Capitulum TertiumSeptimum Preceptum
Et illa neceſſaiā ſūt differentiaẜm dram ſtatuū. Statꝰ enimhoneſtior pluram talibꝰ r̓quirit. Et nota ꝙ qͣnto virtutesad ſtatum ꝑtinētes ſūt excellēcores. et oꝑa adqͥ homo tenetur racōe ſtatus ſūt p̄ſtantioa.tnͣto ſtatus videtur honeſtiorEt ita ſtatus ep̄i cui pͥn̄cipaliter incubit regimen oīm ī dyoceſi honeſtior ē ꝙ ſtatus plebani. qui ſolū ſubminiſtracōequorūdā habet. ideo etiā liciteep̄us recipit vltrͣ neceſſitatemꝑſone ⁊ ſtatus aliquā familiaꝫ⁊ veſtes ⁊ plures ꝙ ſtatꝰ plebam. Et ſic de plebano reſꝑcualtai̓ſte. Et ducis r̓ſꝑcū militisEt militis r̄ſpectu ruſtici. Et ſicque epo qͣntū eſt ex ꝑte iſtiuscondiconis ẜm rectam racō em̄ſut nccaria ī diuicijs. eēnt ſimplici plebāo ſuꝑflua ⁊ e cōuerſo. Debet tn̄ illd̓ qd̓ impediturpro honeſtate ſtatus ⁊ ꝑſoneeē moderatum. qꝛ ẜm Augꝰ. li.primo de ci. dei. De racōe honeſtatis eſt vſus rerū modeſtꝰ ⁊recte racōis moderamine mēſuratus. quia augꝰ. ibidem exponit̓ honeſte vti rebꝰ ꝓ vtimodeſte ſobrie tꝑant̓. et pie. Etiāhoneſtas vt̓uſqꝫ. vicꝫ ſtatꝰ. etꝑſone paucis cōtetatur. Cuioſitati vero pompe. ⁊ varietatiyt̓uſqꝫ ſtatus totū minꝰ ē iſtaoīa deuorāt. ⁊ pauꝑibus nihil
r̓linquūt. et fatiūt ꝙ multi diu̓ſis modis illicitis laborat quocōgregēt diuitias quibꝫ ſuperbias ⁊ voluptates ſuas nutriant ⁊ dilatet. Iſtis igitur quatuor penſatis ea tꝑalia q̄ reſultant ex iſtis quadruplicibꝫ neceſſarijs. dicuntur nccaria horad trāſigēdū ꝯueniēter vita ſuam ẜm exigētiā ſtatus ſui. ⁊cōdicōeꝫ ꝑſone ꝓprie. ⁊ aliorumquorū cura ſibi neceſſaio incubit. Et de iſtis neceſſarijs loq̄tur aplus .i. thi. vi. di. Vntesalimēta ⁊ quibus tegam hijscontenti ſimꝰ. Et ſalomo ꝓu̓xxx. dic̄. One diuicias ⁊ medicitate ne dederis mihi. ſꝫ tm̄ victui meo tribue neceſſaria proquibꝰ ẜm Augꝰ. ad ꝓba. oramus pane noſtrū quotidianūda nobis hodie. ¶ Et homoquicqͥd ſuꝑ illa quatuor habꝫſuperfluum reputet et in piosvſus diſtribuat. quia preceptum eſt. Et dicit pe. de pal. di.xv. i. iiij. ꝙ habens talia ſuperflua non ſolum tenetur ſubueīre paupei extremam paupertatem pacienti: ſed eciam pacienti nccitate ī vite honeſtate. Racō e. qꝛ quilibꝫ debꝫ velle ex caritate ꝓximo qd̓ ſibi. On̄ concaitate faceret ſi ſeip̄m dehoneſtaret. eo ꝙ crudel̓ ē qui famanegligit iō etiā con caritatē ꝓximi facit ſi eius honeſtati de
h