Capitulum Septimūuintum Preceptum

qui mala intencōne gaudꝫ demalo ꝓximi. Aut triſtatur deeius bono Dicitur pͥmo qui affectat altei malu non ad correctioneꝫ eius. ſed tm̄ in malū ſuum. puta ex odio racōre vel aimi amaritudine. Quia ſi quisvellet alteri malum pene ut carceres. verbera. pauꝑtateꝫ. infirmitateꝫ ⁊ hmōi. ⁊ ſolū ad correctōeꝫ ſui ⁊ ꝓfectum aīe eiusAut ꝓpt̓ cōem vtilitatem. ⁊ faceret illud non ex amaritudīeanimi. rancore. vel vnidicta. lfraterna dilectionē. Talis nōeſſꝫmimicus alteriꝰ cenſendꝰſed amicus. qꝛ ꝓdeſſe conaturꝙ uis obeſſe videatur. Ideo parentes puniētes pueros ſuos⁊ ingri ſcoſares. nō ſunt eorūinimici eſtimādi. ſed amici. Secudo d̓r non ad iuſticiā exercedam. Quia q̄ vult aūt infert altei malū pene. amore exequende iuſticie: non e mimicꝰ perſone pumiēde. Vn̄ lictor non eſtmimicꝰ eius que occidit mediante iuſticiā. nec iudex ſimilitdummodo non ex odio vel racore ſed ſolū ꝓpter cōem vtilitatem illa faciant. amore p̄clariſſime iuſtitie. Or tercio vel propter aliqd̓ aliud bonū. qꝛ medicus qui prodeſſe intendit tanꝙ amicus: vrit infirmum queꝫſanare intendit. Dicitur quatto vel qui maſa intencōne gau

det de malo ꝓximi. a̓ triſtaturde eiꝰ bono. Quia ſi inten cōneboͣ facit. ut de triſtitia iniudiefuit dictū: nō ē mmimicꝰ cenſendus. Ex quibꝫ ptꝫ ꝙ hō poteſtlicite velle ī caſu amico ſuo malum ſcꝫ pauꝑtatis infirmitatiſmortis vl̓ hmōi. dumodo ſineracore fiat ⁊ bo intencōne. adbonum peccatis vel coītatis ſeuiuſtitie. Vt greḡ. dic̄. xxij. mora. Sed ut ibidē ſb̓dit. ad hecẜuanda valde neceſſaru ē ſubtiliſſime diſcreconis examē. necu nr̄a odīa exeqͥmur: fallamurſub ſpecie vtilitatis aliene. videlicꝫ eſtimates nos mala miniicis noſtris velle ꝓpter eorumcorrectionem. vbi ex odio volumꝰ rancore vel mala affectionē. Et ſtati loqͥtur de tiranoꝓpter facinoa ꝑuito. Subtiliter inqͥt penſare debemꝰ. qͥd debemꝰ ruine pccoris. ⁊ quid iuſtitie dei feriētis. Nā cū ꝑuerſūqueꝙͣ oīpotens deꝰ percuſſeit⁊ cōdolēdū ē miſerie ꝑeutis. ⁊co gaudēdū ē iuſticie iudicis.¶ Secundo nondū ꝙ nimimico duo ſūt cōſideranda. primūe mimicitia odiū ſcū rancor quehabet ad ꝓximiū ſuū. ⁊ ẜm illanon debemus inimicū diligerehoc eſt ꝙ non debemꝰ velle ꝙſint inimici noſtri aūt aliorūaut ut habeat odiuinimicitia⁊ hmōī verſꝰ nos vl̓ ꝓpmīos