vt libani. Cōuertentur ſedētes in vmbra eiꝰ; viuet tritico. ⁊ germinabūt quaſi vineaMemoriale eiꝰ: ſic̄ vinū libani. Ego exaudiā et dirigāeum vt abietem virente. Exme fructꝰ tuꝰ inuetꝰ ē. Quisſapiēs intelliget iſta. ītelligeſ⁊ ſciet hec? quia recte vie dn̄i⁊ iuſti ābulabūt. īeiſ. Gꝝ. Cōuertere dn̄e aliquātulū ⁊ dep̄careſuꝑ ſeruos tuos. ꝟDn̄e re fugiūfactꝰ es nobis a generatiōe ⁊ proI Nillo Scd̓m lucā. genie.tꝑe? Rogabat ih̓m quidāphariſeꝰ; vt māducaret cū illo. Et īgreſſus domū phariſetdiſcubuit. Et ecce ml̓ier queerat ī ciuitate peccatrix. vt cōgnouit qd̓ accubuiſſet ī domophariſei: attulit alabaſtꝝ vnguēti. ⁊ ſtās retro ſecꝰ pedeseiꝰ. lacrimis cepit rigare pedes eiꝰ. ⁊ capillis capitis ſuitergebat. Et oſculabat̉ pedeſeiꝰ; ⁊ vnguēto vngebat. Vides aut phariſeꝰ q̄ vocauerateu: ait intra ſe dicēs. Hic ſieēt ꝓpheta: ſciret vtiqꝫ que⁊ qualis ē mulier q̄ tāgit eūqꝛ peccatrix e. Et rn̄dēs ieſusdixit ad illū. Symo; habeo tibi aliquid dicere. At ille ait.Magiſter: dic. Duo debitoreſ erāt cuidā feneratori; vnꝰdebebat deuarios quīgētos. ⁊aliꝰ quīquagīta Nō habētibꝰillis vn̄ redderet: donauit vtriſqꝫ. Quis gͦ eū plꝰ diligit:Rn̄dēs ſymon: dixit. Eſtimoqꝛ is cui plꝰ donauit. At illedixit ei. Recte iudicaſti. Et cōuerſus ad ml̓iere; dixit ſymoni. Vides hac ml̓iere? Intraui in domū tua; aquā pedibꝰmeis nō dediſti. Hec at̄ lacrimis rigauit pedes meos; ⁊ capillis ſuis terſit. Oſculū mihi nō dediſti; hec āt ex quo intrauit. nō ceſſauit oſculari podes meos. Oleo caput meunō vnxiſti: hec aūt vnguētovnxit pedes meos. Propt̓ qd̓dico tibi: remittut ei peccataml̓ta qm̄ dilexit ml̓tu. cui atminꝰ dimittit̉: minus diligitDixit āt ad illā. Remittūt̉ tibi peccata. Et ceperꝭ q̇ ſil̓ accūbebāt dicere itra ſe. Quis eſthic qui etiā peccata dimittitDixit āt ad ml̓iere Fides tuate ſaluā fec̄. Vade: ī pace. offQn̄dic aīa mea dn̄o ⁊ noli obliuiſci oēſ retributiōes eiꝰ ⁊ renouabit̉C Sec̄ ſic̄ aq̄le iuuētꝰ tuacepta tibi ſint dn̄e qͦs