Druckschrift 
1 (1488) Decretalium 1. P. 1
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

L

dubitat̉. eſt qꝛ hoc caſu nec pͥmi nec ſcd̓i iudiceshabent ſe poteſtatē cognoſcendi ideo poſſūtexceptōeꝫ reijcere. vnde tutꝰ eſt excipiēs ſi ꝓteſtat non intendit ꝯparere corā eis ſꝫ ꝓcedere ẜm. c.paſtoralis.. e. Uenio ad ſcd̓aꝫ queſtionē nūqͥdſcd̓m faciēs mentionē de primo tollat pͥmū ip̄o facto. in Io. an. recitat ī diuerſis appoſtill̓ duaſopi. Prima eſt opi. Goff. tenuit reſcriptū primūip̄o iure reuocari ita ꝓceſſus pͥmi iudicis eſt nullus dūmodo habuerit vndecūqꝫ noticiā reuocatōnis. ar. in. c. ex lr̄is de offi. dele. facit. c. ſi duobꝰ deapp. Et optime facit iſte tex. ꝟba pn̄tis tꝑis dicit exempta eſt a iudicio primi. Scd̓a eſt opi.Cōpo. tenētis niſi excipiat̉ corā primo iudice dereuocatiōe valet ꝓceſſus qꝛ cuꝫ reuocatio ſit factaad inſtātiā alteriꝰ ꝑtis potuit illa ꝑs ſuis lr̄is renuciare. ar. in. c. ad apl̓icam de regula. ꝓcedēdo coram pͥmo iudice videt̉ tacite renūciare. ar. i. c. gratum de offi. dele. Inno. ꝓlixe tractat hāc materiaꝫin. c. j. ꝯceſ. p̄ben. li. vj. aliqͥd in. c. ꝯtingat..eo. refert varias opi. adeo vix firmat pedeſ. videt̉ em̄ pͥmo diſtinguere an motu ꝓprio fiat reuocatio an ad inſtantiā. Itē videt̉ diſtinguere interdirectā reuocationē indirectā. Itē an̄ pͥmꝰ iudexſciuerit reuocationē an ignorauerit. Et vide ibi latius. Do. an. dicit ſe facere differentiā reſpectu reuocationis an motu ꝓprio an ad inſtantiaꝫfiat an̄ directe vel indirecte fiat. ſed ꝯcludit reſpectu tertij turbātis iuriſditōem reuocatio habetvires ſuas ipſo facto. Ad allegat Inno. in. c. exlr̄is de offi. dele. reſpectu ꝑtiuꝫ diſtinguit aut facta eſt reuocatio motu ꝓprio pͥncipis tūc ip̄o iur̄ſit reuocatio hꝫ vim a tꝑe noticie ip̄iꝰ reuocatōisqualitercūqꝫ ad iudicē reuocatū ꝑuenerit noticiaip̄ius alle. c. audita de reſti. ſpō. Si aūt eſt facta adinſtantiā tūc reuocatio fiat ip̄o iure. ſꝫ hꝫ vim a tꝑeexceptionis ꝓponēde ꝑtē impetrātē. qꝛ cuꝫ caſu ad vtilitatem ꝑtis fuerit facta reuocatio debetip̄a ꝑs aīm ſuuꝫ detegere velit vti illis lr̄is reuocatorijs. oīa vident̉ de mente Inno. p̄ter pͥmūin. d. c. j. lꝫ vario loquat̉. Ego alit̓ ſoleo dicere aūt pͥnceps in reuocatōe appoſuit clauſulā decreti vel alia verba appareat pͥncipē velle reuocare extuc quicqͥd fuerit agitatū primos iudices.tūc dico ꝓceſſus ip̄o iure eſt nullꝰ etiā data ignoratiā iudicis. vt ſi pͥnceps dicit reuocamꝰ cōmiſſione tali nos factā decernit irritū inane qͥcquidextuc fuerit agitatū vigore illiꝰ cōmiſſionis. certe īhis terminis ſil̓ibꝰ nemo reqͥrat noticiā reuocationis. Et ad facit text. in. d. c. j. ſentit ibi Inno.Nec diſtinguo in an̄ reuocatio ſit facta motuprio an ad inſtantiam. Aut reuocatio ē facta ſimplicit̓. tūc aūt nulla hr̄ noticia reuocatōis tūc tenet ꝓceſſus pͥmi iudicꝭ ꝯͣ ꝑtē qͣꝫ ꝯͣ tertiū turbāteꝫvt in. c. audita p̄all̓. qd̓ ſic dꝫ ītelligi. vt in. c. ex lr̄is.de offi. del̓. Aut orta eſt ambiguitas de reuocatōevt qꝛ vtriqꝫ iudices ꝓcedūt vel hincinde excipit̉.tūc an valeat ꝓceſſus pͥmi ꝯͣ tertiū turbāteꝫ dicopēdere ex validitate reuocatōis. non tenebitceſſus ſi reuocatio valet. iſte eſt ꝓpriꝰ caſus. c. ex

lr̄is. de ofi. dele. etiā ſentit Inn. aut q̄rit̉ceſſu pͥmi int̓ ꝑtes tūc ſi ex nullitate actꝰ infert̉alicui p̄iudiciū tenet qd̓ fit a iudice r̄uocato. Ad dictum. c. j. vbi d̓r ſi papa īdulſit vni poſſit ab ep̄o excōicari valet excōicatio lata ab ep̄oetiā ſi ignoraret pͥuilegiū. vt eſt ibi tex.. Aut infert̉ p̄iudiciū ex nullitate. vt qꝛ ꝓceſſū eſt int̓ ꝑtes. graue eēt ꝓceſſus eēt nullꝰ maxīe ſi teſtes eētmortui. tūc ẜua diſtīctōꝫ do. An. quā vt dixi ſentit Inno. in. d. c. j. Quo ad tertiū vtrū iudex delegatꝰ debeat deputari ad inſtantiā vtriuſqꝫ ꝑtis.Iſta decre. facit ꝯͣ. in pͥncipio iudex fuit deputatꝰ ad inſtātia vniꝰ ꝑtꝭ tm̄. In fi. ꝟo loqͥt̉ qn̄ fuitdeputatꝰ cōi ꝯſenſu. Sꝫ ꝯclude ſic. aut vtraqꝫ ꝑseſt pn̄s corā ſuꝑiore dꝫ ſuꝑior dare iudicē adpetitōeꝫ vniꝰ. vt eſt bonꝰ tex. in. l. obſeruādū. ff.iudi. aut vna ꝑs eſt abſens alia eſt pn̄s tunc deſtilo curie eſt vt det̉ iudex ad petitōꝫ vniꝰ ꝑtꝭ ſaluaalteri parti facultate recuſandi iudiceꝫ ex rōnabili. vt in. c. cāꝫ. ij.. c. inſinuāte. de offi. dele. ſipetit pn̄s apponi aliquā clauſulā in p̄iudiciū abſentis. de ſtilo curie eſt vt ſi aduerſariꝰ d̓r eſſe in curiavt fiat citatio ſaltē edictū gnaͣle. vt notāt doc. ī. c. olim.. de re iudi. ibi bonꝰ text. Aut vtraqꝫ ꝑseſt pn̄s ſꝫ ꝯcordāt in iudice cōis ſtilus eſt vtlibet ꝑs eligat vnū curia tertiū. no. glo. in. d.l. obſeruādū. In glo. in.. exēpta ibi ꝑdit̉ adpus excōicatōneꝫ. verū ſi excōicatio ſuꝑuenitpoſt impetratōeꝫ reſcripti. ſꝫ ſi tꝑe impetratōis impetrās erat excōicatꝰ reſcriptū eſt nullū in ꝑpetuūvt in. c. j. de reſcpͥtꝭ. li. vj. multos alios caſus inbus ꝑ̄ditur reſcriptū enumerāt hic doc. oportet inſiſtere qꝛ facile ē collige̓ ẜm ꝯtīgētias factiFIEtis in reſcripto ſufficit īpetranceteras. Ex diſiunctiue naͣrrati alterū ꝓbare. vel clariꝰ ſic. Si papa mā-dat in reſcripto de duobꝰ inqͥri alt̓natiue ad certūeffectū ꝯſequēdū ſufficit alteꝝ ꝓbari. Primo ponitur ꝯſultatio. ſcd̓o rn̄ſio ibi huic. No. pͥmo qͥspōt eſſe filiꝰ ſacerdotis in ſacerdotio natꝰ. vtputa ſi fuit natus anteqͣꝫ pr̄ ꝓmoueret̉ ita ꝯtingitin ꝑſonā Io. an. pr̄ ſuus erat mgr̄ grāmaticegenuit qn̄ erat laicꝰ poſtmodū fuit ꝓmotꝰ in ſacerdotē. ita narrat Io. an. in addi. ſpe. in ti. de fil̓.p̄ſby. ſuꝑ rubrica vbi excuſat ſe ꝯͣ aliqͦs ſibi infligētes erat ſpuriꝰ filiꝰ ſacerdotꝭ. ibi aūt apparuit fuit legitimꝰ ſꝫ apparuit erat filiꝰ ſacerdotis. No. ſcd̓o duo qͦꝝ qd̓libet ſufficit vt qͥs remoueat̄ ab eccl̓ia. Primū ſi ē filiꝰ ſacerdotꝭ in ſacerdotio genitꝰ. em̄ ſufficeret ſit filiꝰ ſacerdotꝭ niſiin ſacerdotio genitus. qꝛ poſſet eſſe legitimꝰdicto. tn̄ reſpectu eccl̓ie pr̄ne ſufficit ſit filiꝰ ſacerdotꝭ. qꝛ ſucceſſio reprobat̉ etiā in filio legitimo. vtꝓbat̉ in. c. ad extirpādas.. de fil̓. p̄ſby. Et ad illuꝫtex. mādat inqͥri an̄ pr̄ ꝓximo in illa eccl̓ia miniſtrauerit ſupple maxīe. qꝛ ſi erat in ſacerdotio genitus poterat habere etiā aliā eccl̓iaꝫ. vt in. c. j. defil̓. p̄ſby. Scd̓m eſt ſi aliqͥs occupauit eccl̓iam. adc. ex frequētibꝰ.. de inſti. Not̓. tertio ad veritatē diſiūctiue ſeu alternatiue ſufficit alteraꝫ ꝑtem