Druckschrift 
1 (1488) Pars hiemalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Dominica

mox caligarū corrigia ſumma velocitate diſſolui. Ex quo aꝑte ꝯſtat ꝙ ſibi ip̄e qͥ vocatus fuerat diabolus ad exuendū caligas obediuit. qd̓vt p̄ſbyter vidit vehement̓ expauit. magniſqꝫvocibꝰ cepit clamare. recede miſer recede nō tibi ſed mācipio meo ſum locutꝰ. ad cuius voceꝫꝓtinus receſſit. Idcirco ſi non vis ab eo rapiohō ⁊ deuorari. in terra hūilitatis oportet te iacere ⁊ morari. qꝛ dicit Hila. ſuꝑ Mat. Dū emhoſtis nr̄ antiquus hūilitateꝫ ſibi dn̄ari cōſpicit de alijs vicijs temptare nō p̄ſumit. ⁊ ſic̄ dicitur de ꝑdice ꝙ ſe interdū erigit paulopoſt tam̄terrā petit. ſic ſi hō p̄ter ratōꝫ ſe erigit alis ſuꝑbie. tunc dꝫ ſtatī deſcende̓. qꝛ hͨ ſuꝑbia q̄ p̄t̓ iudicium ratōis accidit pctm̄ mortale non exiſtit⁊ hoc eſt ꝓpter imꝑfectōeꝫ ip̄ius ſi tn̄ hō in eahabita delib̓atōne nō cōſentit. vt dicit ſanctusTho. in. j. ij. q. c. lxij. Et nota ſicut ad mēſas dominorū fercula niſi pͥus cōdient̉ nō portant̉. ſicetiā hoc ferculū humilitatis ꝯdiendū eſt cariofolis ꝓpͥe cōtemptibilitatis. Recte em̄ ſicut cariofoli cōueniūt carnibꝰ ꝑdicinis eo ꝙ ſua ſiccitate ⁊ caliditate temꝑant ip̄aꝝ humiditatē. ſicetiā ꝓpͥa cōtemptibilitas ꝯuenit hūilitati. licetem̄ cariofoli ſint in apparentia nigri ⁊ qͣſi deſpecti. hn̄t tn̄ acutū ſaporē. ſuauē odorē ⁊ manu cōpreſſi emittūt aliquē humorē. ſic hūilitaſ licꝫ ſitexteriꝰ nigra ⁊ deſpecta. hꝫ tn̄ interiꝰ acutū ſaporē ꝑ ſapīe ꝯtemplatōꝫ. ſuauē odorē ꝑ gr̄e ꝯu̓ſionē. ⁊ ꝑ ꝯp̄ſſiōꝫ. humidā lacrymarū emiſſiōꝫqꝛ dicit Richar. de ſan. vi. Hūil̓ nāqꝫ eſt qui ſeveracit̓ ꝯtemnit. hūilior qͥ ſe ab alijs ꝯtēni nonrefugit. hūilimus ꝟo qͥ ꝯtemptū ſuū nō ſolumnō cōtemnit ſꝫ ad modū ꝯcupiſcit. Ecce hō deuote hoc ferculū ꝑdicinū hūilitatis cōdituꝫ cariofol̓ ꝓpͥe ꝯtēptibilitatis dulcit̉ xp̄o ſapit. qd̓ptꝫ in exemplo. Refert eraclides. In monaſte.rio thabenoſitarū fuit q̄dam ml̓r q̄ ſe fecit ſtultam ex magna hūilitate vt ꝟtutis ꝓpoſitū dilgentiꝰ adimpleret. cūqꝫ ſe nimis huiliaret atqꝫdeijceret oībus alijs horribil̓ erat ac deſpecta.vt nec cibū cū ea dignarent̉ ſumere. ab oībꝰ cedebat̉ ſꝑqꝫ in coqͥna manens. officiū ſuū ſupplebat. nūqͣꝫ edebat. ſꝫ micis menſarū ⁊ ablutōibꝰollarū ꝯtenta erat. nūqͣꝫ calciamētꝭ vtebat̉. ſꝫ ſihabens caput pannis inuolutū. ſic oībus ẜuiebat. Aſtitit aūt angelus dn̄i cuidā in deẜtis vitienti dicēs. vade ad tale monaſteriū feminarū⁊ inuenies vnā ex eis pannū conſciſſuꝫ in capite habentē. ip̄amqꝫ cogͦſce eſſe meliorē. cum em̄ſola ꝯͣ tantas tribulatōes diebꝰ ac noctibus pugnat. cor tn̄ eius ab hūilitate nūqͣꝫ recedit. Tuautē hic ſolus ſuꝑ omēs nubes celi aīmo liberato vagaris. nec humilitatē ꝑ te fers vt deberesQui ꝑrexit ⁊ ſorores oēs cōgregari faciēs. illāꝓpter quam venerat nō vidit. dixitqꝫ. oēs ad

ducite. ⁊ ille oēs inquiunt hic ſumꝰ p̄t̓ vnā ſtultam quā habemꝰ in coquina. exhibete mihi inqͥt eam. quam cū adduxiſſent ille vidēs ſigͣ q̄ eifuerant ab angelo data. ſtatī ꝓiecit ſe ad pedeseius petens bn̄dictōneꝫ. illa ex alia ꝑte ꝓſtratabn̄dictōꝫ petebat. Omēs em̄ alie ꝟgines obſtupentes dixerūt. Sine. noli. nam iſta quam cernis fatua eſt. īmo inquit ille vos fatue eſtꝭ. namilla melior eſt vobis. Cūqꝫ retuliſſet eis qͥd ſibifuerat reuelatū. oēs ad pedes eius ceciderūt. ⁊cōfeſſe ſunt peccata q̄ in illā deridendo ꝟberādo ⁊ ml̓tiplicit̓ ꝯtriſtando commiſerūt. Et illanō ferens tantā ſui gl̓am grauari ſe credens ſingularū ſatiſfactōibus. inſuꝑ cernens ſe nō poſſe cōſuetū humil̓r tenere ꝓpoſitū. poſt paucosdies egreſſa de monaſterio illo. quo gerebaturaut quo fine terminabat̉ ignotū eſt. Secunduꝫferculū xp̄o p̄ponendum dꝫ eſſe de leporibꝰ timoroſitatis. Recte em̄ ſicut lepus ẜm Iſid̓. li.xij. eſt aīal timidū timens oēm beſtiā. ꝓpter qꝛdata eſt ei peduꝫ leuitas ⁊ curſus agilitas ꝯͣ canes ⁊ alias beſtias ip̄m inſequentes. ſic dꝫ hōeſſe timidus ne hūilitatem ⁊ gratiā xp̄i ꝑdat. ſiem̄ hō ſꝑ eſt in timore xp̄s in gratia apd̓ eū manens delectatōꝫ ⁊ conſolatōeꝫ cordis miniſtrabit. ꝓpter qd̓ dicit ſapiens. Timor dn̄i delectabit cor ⁊ dabit leticiā ⁊ gaudium in longitudīedierū. Eccī. j. idē. c. xl. Timor domī ſicut ꝑadiſus bn̄dictōnis. qꝛ ẜm glo. vbi deꝰ eſt ibi eſt paradiſuſ. Iſtud ferculū leporinū timoroſitatꝭ dꝫcōdiri cū pipere aſperitatis. ⁊ certe merito. qͥaſicut melācolia carnis leporine caliditate piperis temꝑat̉. ſic timoroſitas aſperitate iuuat̉. nāſicut piper exterius eſt aſperū ⁊ rugoſuꝫ. ſed interius albū. ſic hō timens deū licet exterius eſtaſper ⁊ rugoſus ꝑ pnīam. eſt tn̄ interius albusꝑ innocentiā. ⁊ vbi eſt innocētia ibi xp̄us eſt inſua inuiſibili gr̄a vel p̄ſentia. qꝛ dicit pͣsͣ. xxiiij.Innocentes ⁊ re. adhe. mi. q. d. ⁊ ego adhereboeis. Tertiū ferculū xp̄o offerendū dꝫ eſſe deamigdal̓ caſtitatis. qꝛ hͨ valde xp̄um delectat.qd̓ ꝓbat Gre. exponens illud Can̄. Qui paſcitur inter lilia. Inter lilia inqͥt xp̄s paſcit̉ qui ꝓculdubio aīaꝝ caſtitate delectat̉. qͥ in ſe carnismundiciā ꝯẜuāt ⁊ ꝓximis exͣ quaſi odoris ſuauitatem donāt. Cui alludit poeta. Delectantqꝫdeū puritatis pectora caſta. Illud ferculum caſtitatis obtulit venerabil̓ Ioh̓. boſnenſis ep̄s.⁊ poſtea martyr ordīs p̄dicatoruꝫ. De qͦ refertTho. in api. c. lvij. qui fredericū romanorū imꝑatorem ſecrete ꝓpter luxū corꝑis impudētiſſimum arguebat. qd̓ licet libēt̓ ⁊ patient̓ audirevideret̉ exteriꝰ. in corde tn̄ indignātiſſime gͣuabatur. Precepit gͦ ſue cuidā inter ceteras pulcherrime ꝯcubine vt ſanctū viꝝ ſecretiꝰ conueniret. ⁊ eū ſi vllo mō poſſet ad lapſuꝫ inclinaret

li