IIIDe cenſibus.
quo multū facit tex. in fi. vbi dicit̉ ꝙ ſi augerent̉ facultates iſtius monaſterij onerati debēt om̄s ꝓcurari ẜm numerū ampliatū qd̓ nō fieret ſi prima obligatio intelligeret̉ reſtricta ad numerū tūc exiſtentem. Inno. tamē multū notabiliter videt̉ reſtringere iſtam prouiſionē vt fieri debeat qn̄ ex mera liberalitate proceſſit obligatio. ſecus ſi aliquo dato velretento fuiſſet inducta. nam ſubueniendū ē donatori vt nō teneat̉ cum magno grauamine ſuo. vnd̓nō poteſt conueniri vltra qͣꝫ facere poſſit deductoeo ne egat. vt in. l. inter oēs. ff. de re iudi. que ratioceſſat in obligatione cauſata ex facto nō lucratiuoquod ſatis mihi placet. qꝛ nō debet iudex cōſulerevni cū graui preiudicio alterius. vt no. in. l. iiij. §. hͦautem iudiciū. ff. de dam. infec. ¶ Faciunt hec adqueſtionē quotidianam quidā dedit furnū ſeu mōlendinum in emphiteoſim hoc adiecto vt haberet⁊ deberet recipiens gratis cōquere vel molere proiſto donante ⁊ familia ſua demū excreuit multū familia iſtius vltra ſolitū querit̉ nunquid teneat̉ coquere vel molere ꝓ omnibus an ẜm numerū antiquū. Fre. Pe. ⁊ Abbas dicunt de iure ꝙ ſic ſꝫ ex officio iudicis poterit ſibi prouideri ꝓut hic factū fuit.Sed aduerte qꝛ hoc vltimū eſt cōtra illam notabilēlimitationē Inno. qui voluit hunc tex. ſolum ꝓcedere reſpectu reſtrictionis qn̄ obligatio ꝓceſſit exmera liberalitate nō autē quādo aliquo dato vel retento vt in terminis noſtris. Et pōt etiā adduci adid qd̓ quotidie obſeruat̉. nam pater familias ſepecōſtituit certū precium vt quis teneat̉ coquere protota familia ſua nunquid aucta familia teneat̉ pariter ſicut prius. Ex predictis potes colligere ſolutionē. nā ex quo recipiens pōt ſe habere ad lucruꝫſ. de minorata familia ita debet ſentire damnuꝫ aucta familia cum contrariorū eadem eſt diſciplina.¶ In glo. fi. hic nō attingit ꝓprie materiā noſtramqꝛ vt ſupra dixi hec moderatio ꝓceſſit ex indulgentia ſed de iure tenebat̉ ꝓcurare om̄s fratres quotcunqꝫ eſſent ſiue diminutis facultatibus ſiue aucͣtꝭ⁊ de materia dic vt plene nota in. c. propt̓. de loca.⁊ in. c. cum. M. de conſti.Om̄s eccleſieUm inſtantia. nin que ab hͦcꝑ priuilegiū apl̓icuꝫ ſint exempte ꝓcuraretenentur legatos ſedis apuſtolice ſeu etiam eiꝰ nūcios. nec in hoc p̄ſcriptione iuuant̉. h. d. vſqꝫ ad. §.ſane. abinde vſqꝫ ad finem tractat de modo ꝓcurationis ip̄orum legatorū ⁊ nunciorū. due ſunt ꝑtespͥncipales. ſcd̓a ibi ſane. ¶ Nota primo ex iſto tex.ꝙ tam legati qͣꝫ nūcij ſedis apl̓ice licite petūt ꝓcurationē ⁊ procedit tex. nedum in legatis ⁊ nūcijs deſtinatis ad certū locum vbi ꝓcuratio querit̉ ſꝫ etiaꝫin tranſeuntibus. vt in. c. ego enī. sͣ. de iureiuran.¶ Secūdo no. ibi ſi longiſſimo tꝑe ꝙ cōtra ꝓcurationē debitam nō currit preſcriptio etiā longiſſimitemporis. ⁊ multū facit iſte tex. cōtra vnā opi. Io.de ligna. in. c. accedentes. de preſcrip. vbi dixit ꝙ licet nō valeret preſcriptio cōtra ep̄m ſeu legatos valet tamen cōtra reſiduū clericorum vt reliquus clerus ſubeat totum onus procurationis. nam illo ca
ſu nō preſcribitur procuratio ſed potius contra aliquos clericos vt ipſi ſoli hoc onus explicent. ⁊ ē dictum ſatis notabile in ſe. ſed vt dixi hec littera multum facit in oppoſitum dum dicit ꝙ nulla perſonadebet eſſe excuſata ab onere ꝓcuratiōis. ⁊ vide qd̓latius dixi in. d. c. accedentes. ¶ Tertio nota caſuꝫin quo aliquid eſt queſibile per priuilegiū. ⁊ non ꝑpreſcriptionē. ⁊ ſic priuilegiū ⁊ preſcriptio nō ſemꝑprocedunt a pari. vnde preſcriptio nō reddit laicūcapacem iuris ſpūalis ſed priuilegiū apoſtolicū ſicde quo per Io. an. in. c. ij. de p̄ben. li. vj. ī nouella.¶ Item nota in. §. ſane. ꝙ legatus nō tenet̉ recipere procurationē per omnes miniſtros totius cleriſed poteſt nūc ab vno prelato nunc ab alio procurationē exigere. grauatꝰ tamē vltra facultates ī vnaꝓcuratione habet regreſſum contra alios vt ſic abalijs reſtauret̉. Itē nota vnam regulaꝫ in materiaꝓcurationis. debet enī ſic preſtari vt nulla eccleſianulluſqꝫ prelatus vltra facultates ꝓprias p̄grauet̉⁊ de hoc in glo. ¶ Ultimo qꝛ tex. hic excipit caſumin quo cōcedit̉ priuilegiū apoſtolicuꝫ querit̉ de. q.quotidiana papa cōceſſit priuilegium cuidam monaſterio monialiū vt nō teneret̉ ad ꝓcurationē legatorum etiā ſi in litteris eorūdē dicatur vt tā nonexempti qͣꝫ exempti teneant̉ ad hoc onus niſi d̓ iſtoindulto cōceſſo monaſterio fiat mētio de verbo adverbum. demū papa cōceſſit legato vt poſſit exigere ꝓcurationē a quibuſcunqꝫ ꝑſonis etiā exemptisqͣꝫuis talia ſint priuilegiata ꝙ de eis ſit fienda mentio de verbo ad verbū que voluit in illis litteris habere pro expreſſis. querit̉ nūquid per has litteraslegatorū ſit derogatum illi priuilegio. queſtio videtur ſatis dubia. vnde Frede. conſilio. ccxxv. tenuitprimū priuilegiū nō eē ſublatum per ſecūdas litteras. qꝛ de priuilegio debet fieri mentio ad hoc vt illi deroget̉. vt in. c. veniens. de p̄ſcrip. ⁊ plene not̉.xxv. q. ij. in ſumma. ⁊ in. c. j. sͣ. de reſcrip. nec ſufficit mentio generalis ſed requirit̉ ſpecifica. vt in. c.ij. de do. ⁊ cōtu. Item ſi diceremus oppoſitum primū priuilegiū eēt inutile cū papa ſemꝑ cōcedat pleniſſimas litteras legatis ⁊ nūcijs. Sed poſtea ideꝫFrede. mutauit ſnīam. vt ptꝫ cōſilio. xlvj. tenendocōtrariuꝫ. nā per verba generalia pleniſſima reuocāt̉ oīa pͥuilegia ſtatuta ⁊ ꝯſuetudīes. vt ē bo. text̄. īcle. dudū. ꝓpe fi. de ſepul. Itē ſi diceremꝰ ꝯͣriū indirecte diminueret̉ ptās pape. nā cū pͥuilegia ꝯſiſtāt īfcō ⁊ papa nō habeat oīuꝫ memoriā īpoſſibile foretꝙ de oībꝰ habētibꝰ pͥuilegia faceret mētionē d̓ ꝟboad ꝟbū. nā ſatꝭ ē ꝙ apparet de intētione ſua volentereuocare talia pͥuilegia. Cōclude gͦ ꝙ tam in hac maͣqͣꝫ in alia debemꝰ ſꝑ ꝯſiderare clauſulas pͥmi ⁊ ſcd̓ipͥuilegij ⁊ ẜm eoꝝ vim iudicādū vl̓ ꝓ pͥuilegio vl̓ ꝓreuocationē. Et faciunt hͦ ad materiā teſtamētorūcū pͥmo teſtator appoſuerit clauſulā certā ī pͥmo teſtamēto. ⁊ ī ſcd̓o fec̄ generalē mētionē d̓ p̄dicta clauſula. de qͦ vide qd̓ no. Dy. ī regula qd̓ ſel̓. de re. iur̄li. vj. ⁊ ꝑ legiſtas ī. l. ſi qͦs ī pͥn. ff. de le. iij. ¶ In gl. ij.in fi. ita nec imꝑator. vt in. l. cōꝑit. C. de p̄ſcrip. xxx.anno. quinīmo dicit Io. an. ſe non credere ꝙ papapoſſet aliquē priuilegiare ne teneat̉ venire ad euꝫ