¶ Cſententiam Ille autem tremebundus ſurrexit ⁊ quicqͥd vir ſanctꝰp̄cipiebat ꝓtinꝰ adīpleuit. ¶ Cūregnū germanie pro quadā magſia ſedāda diſcordia ſeruus dei infraſſet: archieps quidā quēdaꝫvenerabilē clericū obuia ei miſit.Cui dum clericꝰ ſe ei obuia a ſuodn̄o miſſum fuiſſe diceret: vir deirn̄dit. Alius dn̄s miſit te. Miratꝰille ſe nō niſi a ſuo dn̄o archiepomiſſum fuiſſe affirmabat̉. Ecōtraſeruꝰ xp̄i dicebat. Falleris fili falleris: maior dn̄s eſt qͥ miſit re xp̄ſQd̓ clericus intelliges ait. Putasꝙ monachus velim fiei. Abſit ame: nō cogitaui nec aſcendit ſuꝑcor meū. Quid multa? In eodē itine̓ ſeculo valefecit ⁊ a viro dei habitu ſuſcepit. ¶ Cū quendā militem valde nobilē ad ordineꝫ recepiſſet ⁊ qͦdā tꝑe viꝝ dei ſeq̄ret̉ gͣuiſſima cepit temptacōe pulſari.Cū aūt eum quidā de fratribꝰ tātriſtem videret: cauſam tante triſticie reqͥſiuit. Cui ille rn̄dit. Scioinquit ſcio ꝙ nunꝙͣ ampliꝰ letꝰero. Qd̓ verbum cum dictus frat̓ad ſeruū dei pertuliſſet: ille pro eoattentius oa̓uit̉. Statimqꝫ ille frater qui tam tēptatus ⁊ triſtis erattantū ceteris apparuit iocundior⁊ hilarior: ꝙͣtum prius ceteris t̓ſtior. Cū autem ei dictꝰ frater v̓buineſticie quod locutus fuea̓t amicabiliter improperae̓t. Ille rn̄dit.Et ſi dixi: nūꝙͣ ampliꝰ triſtis ero.Cū ſanctus Malachias epiſcopꝰVbernie cuiꝰ vitam plenā virtutibꝰ ipſe deſcripſit ad xp̄m felicitermigraſſet ⁊ vir dei pro eo hoſtiaꝫſalutarem offerret: gl̓am eiꝰ dn̄or̓uelante cognouit ⁊ eo inſpirante poſt cōmunioneꝫ forma oronismutauit leta voce ſic dicēs. deꝰ qͣbeatum malachiā ſanctorū tuorūmeritis coequaſti tribue q̄ſumuſvt qui p̄ciōſe mortis eiꝰ feſta agimꝰ vite qͦꝫ imitemur exēpla. Cuidū cantor ꝙ erraret innueret: aitNon erro ſꝫ noui quod dico. deinde aſcendēs ſacrā eiꝰ veſtigia oſculatur. ¶ Cū inſtāte quadrageſiāa multis fuiſſet tironibꝰ viſitatꝰrogauit eos vt in illis ſaltē ſacrisdiebus a ſuis vanitatibꝰ ⁊ laſtiuiis abſtinerent. Quibꝰ nullo modo acquieſcentibꝰ iuſſit eis propinari vinum dicens. Bibite poculūanimarū. Quo hauſto ſubito mutati recedunt ⁊ qui modicum tempus denegauerūt totum tempuſvite ſue deo dederūt. ¶ Tandē beatꝰ pater Bernardꝰ morti feliciterappropinquans ait fratribꝰ ſuis.Tria vobis obſeruāda relinquoque in ſtadio preſentis vite quocucurri me memi vi̓bꝰ obẜuaſſe.Nemini ſcandalū face̓ volui ⁊ fialiquando incidi: ſedaui vt potuiAinus ſēper ſenſui meo ꝙ alterius credidi. Leſus: de ledente nunꝙ vindictam expetij. Ecce cai̓tatēhumilitatem ⁊ patientiam vobisrelinquo. dennqꝫ poſtꝙͣ multa miracula perpetraſſet ⁊ centum ſexaginta monaſteria conſtruxiſſet̉multoſqꝫ libros ⁊ tractatus compilaſſet conſūmatis vite ſue diebus circiter anc. 63. Anno dn̄i