fentiam teſtituat ſicut ⁊ qui ceſſitbonis. Ede hijs qͣ po. ce. bo. l. j. Nōtamen lenetur niſi inquatū facerevt. l. iij. ff. de ceſſi. bo. Et ī hoc vltīocaſu intelligit̉ facere poſſe deductone egeat. ff. de re. iuris in cōdemnatiōe. Scd̓o caſu qn̄ debitor nō eſtin articulo neceſſitatis extreme. a̓reſtitutio eſt certa aūt incerta. Si īcerta. vt quia non inuenitur creditor vel eius heres. reſtitutio faciēda eſt pauperibꝰ. extra. de vſu. cuꝫtū. Et tūc debitor impotes poteritſe libere ponere ī manu ep̄i ad quepertinet prouiſio pauperū ⁊ ep̄s ſividerit ſecūdū deuꝫ expedire potei̓tei relaxare debitū vt pauperi in totum vel in ꝑte vel prebere ei dilatīovtim liinē vt paulatim eroget pauperibꝰvt ⁊ ponitur in. dicta. q. lxxxvi. infuꝫ. li. ij. t. v. ad fi. Sed̓ in eo qd̓ loquit̉ibi de p̄n̄īario vt poſſit hoc facere. pōt intelligi ſi ipſe penitētiarius habeat ſuꝑ hoc auctoritatē abep̄o. al̓ꝑ ſe non pōt. quia iure nōcauetur. Ideo dn̄s An. de bu. ī dcōc. cū tn̄ in. i. q. dicit penitentiariuꝫhoc non poſſe. ſed ⁊ qn̄ apud debitorē aliquid telaxatur ab ep̄o velab alio habente ab ipſo auctoritateꝫ debet orare vel alia bona facereꝓ hijs quorū ille res ſunt quibusdebentur. ⁊ inquantū veniat ad facultateꝫ ꝓ illis facere elemoſinaſ.vt ſi non poteſt facere qd̓ debet ſaltem faciat qd̓ pōt. ſicut dicit Thoſcd̓aſcd̓e. q. lxij. arti. ij. in eo qui n̄pōt mēbrū abſciſum vel ſublataꝫfamam reſtituere. quia debet in pecuma vel alio modo quo poteſt r̓cōpenſare. Si reſtitutio ē certa. ⁊ qꝛſcit̉ ſiue pōt ſciri ꝑticularis ꝑſonacui debet fieri. tūc ſi debitor ē ī tanta neceſſitate ⁊ creditor in tanta facultate ꝙ debitori teneretur ꝑ elemoſina ſubuenire. debitor nō tenetur ad reſtitutionē. Nam hoc caſūipſe creditor feneretur retro reddere. Vn̄. xlviij. diſ. ſicut hi. ſuꝑ verbonnūadere dicit glo. ꝙ poſſunt pauperes cōgere diuītes ad eis p̄ſtādum non ꝑ viam actōis ſed denūciatiōis ad eccleſiaꝫ que p̄t diuiteſcōgere ad hoc agendum. Item generaliter debitor non tenetur adreſtitutioneꝫ eo caſu quo creditorrationabil̓r deberet nolle ſibi fiei̓reſtitutionem vt dicit ſcotus ſuperiiij. ſen. diſ. xv. vbi ſubiungēs exempla dicit. Debet eniin velle quilibet reſtitutiōeꝫ ſibi nō fiei̓ qn̄ eſtin preiūdicium coitatis vel recipietis reſtitutiōeꝫ. quia debet velle bonū ſuū ⁊ bonū ꝯmune. debet etiaꝫvelle non fieri reſtitutiōem. quando eſſet ī diffamacōeꝫ reſtituētisqꝛ debet magis velle famā ꝓximiꝙ illud modicū ſuū ſtatim. Cōſil̓rdꝫ magis velle ꝙ vitet̉ magnū inꝯmodū ꝓximi reſtituentis ꝙ modicū īcōmodū ſuū vel nullū in illamodica dilacōe reſtituētiſ Ex hijſſeqͥt̉ ꝙ qn̄ eſſꝫ reſtitucō dānoſa reipublice vel ei cui fit vel diffamatīareſtituētis vel nimis noͣbilit̓ damnoſa nō tenet̉ ad r̄ſtituēdū ſꝫ ſufficit ꝙ ſtatī ex affectu reſtituat ⁊ꝙactu reſtituat ceſſantibus īconuementijs hincinde. Et ex predictisetiā ſubinfert. Rn̄ ablacio fuit oc