De feudisIII

ideo fieri nō poteſt vt hic. ⁊ in. c. oēs decime. xvj. ꝙvij. Et facit qd̓ dixi ſi res data ꝓ decimis perit caſmate. ad. q. quidā nō multū abundans alicui locopio certū fundū dedit cū pacto vt aleret̉ a loco piototo tēpore vite ſue. demuꝫ fundus perit caſmatenunquid debeat habere alimenta. ⁊ dic ꝙ ſic qꝛ ꝓprietas tranſiuit in locū pium ⁊ ſic damnū ceſſit ſibi ⁊ nō alteri. ⁊ expreſſe hoc concludit Cy. in. l. ij. Cde iure emphi.¶ De feudis.Rubrica.¶ Supra viſum eſt de quibuſdā cōtractibus quibus rerum dominia tranſferunt̉. ſed qꝛ per infeudationē tranſfert̉ vtile in vaſallum directo remanente apud dominū ⁊ ſic eſt ſpecies cuiuſdā alienationis. iccirco poſt rubricas precedētes ſubijcituriſta. ⁊cͣ.Abbas.g Si doNſinuatione. minꝰa vaſallo recipit feuduꝫ in pignusabſtinendo ab eius ſeruitio non tenetur cōputare fructus in ſortem.hoc dicit ẜm cōmunē intellectū. ⁊ ēcaſus ſingularis qui alibi nō legit̉. Primo dictumſcd̓o limitatio. ibi. ita videlicet. ¶ Nota primo ꝙ pignus pōt cōſiſtere in re propria eius cuiꝰ dominiūvtile ad aliū ꝑtinet ⁊ ꝯſtituet̉ ius pignoris reſpectuillius vtilis dominij qd̓ nō ē ꝓprium ipſiꝰ dn̄i ſꝫ vaſalli. ¶ Nota ſecūdo ꝙ eccleſia poteſt cōtrahere pignus ſeu inire cōtractū pignoris cōp̄ſtando eiꝰ pecuniam qd̓ quidam aſſerunt ſi hoc redūdat in vtilitatē eccleſie quaſi ceſſante vtilitate nō debet huncꝯͣctū inire. ar. xij. q. ij. ſine exceptiōe. qd̓ nō admitto vbi debitū ꝯͣhit̉ ꝓpter neceſſitatē debitoris. qꝛfortiꝰ eccleſia quā laici tenet̉ ſubuenire indigentibꝰar. xij. q. ij. in. c. ſicut oīno. ⁊ xvj. q. j. in. c. fi. ⁊ ī euāgelio. Mutuū dantes nil inde ſperantes. ⁊ in. c. cōſuluit. jͣ. de vſur ¶ Tertio nota ibi. tibi ⁊ eccleſie tueꝙ vaſallus eccleſie cathedralis tenet̉ ad fidelitateꝫ⁊ ad ſeruitiū nō ſolū eccleſie ſed ipſi prelato. facit. ccū tibi. de ꝟbo. ſigni ¶ Et no. ꝙ eccleſia pōt dici p̄lata ⁊ hoc rōne iuris qd̓ habet in ea vt patet ibi eccleſie tue. ad idē. c. ſi tibi abſenti. de p̄ben. li. vj. nō eſtergo p̄latus ſimplex ꝓcurator ⁊ vide bonā glo. v.q. iij. c. fi. ¶ Ultimo nota ibi a ſeruitio ꝙ vaſallusdebet dn̄o ſeruitium rōne feudi. ⁊ quale ſit iſtd̓ ſeruitiū. Dic primo inſpiciendū qd̓ fuit cōuentū in cōceſſione feudi. ſecūdo recurre ad bonū tex. xxij. q.v. in. c. de forma cū ibi no. An aūt poſſit vaſallꝰ renunciare feudo ⁊ ſe liberare ab hoc ſeruitio. cōclude ꝙ nō inuito domino. ar. optimū in. l. imꝑator. ī.§. j. de lega. ij. ⁊ in. l. ſicut. C. de acti. ⁊ obli. facit. c.de p̄carijs. sͣ. de p̄ca. nam iſti ꝯtractus fiunt gratiavtriuſqꝫ iō nō poſſunt diſſolui niſi vtriuſqꝫ interueniente ꝯſenſu. ⁊ ita al̓s fuit de facto determinatumidē dic in ꝯͣctu emphiteotico ſeu libellario ꝯſimilirōne. ¶ In glo. ij. ibi. vt res illa citius ꝑueniat adeccl̓iam ſentit glo. ꝑ hec verba ꝙ ſpeciale induciturꝑ iſtū tex. in fauore eccl̓ie ⁊ ſic nō ꝓcederet in laico

recipiente feudū in pignus a vaſallo. hanc lec. ſenſerunt alij extra glo. vt ponit hic abbas dicentes ꝙin odiū feudorū que cōſtituunt̉ gratis ex rebus eocleſie ſeu cū modico ſeruitio fuit hoc inductū vt ſiccitius ipſa bona feudalia redirent ad eccl̓iam. ſedhec lec. nō ē bona nec tuta qꝛ ſi feudū fuit legitimeꝯceſſum nō debet cōmitti prauitas vſuraruꝫ vt eccleſia citius recuperet illa bona. nā ꝓ vita alteriꝰ nōē vſura cōmittenda. vt in. c. ſuꝑ eo. de vſuris. ergomulto minus ꝓ recuꝑandis bonis legitime ꝯceſſiſAlij intelligūt ⁊ eſt ſcd̓a lect. ī ruſticis qui colūt poſſeſſiones eccl̓ie impenſo tanto ſeruitio ꝙ fructusīnullo vel paruꝫ excedunt. ſꝫ hec lec. diuinat ⁊ maxime. qꝛ tex. iſte facit mentionē de ſeruitio nec diſtinguit quale ſit. Tertia lec. ꝙ ꝓcedit qn̄ hoc fuit ꝯuētum inter eos a principio que etiā nō ē bona qꝛ nōvalet cōuentio vt vſura ſoluat̉ ī. c. debitores. de iureiur. Quarta lec. ẜm Phi. ꝙ in fauorē eccl̓ie fuit hͦintroductū. qd̓ non placet duplici rōne. Primo qꝛtex. dicit declaramꝰ ⁊ ſic nō ponit ius nouū. Itemqꝛ fortius eccleſia abſtinere debet a ꝯtractu vſurarum qͣꝫ alij maxime ꝓpter bonū exemplū. Quintālec. ponit Hoſti. intelligendo generalit̓ ꝙ hͦ ꝓceditex natura feudi nā cum dominiū directe remanſitpenes dn̄m ſi vtile reuertit̉ ad eum ex voluntatevaſalli pignorantis ꝯſolidat̉ ipſum ominiū vtilecū ip̄a ꝓprietate. vnde nō dicit̉ ꝑcipere fructus exaliena re ſed ex ꝓpria. nam vaſallus interim liberatur ab obligatiōe qua dn̄o tenet̉. diſſoluit̉ gͦ interꝭſeu ſuſpendit̉ obligatio inter eos cōtracta. Et rō hͨfacit vt idē ſit in laico. ⁊ hec lec. ē cōmunior. naꝫ alieaut diuinant aut impropriant tex. ſic etiaꝫ diuinatalia lec. quā ſenſerūt quidā. ꝑ. c. j. de vſuris in fi. dicentes ꝙ loquit̉ in feudo iniuſte detento. ſed vt dixi ex lr̄a hoc colligi nō potet licet lec. in ſe ſit vera ꝑillud. c. j. ¶ In fi. glo. hoc intellige dn̄o ꝯtradicentenā ẜm Hoſti. ſi dn̄s recipit interim ſeruitium tacitevidet̉ renūciare huic iuri niſi ꝓteſtet̉. ar. l. ij. C. deiure do. impe. ⁊ in. c. cum. M. de conſti.¶Ponit tres caſus in qͥbePAITLC. nō obſtante iuramentoAde nō infendando poteſt ep̄s antiquū feudum ad eccl̓iam reuerſū nouo vaſallo cōcedere. ⁊ ēcaſus notabilis interp̄tans iuramētū de nō alienādo. cōis diuiſio. ſcd̓a ibi in primo ¶ Nota primo ꝙꝑ mortem vaſalli feudū reuertit̉ ad dominū. qd̓ intellige qn̄ feudū fuit ꝑſonale vel qn̄ fuit cōceſſum ſibi ⁊ filijs ⁊ morit̉ nō relictis filijs maſculis. nā feminaͣ niſi expreſſe ſit dictū nō ſuccedit in feudū. vt. x.coll̓. d̓ ſuc. feu. c. j. ¶ No. ſcd̓o ⁊ tene mēti ꝙ iuram̄tūp̄ſtitū a p̄lato de nō alienando romano pontifice īcōſulto refert̉ dūtaxat ad res q̄ ſunt de menſa eccleſie .i. ad eas res quaꝝ dominiū directū ⁊ vtile ē penes eccl̓iam. nō aūt ad bona feudataria vel emphiteoticaria. nā ſi iſta bona reuertunt̉ ad eccl̓iam pōtp̄latꝰ de nouo alicui ꝯcedere nō obſtāte iuramentode nō alienando qꝛ nō videt̉ noua alienatio ex qͦ apͥncipio fuit ſancitū vt illa bona darent̉ in emphiteoſim vl̓ ī feudū ⁊ tota die allegat̉ iſte tex. vid̓ qd̓ dixi in. c. vt ſuꝑ. de rebꝰ eccle. nō alie. ⁊ hoc iuramētū

O