunare. Cui ſenex. Exeamꝰ inqͥt vtoremus ſb̓ arbore. et cui fuerit arbor inclinataip̄m ſeqͣmur. Orante ſolitario arbor nō eſt in-

clinata. Orante hoſpite arbor inclinata eſt. etſic ille ſecutus eſt hoſpitē ⁊ comedēs ſe refecitIllud aūt eſt ꝯtra multos qui faciunt ſuis hoſpitibus pulchrū vultū ẜm dictuꝫ moral̓. Hoſpitibꝰ letū debes on̄dere vultū. vultus em̄ letus dandi duplicat tibi cultū. Sꝫ de peiori potu quē hn̄t eis admīſtrāt. Sūt etiā qͥ ꝟbis hoſpites alliciūt. ⁊ eis bn̄ facere ꝓmittūt. Sꝫ vtdi. Sap̄. vbi v̓ba plurima ibi frequet̉ egeſtasProuer. xiiij. Quarto hoſpitalitas dꝫ hr̄e pietatē ſine negatione. vt fiat ꝓ dei amore ⁊ nonꝓ nūmo vel lucro. tales em̄ habebūt mercedēſuam. Nam refert Apiariꝰ in li. apū. c. lij. ꝙ pͥor fratrū p̄dicatoꝝ in traiecto Gumādus noīedomū hoſpitis poſt prandiū introiuit dicenscellerario. Uade in cellariū affer fratribus ciphum vini ſi potes. At ille. vere tres dies ſūtꝙ eleuato dolio vinum totaliter eſt extractuꝫquid plura Iubente priore redit ad doliū cellerarius et repletum inuenit. Et vltra ſpem fratribus diu poſtea miniſtrauit. Idem refert d̓alio viro quodam nomine Iordano qͥ fuit ī rebus tenuis. ſed elemoſynis deditus ſuper vires. anno dn̄i Milleſimoducenteſimotriceſiioprimo. ſuꝑ renum et muſellam in teutoniachariſtea habebatur. et accidit vt duo fratresordinis predicatorum ad dicti viri hoſpitiuꝫdeclinaſſent. quibus hilariter introductis filum cū lagūcula ꝓ vino miſit. Quo reuerſo dixit filio mater. defectum cordis frequent̓ ī mane patior. tu autem nocte hac hauſtū vini r̄ſeues de laguncula. his dictis conſederūt ad cenam oēs qui erant in domo. Ebibito aūt vinofere de laguncula filius in aure pr̄i matris verba ſuſurrat Sed ille diſſimulans cū hoſpitilvinū ebibit. mane illis recedentibus. cepit mulier defectū cordis pati ⁊ vocato filio ſuo queſiuit ſi qͥd eſſet in vaſculo? nihil inqͥt ille: Limr̄. verſa igitur inqͥt in manu mea. vt ſaltē intribꝰ guttis ſumpta bucella panis cordis medebilitas releuetur. acceſſit itaqꝫ puer ⁊ vaſculum plenum inuenit. Ibidem narrat idē d̓ venerabili alheyde de Bolonien̄. q̄ ꝓpter ſuamhoſpitalitatem tale miraculum dignata eſt videre. Recedente gͦ viro ſuo nobiliſſimo militenō quaſi diebus plurimis redituro petente leproſo hoſpitiū eſt receptus. illo ergo gementecauente infirmitate cordis fatigatus petijt inlectū ſuauiſſimū ſe deponi. dn̄a aūt nullū cernens vel credens lecto ſui dn̄i mollioreꝫ. in eoleproſum hoīem mox deponit. nec mora ex inſperato dn̄s rediens petit ſe in thalamum intromitti. diſſimilante ergo dn̄a ꝯiecturauit ille aliquē eſſe in lecto. ⁊ irruptione facta hͦ hyemali tꝑe lectū ſuū roſis fragrantiſſimis cooꝑtum inuenit. ammiratꝰ q̄rit qͥd factum ſit. indicat vxor. nec mora in laudē xp̄i ambo cū lachit