Seneca ad Lucillū. Eo ibis quoſBomnes eūt. qud tibi noui eſt.ad hāc lege natus es hoc pr̄i tuoaccidit hoc mr̄i hoc maioribꝰ hocomnibꝰ ante te Ihero. ad heliodorū ſic ait. Terſes ille potētiſſimꝰ qui ſubuertit mōtes ꝓſtrauit maria cū de ſublimi loco nifinitam hominū multitudine ⁊ innumerabilem vidiſſꝫ exercitū fleuiſſe dr̄ eo ꝙ poſt centum ānosnullꝰ eorū quos cernebat ſubuicturus eſſꝫ. O ſi poſſemꝰ in talemaſcendere ſpeculā de qͣ vniu̓ſamterrā ſub nr̄is pedibꝰ cerneremꝰiā tibi oſtenderē tocius mūdi rumā gentes in bello ruentes getibꝰ regna colliſa alios torquerialios necari abſorbi a fluctibusalios ad ſeruitutē trahi hic nup̄cias hic plāctum illos naſci. illos mori alios affluere diuicijs.alios mendicare. et nō ſolū Ferſis exercitū ſed tocius mūdi hp̄ines qui nūc viuūt in ſpacio breui tibi oſtendere morituros Vmicitur ſermō tal̓i rerū magnitudine Aminus eſt om̄e qd̓ diciturRedeamꝰ ergo ad nos ⁊ quaſiē celo deſcendētes pauliſper nōſtravideamꝰ. Sentis ne obſecro te qn̄ infans qn̄ puer qn̄ ſenex factus ſis cōtidie mormmurcōtidie cōmutam ⁊ tn̄ eternosnos eē credinius Hec ille Qudigitur eſt hominū vita niſi quida curſus ad mortem O humania miſerīa quid verius vnicū īqꝫdici p̄t ꝙͣ morte morieris. HincIob .xiij. Homo natus de muliere breuiviuens tēpore replet̉ ml̓tis miſerijs. De hoc Seneca adF5 SLucillū. Cōtidie mormur cotidie dininuitur aliqua ꝑs viteet tūc quoqꝫ dum creſcimꝰ vitadecreſtit infanciā amiſimus demū puericiā demū adole ſcentiāvſqꝫ ad extremū quicquid tranſit tēꝑis perijt. ⁊ iterū ad eundēdicit. Corpora nr̄a rapiūt̉ fluminū more quicquid vides cū tēꝑecurrit nihil ex hijs que vide mmanet. Hec ille. Et Ouidiꝰ aitTempora labūtur tacitiſqꝫ ſeneſcimus annis. Et Augꝰ. xiij. deciuitate dei. Ex quo enim in illocorpore morituro eſſe cepit nu̓mꝙ in eo non agitur vt mors nonveniat. hoc enim agit eius mutabilitas toto tempore vite huius.ſi tamen vitā dicenda eſt vt vematur in mortem. Nemo quippe eſt qui non ei poſt annium filꝙ ante annum fuit ⁊ cras ꝙͣ hodie et hodie ꝙͣ heri et paulopoſtꝙ nunc et nunc ꝙ paulo āte ꝓpniquor. Quoniā quicpuid teporis viuitur de ſpacō viuēdi diminuitur ⁊ cōtidie fit minꝰ. mminuſqꝫ reſtat. vt omno nihil ſitaliqud tēporis vite huiꝰ ꝙ curſus ad mortē ⁊ in fine huiꝰ quivſqꝫ ad mortē ꝓductiora ſpaciatēꝑis agit nō lentiꝰ ꝑgit ſed plꝰ