L

dicit̉ ꝙ ꝯͣhens nuptias vel tenēs cōcubinaꝫ careatofficio ⁊ beneficio. quē tex. no. bene. Extēdit enimc. ex parte ade. de teſti. ⁊ dat intellectuꝫ ad iſtū tex.⁊ ſic intelligo Inn. ⁊ Hoſt. qͥ nimis generaliter loquuntur.dIuerſis fallacijs. ciīmiCleri-noribus beneficiati qͥ matrimoniū ꝯͣxerunt beneficijs ſpoliant̉. h. d. vel ſic. Auferēda ſunt clerico beneficia que habebat tꝑe ꝯͣctus matrimonij. collataꝟo poſtmodū ſcienter per ep̄m ꝑ eundē auferri nōpoſſunt ſꝫ per ſuꝑiorē. h. d. Diuidit̉. nā primo narrat factū qd̓ ſcd̓o improbat. ibi. cum gͦ. duas rationes reddens. ⁊ illud ꝑ dioceſanū corrigi mandatvnū caſum excipiēs. ibi. niſi ¶ Primo no. ꝙ cōiugatus nō poteſt perfecte tendere in vitā contēplauam. oportet enī eum eſſe actiuū circa vxoreꝫ ⁊ rēfamiliarem. nā multa ſunt onera matrimonij. quibus ꝯſideratis inquit apl̓us. Si talis eſt cā viri advxorē nō expedit nubere. xxxij. q. vij. oēs cauſationes. Et ex hoc infert̉ ꝙ cū ſtudium alicuius ſcīerequirit homine totum ⁊ cōtemplatiuū non valetcōiugatus vacare ſtudio. vn̄ vt narrat Hiero. ꝯtraIouinianū. Cicero poſt repudiū terentie rogatusab hircio vt ſuā ſororē duceret in vxoreꝫ. nequaqͣꝫannuit dicēs ſe nō poſſe vxori pariter ⁊ ph̓ie oꝑaꝫdare. qd̓ nō ¶ Scd̓o no. duas cauſas quare clericus cōiugatus nō poteſt habere beneficiūᶠ eccl̓iaſticū. Prima qꝛ nō poteſt deo perfecte famulari cumnō habeat ex toto ſui corporis ptātem: Secūda qꝛamore filioꝝ ⁊ cōiugis eccl̓iarū ſubſtātia ſolet ꝑ tales dilapidari. vide. j. q. iij. ꝑuenit. vbi dicit glo. ꝙep̄i efficiunt̉ ceci in diſſipando bona eccl̓ie amorenepotū. fortius amore filiorū efficiunt̉ oīno ceci ſieēt legitimi ⁊ naturales. Tertia cā colligit̉ ex. c.qd̓ a te. sͣ. eo. nā coniugatꝰ reputatur īmudus reſpectu obſequij ſpūalis cū intendat carnalibꝰ deſiderijs. ⁊ adde alias cauſas quas dixi ī. d. c. qd̓ a te¶ Tertio no. ibi. plenā ſui. ⁊cͣ. ꝙ nō ſolū vxor dicit̉nō habere ptātem ſui corporis ſed etiā maritꝰ. adhoc. c. nō debet. de ꝯſang. ⁊ affi. nō enī iudicanturꝗd imꝑaria maritus ⁊ vxor quo ad onera mr̄imonij. c. quanto. ⁊. c. gaudemꝰ. de diuor. ꝟſatur enī īmatrimonio mutua ſeruitus ⁊ mutua poſſeſſio.vnde qui poſſidet poſſidet̉. sͣ. de reſti. ſpo. ex trāſmiſſa. ⁊. c. ex cōqueſtione. eo. ti. ¶ Item no. ibi a qͦſtipendium. ⁊cͣ. ꝙ clerici beneficiati dicunt̉ ſtipēdiarij dei. ⁊ dat̉ eis ſtipendium rōne famulatus. Etex hoc pōt adduci hec lr̄a multum ſtricte pro opi.Cal. in. c. j. d̓ cele. miſ. vbi tenuit clericos teneri adreſtitutionē fructuū bn̄ficioꝝ qͥ ceſſauerunt a dīnoofficio. licet aliqui ꝯͣ. vt ibi latius dicā. ſꝫ hec lr̄a pōtadduci in ar. mō p̄dicto. vident̉ enī eis bn̄ficia collata ob certā cām .ſ. vt famulent̉ deo. gͦ cā ceſſanteꝯpetit repetitio. ff. ⁊. C. de ꝯdi. ob. ca. per to. hanctn̄ opi. nō firmo. ſꝫ dicā vbi. sͣ. remiſi. ¶ Ultimo potes notare ꝙ ep̄s nō poteſt clericos cōiugatos reddere capaces beneficiorum. nunquid auteꝫ poſſitaliquo caſu diſpenſare? dicā in. c. Ioannes. jͣ. eo.vbi cōmuniter tenetur ꝙ diſpenſat in minoribꝰ be

neficijs vt ibi latius. Et illa opi. p̄ſuppoſita colligeex tex. vnū bonū dictū ꝙ ſuꝑior exercens actū cumſubdito ꝯͣ legem eocaſu quo diſpenſare pōt nō videt̉ in dubio diſpenſaſſe. Inno. tn̄ tenuit ꝯͣriū. ſedprimū ipſe tenuit in. c. veniens. de fi. preſby ¶ Sꝫꝯͣ hoc pōt oppo. de no. in. l. quidā ꝯſulebāt. ff. de reiudi. ⁊. l. barbariꝰ. ff. de off. pre. So. ſentit h̓ Hoſt.ꝙ aliud in principe aliud in inferiore cui ex gratiaꝑmittit̉ diſpēſatio. ⁊ placet in effectu hec ſo. ⁊ declara eam ſic. in diſpenſatione pͥncipis neceſſario nōrequirit̉ cāe cognitio. ſꝫ ſufficit ibi ſola volūtas. vtno. Inno. in. c. cū ad monaſteriuꝫ. de ſta. regū. iōſatis ē qualitercunqꝫ pateat de volūtate principis⁊ ſatis dicit̉ patere ſi ſciēs inhabilē euꝫ ꝓmouit adofficiū ſibi legibꝰ interdictū. ſꝫ in diſpenſatiōe inferioris requirit̉ neceſſario cauſe cognitio. nā diſpēſare eſt diuerſa penſare. vnde ex proprio ſignificato vocabuli diſpenſatio videt̉ cōceſſa cāe cognitōep̄cedentis. An expediat ſic diſpenſare. vide bo. gl.j. q. vij. §. niſi rigor. ⁊ ꝑ Inno. in. d. c. cū ad monaſteriū. Si ergo iſte cui cōceſſa eſt diſpenſatio nō adhibuit cauſe cognitionē nō pōt dici diſpenſatio ẜꝫdiſſipatio. ⁊ tūc debet reuocari ꝑ ſuperiorem vt h̓.⁊ ille eſt puniendus. qꝛ fecit actu cōtradegem in caſu nō permiſſo. de quo vide plene qd̓ re. ⁊ no. in. c.at ſi clerici. §. de adulterijs. de iudi. ⁊ vide qd̓ no. īc. ij. de ſciſ. vbi plene no. an ⁊ qn̄ vi deatur diſpenſare ſuperior veniendo contrale gē. Et ex his aꝑteaperitur intellectus huiꝰ. c. nā pͦ ſupponendo ꝙ ep̄spotuiſſet h̓ diſpenſare. tn̄ exqio nō egit diſpenſare nec adhibuit cāe cognitione nō valet talis collatio. Sed tunc remanet dudium quare ipſemet nōpoſſit talē collationem reuocare ex quo viribꝰ nonſubſiſtit. ⁊ hͦ examinat̉ in glo. magna. potes tamēdicere prout hic ſentit Hoſti. ꝙ ex quo qͥs egit actūin quo potuit diſpenſare licet diſpeſatio nō teneatquo ad ſuperiore. qꝛ nō ſerucuit ſeruanda. ipſe tamē cōtrauenire nō poteſt. qꝛ inquantum in ſe eſtactum approbauit. ⁊ tene menti ſemper hanc ſo. qꝛfacit ad multa. Indignū e nim ē reprobare moresillius quos quātum in ſe fuit approbauit ſemel. adhoc. l. ſi vxor. ff. de adul. xxxij. q. v. horrendus. iiijq. iij. ſi quis teſtibus. Potes addere alium notabilem intellectum. videli­ et ꝙ hec diſpenſatio non tenuit quo ad ſuperiorē3. vnde nullitas hic inſurgitfauore tertij. quo caſu nō poteſt is qui actum explicauit fundare ſe ad irritationē actꝰ ſuꝑ iure tertij.ad idē. l. ſi creditoribus. C. de ſer. pig. da. ma. ⁊ optime facit tex. xij. q. ij. ſi qua de rebus. ⁊ quod no.glo. c. j. ne ſe. va. vbi ſingulariter habetur ꝙ recipiens rem eccleſiaſticam ex contractu emptionis ī fauorem eccleſie nullo modo poteſt allegare nullitatem ad retractationem actus. ſed ipſa eccleſia decuius fauore agitur poteſt actum approbare vl̓ improbare. Ax quibus habes ſuccincte duos intellectus ad fi. huius tex. Tertius ītellectus eſt vt ſit inodium ⁊ opprobriū ep̄i vt factū ſuum emendet̉ perſuperiorem. ſed precedentes ſunt notabiliores.In glo. j. in fi. hoc dictum glo. nō eſt verū. nā ep̄us⁊ quilibet prelatus habens iuriſditionē ꝯtētioſam