IDe reſcriptis.

vt in. l. fi. C. in quibꝰ cau. in inte. reſti. nō eſt neceſſe. ¶ Aduertendū tn̄ ꝙ nō ſufficit iudicē audiuiſſe alias lr̄as fore īpetratas ſꝫ oportet ꝙ audiueritꝯtētionē eſſe ortā inter iudices delegatos de iuriſditione. ⁊ hͨ ꝓbat aperte iſta lr̄a in duobꝰ locis. vt.ptꝫ ibi ſi ſuꝑ ꝯtentōe ⁊ ibi ceperūt diſceptare. namſola īpetratio nō ſufficit. Et ex his decidit̉ queſtiopone ꝙ ꝑs habēs ſcd̓as lr̄as occurrit ordinario qͥrecepit mādatū prioruꝫ iudicū ⁊ dicit nō ꝓcedatisad executionē mandati. qꝛ habeo lr̄as ꝯͣrias retractātes primas qͣs in breui tꝑe volo pn̄tare vl̓ volofidem facere de pn̄tatione. Hoſti. dicit honeſtū eēvt ordinariꝰ ſuꝑſedeat ⁊ ꝓcedat vt h̓ d̓r. Cōpoſt. ꝯͣvt. sͣ. dixi. Do An. ꝯcordando dicit ꝙ virtute huiꝰc. nō pōt iudex ordinariꝰ ſuꝑſedere. qꝛ iſtud. c. loqͥtur qn̄ eſt ꝯtentio inter iudices de iuriſditōne ſꝫ extenore. c. cū in iure. jͣ. de offi. dele. poterit ſuꝑſedere ⁊ videre q̄ lr̄e ſint potiores. qd̓ putat veruꝫ ſi an̄executōeꝫ mādati pars cōꝑaret ⁊ vult ꝓbare illaspriores lr̄as eſſe reuocatas. hͦ dictuꝫ mihi placet ſiꝑ ſcd̓as lr̄as ipſo iure reuocent̉ priores ẜm ea q̄ dixi in. c. ceterū sͣ. e. ſꝫ ſi opus eſſet exceptōne ⁊ appellatione ꝯtra priores lr̄as tūc crederē ordinariū nōdebe̓ admittere iſtā exceptionē. qꝛ illa eſt ꝓponendā corā iudicibꝰ delegatis iuxta materiā. c. paſtoralis .sͣ. e. ſꝫ ordinarius dꝫ parere mādato delegati exqͦ aliter nō cōſtat de reuocatione ipſo iure. ar.in. c. ſiqn̄. ⁊. c. paſtoralis. in. §. qꝛ vero de offi. dele.an aūt ſufficiat ꝙ ordinariꝰ audiuerit ab vno d̓ cōtentiōe iuriſditionis. puto ꝙ ſic ſi ille eſt fidedignal̓s aūt nō credo ordinarium ſuꝑſedere debere. qꝛdictū vniꝰ leuis nō inducit iuſta cām credendi maxime vt ꝑ tale dictū qͥs retardet exeqͥ mādatū ſuꝑioris. ad hͦ. c. lꝫ ex qͣdā. jͣ. de teſti. iūcto. c. inqͥſitioni.de ſen. ex. Quid aūt ſi vnicū eſt reſcriptū ſꝫ ꝑs excipit corā ordinario reſcriptū eſſe ſurrepticiū nūqͥddꝫ ordinariꝰ ſuꝑſedere mādato. doc. dicūt ꝙ nō. qꝛhec exceptio eſt proponenda coram iudice delegato cum ſumus extra terminos iſtius. c. ⁊ ordnaridebet parere delegato. d. c. ſiquando. An auteꝫ hͦc. habeat locum in litteris gratioſis vt cum executores ad beneficia mandant ordinario contrariaIo. an. ſentit hic ꝙ ſic. dicit eniꝫ ꝙ hoc. c. quotidiepracticatur in litteris gratioſis. ⁊ apertius hoc tenet. jͣ. e. ti. in. c. mandatū vbi aliqua dicent̉ de hacmateria. tenet ſpec. in ti. de act. ⁊ peti. §. ſuꝑ actōnibus. ꝟ. j. ⁊ hoc no. An aūt hoc. c. habeat locum induobus ordinarijs mandantibꝰ ꝯtraria. vt ſiquishabet duos ordinarios vnus mandat illū excommunicare alius mandat eum abſolutū vel nō ligatum ꝓnunciari. dicit Inno. ꝙ non quia par in parem non habet imꝑium. ideo non poteſt vnꝰ ordinarius retractare geſta per aliū niſi alter eſſet maior. vtputa quia legatus pape cui primo eſt parendum. vide tu ad hanc materiā quod no. Inno. inc. cū iaꝫ dudū de p̄ben. vbi tractat qͥd ſi duo ordinarij mandant ſubiecto ꝯtraria ⁊ ꝑ hoc habes clarum intellectum huiꝰ. c. ¶ In glo. iij. ibi ſi aūt aliquid obijciat. vult glo. ꝙ in hac cognitione ſeu informatione ordinarius debet audire allegatōnes

partium. Sed Hoſti. ⁊ Io. an. ſentiunt oppoſitum⁊ hoc verius. quia littera iſta innuit ꝙ ſolū inſtruatur ex inſpectione litterarum ita ꝙ nil habere debet a partibus ne videat̉ iudex inter eos. ⁊ ſi ex inſpectione ipſaꝝ litteraruꝫ clare percipit primas rouocatas per poſteriores debet parere ſecūdis iudicibus. ſed ſi conſtat ꝙ ſcd̓e non reuocant primaſdebet parere prioribus. ſi ꝟo dubitat debet ſuperſedere donec iſta ꝯtentio ſopiat̉ ẜm tenorem. c. paſtoralis. sͣ. e. Sed circa hoc dubitat̉. quid ſi iudexdelegatus vel executor excōicat ordinariuꝫ niſi ſibi paruerit. Sol̓. dicit Inno. ꝙ aut ordinarius ꝓbabiliter dubitat de preualiditate litterarū ⁊ ꝓcedere vult ꝓut hic dicit̉. ⁊ tunc non tenet excōicatōquia in hoc caſu ordinarius non reſiſtit delegatonec turbat ſuam iuriſditionē ſed hoc facit auctoritate legis .ſ. huius. c. xxiij. q. iiij. qui petant. l. gracchus. C. de adul. quod dicit ꝓcedere etiam ſi ſapientior nō dubitaret. ſed ſi improbabiliter diceretſe dubitare vbi dubitandū non eſt. vel vellet exeqͥtanqͣꝫ certus de reuocatione vbi certus non eſt tenet ſententia excōicationis quia turbat hͦ caſu iuriſditionem alterius. ⁊ dicit hoc procedere etiaꝫ ſipoſtmodum appareat iuriſditionem primi iudiciseſſe reuocatam ⁊ hoc quia in dubio habebat iuriſditionem quod bene notabis. ¶ In ea. glo. ibi qꝛnon conſtat an ille iudex habeat iuriſditionē. nōta bonam limitationem ad illam litteraꝫ vt iudexin dubio potius abſoluat quam condemnet. ꝓcedit enim quando certum eſt de iuriſditione debētis iudicare ſed reſpectu illius qui haberet exequiexquo dubitat quis illoꝝ ſit iudex non dꝫ pareremagis ab abſoluendū qͣꝫ ad condemnandū. ¶ Inglo. in. ꝟ. ſecundo loco in fi. dicit Io. an. ꝙ glo. nōſoluit contrarium ſed potius repetit ip̄m quare.quaſi dicat de hoc querimus quare iſti denunciātur abſoluti vigore ſcd̓arū litterarū exquo per primas fuerunt excōicati. Hoſti. ſoluit ꝙ id qd̓ fit auctoritate veri reſcripti non debꝫ reuocari. vt in. d.c. audita. Sed id qd̓ fit auctoritate putatiui vel reuocati reſcripti debet reuocari vt hic. hec ſo. nō ēbona. qꝛ. c. audita loquit̉ d̓ geſtis aucͣte reſcpͥti reuocati ante cognitā tn̄ reuocationem. Uin. dicit ꝙiſte tex. loquit̉ in ſententia excōicationis que noneſt ꝑpetua ſed debet reuocari exqͥ excōicatus vultparere. ꝯtrariū ꝓcedit in geſtis ſuꝑ principali. ⁊ hͦſol̓. non poteſt tolerari. vel tertio ẜm do. An. h̓ iudices primi ſciebant cauſam iſtam cōmiſſam ſcd̓isideo non tenet quicquid ipſi egerunt poſt notamreuocationē. ſed in p̄dicto. c. audita. primi iudiceſignorabant. ⁊ hec ſol̓. eſſet bona ad ꝯtrariū. Sedſaluando iſtam glo. ego dico ꝙ h̓ nō reuocat̉ factūauctoritate primi reſcripti īmo potiꝰ ꝯfirmat̉. quiaſcd̓i iudices abſoluendo ⁊ mandando ꝑtem ꝓnūciari abſolutam vident̉ fateri excōicationē latamab alijs tenuiſſe. qꝛ abſolutio p̄ſupponit vinculum⁊ ipſimet pͥmi iudices ſtāte eoꝝ iuriſditōe abſoluiſſent ſi ꝑs voluiſſet parere iuri corā eis. ⁊ quicquidſit de materia eſt dicendū vt dixi in. c. ceteruꝫ. sͣ. e.⁊. .d. c. audita.