III

De ſta. mo.

ſic ſūma. Dioceſanus nō dꝫ moleſtare monaſteriap̄terqͣꝫ ꝓ cauſa correctionis. nec eis oblata ſibi vendicare. ⁊ ponit duas ꝓhibitiones ⁊ tertio rationeꝫſubijcit. ſcd̓a ibi. aut. tertia ibi. cū. ¶ No. pͥmo ꝙ d̓iure cōi monaſteria ſunt ſub cura ep̄orū. ꝓ hͦ. xviijq. ij. c. abbates. ⁊. c. cū venerabilis. de re. do. monachus tn̄ magis aſtringit̉ abbati qͣꝫ ep̄o loci. vt not̓.glo. in. c. qui reſiſtit. xj. q. iij. vnde olim qd̓libet monaſteriū recognoſcebat p̄latū per ſe ſed hodie multe ſunt religiones adinuiceꝫ collecte habētes pr̄eꝫabbatē. vt pꝫ in cartuſienſibꝰ ⁊ ciſtercienſibꝰ. ⁊ hocꝓcedit ex diſpoſitiōe ⁊ priuilegio ſpeciali. ¶ Scd̓ono. hanc regulā hic poſitā ꝙ p̄ter correctioneꝫ nonpōt ep̄s aliqd̓ grauamē imponere mōaſterijs. ſūtenim monaſteria exempta a cōibus obſequijs niſiſpecialiter aliqua lege obligēt̉. ad hoc vide pulchꝝtex. in. c. qͣꝫ ſit. in fi. xviij. q. ij. ⁊ de hoc aliqͥd in gl. j.¶ Tertio no. ꝙ oblationes q̄ fiūt in locis religioſiſnō debet cedere ep̄o nec eccl̓ie curate ſed ipſis locreligioſis. ad idē. c. nimis. de exceſ. p̄la/ ⁊ hoc videt̉ꝓcedere ex priuilegio religionis. nam de iure cōicū oblationes ſint de iure parochiali vt dixi ſuꝑ rubrica. de paro. ſi fiunt capelle habētes populuꝫ debēt cedere ad vtilitatē eccl̓ie parochiali in cuius parochia eſt iſta eccl̓ia. vt in. c. ex tranſmiſſa. d̓ p̄ſcrip.⁊ ꝑ locū a ſpeciali. in. c. ad audientiā. de eccle. edi.¶ In gl. j. ibi. habēt populū. no. glo. ẜ Inno. limitat ꝙ in illis monaſteriū ſubijcit̉ ep̄o quo ad legemdioceſanā que cōcernūt populū vtputa iura ep̄aliade quibꝰ in. c. cōquerente. de offi. ordi. ſꝫ in nō concernentibꝰ populū monaſteriū remanet exemptuꝫa lege dioceſana licet habeat ppl̓m qd̓ ſatis placet.qꝛ in iſtis ceſſat rō ppl̓i. ar. xvj. q. j. c. generalit̓ ¶ Sꝫdubitat̉ q̄ ꝑtineāt ad legē dioceſanā ⁊ que ad legeꝫiuriſditionis. de hoc vide glo. x. q. j. ī ſumma. ⁊ pleniorē in. c. dilectus. de offi. or. ⁊ melius ibi ꝑ doc. ⁊dicit hic Inno. no. verbū ad qd̓ ſꝑ allegat̉ ꝙ lex dioceſana ⁊ lex iuriſditiōis ſunt vocabula magiſtrorū⁊ nō iuris. quaſi dicat ꝙ magiſtri ⁊ doc. fuerūt primi inuentores iſtorū vocabulorū licet iura eis poſtmodū fuerūt vſa. qd̓ pꝫ ex eo ꝙ iura ſpecialiter nōponūt que ſpectāt ad vtrāqꝫ legē. vn̄ hodie oportꝫdicere ea eē de lege dioceſana a quibꝰ monaſteriareperiunt̉ exempta. ex quo iura dicūt monaſteriaeē exempta a lege dioceſana ſꝫ veritate īſpecta vnaeſt lex .ſ. dioceſana que cōprehendit oēm iuriſditionē ep̄i ⁊ ſic iuriſditio cōprehendit̉ ſub lege dioceſana. vt in. c. auditis. de preſcrip. ⁊ ad legē dioceſanāꝑtinet cōtributio eccl̓iarū ſingularium ꝓ cōibus negocijs. puta ẜm Inno. ſi ep̄s vult ire ad cōciliū velad papā uel ad regē ꝓ cōi vtilitate totiꝰ dioceſis. etno. hoc dictū ꝙ ep̄s volēs ire ad cōciliū poteſt pete̓ab eccleſijs ſubiectis vt cōferāt expenſas cū ibi promoueatur cōis vtilitas oīuꝫ. ex hoc enī ſentit Inn.ꝙ monaſteria ad hec onera teneant̉. qd̓ not̉. ⁊ ad hͦfacit optime. d. c. qͣꝫ ſit. tn̄ ẜm eū emittere aliquē adlegationē ꝓ cōi vtilitate ſpectat ad. l. dioceſanam. ⁊ſic videt̉ velle Inno. ep̄m nō poſſe emittere monachum ad aliquā legationē. ꝯͣ tn̄ ſentit gl. in. c. qͥdaꝫ⁊. c. nos aūt. xvj. q. j. ſꝫ de clericis ſecularibꝰ vide gl.

in. c. qui reſiſtit. xj. q. iij. ⁊. c. qꝛ frater. vij. q. j. ⁊ ſatꝭpōt diſtingui ꝙ ſi monaſteriū hꝫ populū tūc in cōcernētibus facta populi poterit monachꝰ deſtinari al̓s ſecus. Itē tangit Inno. quid in charitatiuoſubſidio nūquid monaſteria teneant̉ ep̄o ad charitatiuū ſubſidiū ſicut eccl̓ia ſecularis/ ⁊ primo videt̉velle ꝙ nō qͣſi hͦ ſit de lege dioceſana ſed cōtra hͦ videtur ſentire poſtmodū in fi. ſue glo. Sed Io. an.⁊ Archi. tranſeūt cū primo ſuo dicto in. c. j. de preben. li. vj. Pau. approbat ſcd̓m in cle. j. de exceſ. prela. ⁊ caſus eſt dubitabilis ⁊ quotidianꝰ. vt. d. c. qͣꝫ ſit⁊ iſte tex. multū facit ꝓ primo dicto vt nō teneat̉. admateriā vide qd̓ dicet̉ in. c. cū apl̓s. jͣ. de cenſi ¶ Inglo. fi. ibi in morte. ⁊ ꝓ diuerſitatis rōne inſtat hicmultū Inno. ſed tu vide qd̓ plene dixi in. c. requiſſti. de teſta. vbi cōcluſi ꝙ hodie etiā eccl̓ie ſecularesnō tenent̉ dare ꝑtē ep̄o acqͥſitorū inter viuos. Et infi. glo. no. iſtā glo. ſin. quā neſcio alibi ꝙ valet ꝯſuetudo vt de relictis eccleſie nihil debeat̉ ep̄o. ⁊ lꝫ gl.nihil alleget tn̄ in p̄ſcriptione tex. ē in. c. de quarta.de preſcrip. ⁊ hoc ſentit Io. an. hic. ſed cū p̄ſcriptioſit cōtra ius dꝫ eē fulcita titulo vl̓ tāto tꝑe de cuiusinitio nō eſt memoria. vt in. c. j. de p̄ſcrip. li. vj. ita īiſtis duobꝰ caſibꝰ pōt iſta quarta in totū tolli ſed incōſuetudine dubitat̉ magis cū illa nō requirat titulum ad ſui eſſentiā niſi aſſumat naturā preſcriptionis. vt ē glo. ſing. in. c. ij. de cōſue. li. vj. ⁊ ibi ꝑ Io.an. ⁊ de hoc vide qd̓ dixi in. d. c. requiſiſti. de teſta.⁊ hec dicta ſufficiant quo ad predicta.Habet plura dicta iō cōMSNaMi. muniter nō ſumat̉ ſꝫ cōp̄hendēdo ſubſtātiā pōt ſic ſūmari. Monachi nō debēt poni ſinguli ꝑ parochias. hͦ pͥmo. Siꝓ monachatu aliquid det̉ receptus a ſacris ordinibus prohibet̉ ⁊ recipiēs ab officio ſuſpendit̉. hocſcd̓o. Monachus habēs peculiū ſine licētia abbatis ab altaris cōione remouet̉. ⁊ ſic decedens ſepultura ⁊ fratrū cōione pͥuat̉. hͦ tertio. Si pecunia cōfert̉ ꝓ habendo aliqd̓ officiū in monaſterio dās etrecipiens deponunt̉. hͦ qͣrto. In prioratibꝰ cōuentualibꝰ ꝑ electionē inſtituti nō ſūt remouendi ſinecā rōnabili. ⁊ de cā rōnabili tria ponit exempla. ⁊ hͦdic̄ vſqꝫ ad finē. ⁊ vt pꝫ ꝑ ſupradicta qͥnqꝫ ſūt dicta.ſcd̓m ibi. ſi qͥs. tertiū ibi. qͥ vero. qͣrtū ibi. prioratusqͥntū ibi. pͥores. ¶ No. pͥmo ꝙ ius monachatꝰ ē qͥdſpūale qd̓ ptꝫ ex eo qꝛ ſimonia cōmittit̉ ſi ꝓ eo iureobtinēdo aliqͥd tꝑale dat̉. ⁊ idē in monialibꝰ. de qͦdic vt latiꝰ le. ⁊ no. in. c. qm̄. ⁊. c. veniēs. ⁊. c. dilectꝰ.jͣ. de ſimo. Et ex hͦ infert̉ ꝙ monachatus nō eſt ſimplex votū. ꝓut no. a pleriſqꝫ in cle. ⁊ ſi principalis.de reſcrip. Nā ꝑ receptionē canonicam acquiriturius ſpūale in collegio. ¶ Nota ſcd̓o ꝙ monachꝰ nōdꝫ ꝯſtitui ſine ſocio ſui ordinis in eccl̓ia ꝑrochiali. ſꝫhͦ intellige qn̄ eccleſia ꝑrochialis ē ſubiecta monaſterio ita ꝙ illa nō deſinit eē obedientialis mōaſterij. ſecus dic ſi religioſus ꝓmouet̉ tāqͣꝫ quilibꝫ clericus ſecularis ad eccl̓iam parochialem. Nam tūccum deſinit eē monachus monaſterij nec vllā habet amplius cōionem cū primo monaſterio. vt ī. c.ne ꝓ cuiuſlibet. xvj. q. j. nō tenetur abbas ſibi dare

BO 4