ad fidē ſic̄ boͣ elcō ⁊ benigͣ mores ff.de tut̉. ⁊ cura. l. ſcire oꝫ F. cū reliqͥsEt ita intelligitur d̓cā. l. maioremvt ſmīa digniorū preferat̉: niſi inueniat̉ valde inhūana. Sed ſatisvidet̉ inhumana: qn̄ vult debitorem potius oībus bonis expoliareꝙ quinquennales prebere inducias: dcā. l. fi. C. qͥ bo. ce. poſ. Secuſ inremiſſione p̄tis debiti. de qͥ loquit̉d̓ca. l. maiorē: qꝛ eſt maius preuidiciū ꝙͣ ſolam ꝯcedere dilacōnemIdeo qͦ ad illud non videt̉ ſm̄a eoꝝtam nhūana. Poſſet tn̄ eſſe tanta pauptas debitoris: ⁊ facultascreditoris ꝙ in hoc qͦꝫ deprehēderetur magna nihūanitas eoꝝ ⁊ ſicdēret preferri etiā tunc ſmīa benigmoꝝ potiꝰ ꝙͣ dignioꝝ vel ditioꝝ.qꝛ neqꝫ facultates ⁊cͣ: d̓ca. l. ſcire.maxime cum in caſu magne nc̄itatis poſſint pauꝑes cogere diuiteſad ſibi ſubueniendū vt noͣt gloxlvij. di. ſic̄ hi. Et ẜm predcā p̄t intelligi materia dcē. l. fi. ⁊ l. maioreqꝛ benigniꝰ leges interp̄tande ſūtquo voluntas eaꝝ ſeruet̉ ff. de leḡ.l. benigniꝰ Item in d̓ca. l. maioremcū ali quibꝰ ſeq̄ntibus: necnon cūl. iuris gentiū. Ffi. pꝫ ꝙ maior ꝑscreditoꝝ hīta ꝯputacōe maioritatis ẜm modū predcūm p̄t remittere ꝑtem debiti ex cā viꝫ qn̄ debitornon ē ſoluēdo. Nā hoc venit in vtilitatem oīm vt dicit ibi glo. qꝛ forte nihil hēcent ſi nō fieret remiſſioPōt addi ꝑ predcā vel etiā qꝛ qn̄qꝫ poſſent in cō ſpectu dei vel hoīmreprehendi de crudelitate qd̓ peiuˢeſt. qꝛ qua ꝯmufacōem dabit hōꝑ anīa ſua. Aath̓. xvj. Et predcāfaciūt an ctuitas vel maior ꝑs coitatis poſſit remittere dāna ciuitatis fue. de quo ſupͣ. Fij.an obligatꝰ ex malefi¶ SEOciō vt ex furto vel rapina poſſit liberari ceſſione? ℟. Videt̉ ꝙ non de iure ciuili ſed̓ loco pecunie quā non p̄t ſoluere ſuſtineat penā corꝑalem. l. fi. ff. de in iusvocan. vbi dr̄ ꝙ libertus q̄ ſine vema a. licia iudicis vocauit pronuꝫin ius incidit in pena quinqͣgnntaaureoꝝ: qua ſi non p̄t ſoluere luit⁊. ſoluit in corꝑe ẜt hoc videt̉ poniꝓ gn̓ali regula in oī caſu quo aliqͥd̓ debetur ex delicto. l. i§. ⁊ gn̓aliter. ff. de penis. Et hoc idem vr̄ ſentire glo. etiā de iure canonico in ca.nō ſatis. lxxxvi. di. Et idem in c. ſires. xiiij. q. vi. Pro qͦ vr̄ facere qd̓ibi dicit fex. viꝫ p̄cc̄i quo res maleablata eſt: penas luit. Sꝫ hoc videtur expreſſe ibi reprobari: vbi drꝙ non dꝫ fruſtra hō ſeuire in hoīeꝫꝑ pena corꝑaleꝫ qn̄ non p̄t ſolue̓Et loqͥtur etiā qn̄ quis obligat̉ exdelicto vt ibi pꝫ. Poſſet tn̄ dici ꝙſi agitur rōe ꝯmodi priuati vt cūquis petit rem ſibi furto vel aliomō ſublatam: vel etiā penā ex maleficio: ⁊ ꝯuentus debitor non ſitſoluendo ſatis liberet̓ ceſſione: nefruſtra hō in hoīnem ſeuiat vt ibidr̄. Sed̓ ſi ageret̉ de publico cōmodo: puta qꝛ fieret accuſatio de malefiº vel iudex ex offō ad illū pumiendū ꝓcederet: tunc bene ſi non p̄tſoluere in ere luit in corꝑe ⁊ ita intelligit̉ glo. in predictis locis. Nā