Quartum PreceptumCapitulum Sextum
Iup̄t̓mittere ⁊ peccarꝫ eos dimittēs. ſi vero ſine eiꝰ obſeq̄o pn̄tpntes aliqͣliter viuere nō authonorifice non ꝓpt̓ hoc tenet̉opera ꝑfectiōis dimittere. Secus aūt eſt in illo qui ia religionem intrauit/ qꝛ cū iā ſit mortuus mūdo ꝓpter ꝓfeſſionē ſolutus eſt a lege q̄ in mūdlanisobſequijs ꝑntibus tenebaturſcd̓ꝫ doctrinā apl̓i rō. vij. In ill̓aūt ſpūalibꝰ puta or̄onibꝰ ⁊hmōī eis tenetur ẜuire Et hocqd̓ dictū eſt de introitu religioms pōt dici etiā de obſeruantia virgmnitatis ⁊de alijs oꝑacōnibꝫ ꝑfectiōis. hec tho. Mubitatur. iiij. vtꝝ ille cuiꝰ paternon pōt ſuſtentai a filio n̄ conhendo accipiat dotem vn̄ prēꝫnutrire poſſit: teneatur ꝯtrahereut patreꝫ ſuſtentet. he. tho.eodem ar. Caſus ꝓpoſitus nōvidetur defacili poſſibilis. vixenī cōtingere pōt qui quis ꝑntes ſuſtentare poſſit abſqꝫ inrimonij cōtractu ſalteꝫ manibuoꝑando ⁊ medicādo. Si tn̄ hocotigeret eſſꝫ idē iuditui de virgmnitate ſeruāda iiſto articulo ⁊ de alijs ꝑfectōis oꝑacōibꝫſicut eſt de introitu religioniut prius dictū eſt. hec thoͣ.¶ Capitulū Sextum.E honore ſecūdo patrivicꝫ ſpūali exhibēdo vidēda ſūt tria. Prīo vi-
debitur ꝙͣſtricte mādatū ſitp̄latis ſpūalibꝫ obedire Secūdo in quibꝰ ſint ⁊ qͣliter honorandi. Tercō quot mod̓ circaeos hoc p̄ceptum non ẜuetur¶ Rnͣtū ad .i. nondū ꝙ paterſpūalis eſt quicūqꝫ p̄latus reges in ſpūalibꝫ alique que doctrina euāgelica genea̓uit velhabꝫ nutrire p̄ſerti ſi eūcaiſtieſacramētum vel alia ſibi miniſtr̄t ſpūalia. ut ſūt papa ep̄usplebanꝰ ⁊ vices eoꝝ gerenteˢcōfeſſores. p̄dicatores. abbatiſſe. prioriſſe. vn̄ apoſtolus .i.cori. v. Ego ꝑ euāgeliū genuivos. de hijs ītelligitur illd̓ madatū apoſtoli obedite p̄poſitiˢveſtris ⁊ ſubiacēte eis. ip̄i enꝑuigilāt quaſi rōneꝫ ꝓ aīabꝰvr̄is reddituiūt cum gaudiohoc fatiat nō gemētes. de hijsxp̄s ait luc. x. Qui vos ſpernitme ſpernt. Et ut non ſolū boīsſꝫ etiā malis obedire debeamuſdocꝫ math̓. xxiij. xp̄s vbi ſic d̓rIheſus locutus ē ad turbas ⁊ad diſcipulos ſuos dicēs. Suꝑ cathedra moyſi ſedebūt ſcribe ⁊ phariſei. Oīa ergo quecūqꝫ dixerit vobis ẜuate ⁊ facite.ſcd̓ꝫ vero oꝑa eoꝝ nolite facere. dicūt enī ⁊ nō fatiūt. Et adid deẜuit aꝑte. Exēplū in vitaſpatꝝ vbi d̓r ꝙ ad quendā ſolitariū venit qͥdāꝫ p̄ſbit̓ cuiuſdam baſiliceūt conſecraret ei
a