IDe conſuetudine

non tranſfertur poſſeſſio ⁊cͣ.Nō valet conſueD NOIMam. tudo vt ſententiaa non ſuo iudice lata teneat. vl̓ ſic. Nō vaet conſuetudo vt in cauſis eccl̓iaſticis dictum populi ꝓ ſententia teneatur. Cōmunis diuiſio. ſcd̓aibi nos igit̉ ¶ No. pͥmo ꝙ lꝫ ex ꝯſuetudine poſſitacqͥri iuriſditio. vt in. c. cū cōtingat. de fo. cōpe. ⁊ix. q. iij. ꝯqueſtus. non tn̄ valet ꝯſuetudo vt ſnīaa nō ſuo iudice lata teneat. ē em̄ irrōnabile vt valeat ſentētia a nō hn̄te iuriſditiōeꝫ. No. ſcd̓o ꝙ ſententia non debet ferri ad conſiliū ſapientū ⁊ inſipientū. a ꝯͣrio ergo facit iſta littera vt ad ꝯſiliū ſapientis poſſit ꝓprius iudex ferre ſententiam. de qͦplene dicemꝰ in. c. ſi ꝓ debilitate. de offi. dele. ⁊ ꝑBart. in. l. j. §. ſi plures. ff. de exercitoria. ¶ No.tertio ꝙ dictio in qn̄qꝫ ſtat priuatiue vt hic in ꝟboinſipientibꝰ quaſi nō ſapientibꝰ. qn̄qꝫ ſtat augmētatiue. vt in. c. j. jͣ. de fideiuſ. iuncta gl. in. l. gallꝰ. §.ille caſus ē difficilis. ff. de lib. ⁊ poſthu. qn̄qꝫ nihiloꝑat̉. vt no. in. c. nobis. jͣ. de iurepa. ¶ No. vltimoꝙ ꝯſuetudo inimica canonibꝰ p̄ſumit̉ irrōnabilisprima fronte. Et ad hoc tene menti iſtū tex. fac̄ adea que dicā. jͣ. in. c. fi. Oppo. ꝯtra tex. in eo ꝙ infine papa ꝯcedit facultatē iſti ep̄o libere iudicandinam ſi ꝯſuetudo erat irrationabilis nō erat opusaliqua ꝯceſſione. qꝛ fruſtra p̄cibꝰ implorat̉ qd̓ iurecōi ꝯceditur. l. j. C. de theſauris. li. x. ⁊ in. c. j. sͣ. dereſcriptis iuncta glo. Sol̓. Io. an. exponit tex. ibiꝯcedimus .i. a iure ꝯceſſuꝫ eſſe oſtendimus quaſidicat ꝙ papa non conceſſit de nouo ſed declarateā competere conſuetudine non obſtante. ⁊ fortepapa fecit hoc ad cautelā iſtius ep̄i vt ſic eſſet tutꝰapud ppl̓m. ¶ In glo. j. ibi nec iſtud eſt inconueniens. no. bene glo. ꝙ qn̄qꝫ eſt vtile ī facto dubio exquirere ꝯſiliū a plurbus tam litteratis qͣꝫ illiteratꝭtam ſapientibꝰ qͣꝫ inſipientibꝰ. nā qn̄qꝫ paꝝ ſapiētes habent in certa re eleuatū intellectū ⁊ ingeniū⁊ acutius ſciunt diſcutere ⁊ decidere vnū caſuꝫ qͣꝫomnes ſapientes ſicut narrat h̓ Io. an. de fatuopariſien̄. qui decidit qōneꝫ miro mō inter tabernariū ⁊ quēdā pauꝑem a quo tabernariꝰ volebat extorquere pecuniā qͥ comederat panē ad odoreꝫ aſſati. nam ſoluit illi ex ſono vnius denarij tornēſis.quā qōnem nō potuiſſet Catho meliꝰ decidere adſatiſfaciendū animis imprudētiū. ſed ſolue hͦ contrariū ꝓut habet̉ in glo. ſeq̄nti. ¶ In glo. fi. ibi niſi in cauſa recōuentionis. Aduerte qꝛ glo. nō congrue excipit iſtū caſuꝫ ⁊ ſequentem. qꝛ ꝑ recōuentionē ⁊ ꝓrogatōnē iuriſditꝭ. efficit̉ ille iudex. ⁊ ſicnō reꝑit ſnīa lata a nō ſuo iudice ſꝫ potes exciꝑe caſū ẜm Hoſt. ꝯtentū in. c. ſi diligēti. de fo. cōp. ⁊ .xj.q. j. inolita. ⁊. c. placuit. vbi ſententia lata a iudiceſeculari contra clericum ſponte ibi litiganteꝫ pōthaberi rata a iudice eccleſiaſtico in odium ip̄iꝰ clerici. ⁊ dic vt ibi.Non valet ꝯſuetudo ꝑmitq UaN CO. tens p̄ſbyteris vt chriſmētvel generaliꝰ ſic. Cōſuetudo nō pōt oꝑarivt clericꝰ nō ep̄s poſſit exercere ea q̄ ſūt reſeruata

ordini ep̄ali. ⁊ ē caſus notabil̓. ⁊ ſūt d̓ue ꝑtes. ¶ Inpͥma p̄ſumptuoſa ꝯſuetudo. In ſcd̓a ip̄iꝰ reprobatio. ibi diſcretioni. ¶ Nō pͥmo vnā regulam menti tenendā ꝙ ea q̄ ſūt ordinis ep̄alis nō pn̄t acqͥri ꝑinferiorē ex ꝯſuetudine quātūcunqꝫ vetuſtiſſima.ro eſt qꝛ ꝯſuetudo nō facit queꝫ capacem. hinc dic̄Io. an. in. c. ij. de p̄ben. li. vj. ꝙ quatocunqꝫ longotꝑe laicus exercuerit actū ſpūalē nunqͣꝫ tn̄ illū pōtp̄ſcribere. nā poſſeſſio tanti tꝑis cuiꝰ initij non eſtmemoria hꝫ vim tituli qn̄ dat̉ capacitas in exercētem al̓s nō. qd̓ verbū tenebis mēti ⁊ ſic limita ⁊ reſtringe. c. pͥmū de p̄ſcrip. li. vj. ⁊ ī. l. j. §. ductꝰ aque.ff. de aqua quoti. ⁊ eſti. Secꝰ dicit in cōpetentibusep̄o rōne iuriſdi. vel dignitatis ep̄alis. nā illa poſſunt p̄ſcribi ꝑ inferiorem clericū. vt in. c. auditis. ⁊c. cū olim d̓ p̄ſcrip. dixi in. c. accedentibꝰ. de exceſp̄lat. ⁊ plene. in. c. cū ꝯtingat. de fo. cōpe. Et ex hispotes ſumere ſcd̓am regulā. Iteꝫ no. ꝙ ritꝰ apl̓oꝝcirca ſacr̄a hn̄t impedire characterꝭ imp̄ſſionē naꝫīmediate poſt mortē xp̄i oēs p̄ſbyeri ī cōi regebateccl̓iaꝫ nec ſic erāt int̓ eos ep̄i ſꝫ ideꝫ p̄ſbyter qd̓ ep̄s⁊ pariter ꝯferebāt oīa ſacramēta. vt ī. c. olim. xcv.di. et in. c. legimꝰ. xciij. di. ſed poſtmodum ad ſciſmata ſedanda fecerūt ſeu ordinauerūt apl̓i vt crearentur ep̄i ⁊ certa ſacr̄a eis reſeruauerunt illa interdicendo ſimplicibus p̄ſbyteriſ. ⁊ vides hic ꝙ talis ordinatio habet impedire etiā imp̄ſſioneꝫ characteriſ. qꝛ ſi p̄ſbyteri illa de facto ꝯferūt nil ꝯferūtquod facit ad. jͣ. dicēda. Et ex his ⁊ ex tex. diligent̓no. ꝓ opi. canoniſtaꝝ ꝯtra opinionē theologoruꝙ eſt dare ordinem ep̄alē. ⁊ ſic ꝙ nouem ſunt ordines. de quo vide glo. in ꝓemio. vj. in verbo ep̄us⁊ ſi vis tenere opi. theologoꝝ vt nō ſit ordo dic̄ ꝙhͦ oꝑatur ordo p̄ſbyteratus iunctus cū dignitateep̄ali ⁊ intercedente ordinatōe eccleſie. ¶ Itē no.ꝙ q̄dam ſunt ſacramēta reſeruata ſolis ep̄is que īferioribꝰ nō licet attingere. vt chriſmare. ordinesſacros ꝯferre. virgines benedicere. eccl̓ias ꝯſecrare ⁊ ſimilia. ⁊ vide ſuꝑ his tex. in. c. qͣꝫuiſ. lxviij. di.No. ꝙ ſacr̄m ꝯfirmationis nō eſt ſacramentumneceſſitatis. vn̄ pōt quis ſaluari licꝫ nō ſit chriſmatus dūmodo illud ſacr̄m nō ex ꝯtemptu dimiſeritnam ex ſeptem ſacramentis eccl̓ie quedā ſunt neceſſitatis quedaꝫ voluntatis. de quibꝰ vide ꝑ glo.in. c. veniens. de tranſactꝭ. ¶ Quero pro declaratione huius ſacramēti ꝯfirmationis quare hoc ſacramentū fuit inſtitutū cum non ſit de neceſſitateſalutis. ¶ So. dic vt habes tex. no. de cōſecra. di.v. in. c. j. ⁊. ij. nam baptiſmus neceſſarius eſt morientibus. quia ſine eo etiam infans vnius diei ſaluari non poteſt. de conſe. di. iiij. in. c. firmiſſime. etin. c. regenerandi. Sacramentū ꝟo cōfirmatōniseſt neceſſarium victuris. nam cū homo militet qͦtidie inter hoſtes inuiſibiles ꝑ illud ſacr̄m ꝯfirmatōnis confirmatur ⁊ roboratur ⁊ miles efficitur contra agones ⁊ inſidias diaboli. vnde fortior eſt adreſiſtēdum inſidijs diabolicis qͥ eſt cōfirmatus qͣꝫbaptizatus dumtaxat. vt in. d. c. confertur em̄ ſpirituſſanctus quem apoſtoli olim conferebant exſola manꝰ impoſitione. ⁊ qꝛ hodie prelati non ſūt