¶ Foliū. XCIIII
id eſt materialiter. vt hec vox qͥd eſt nomēhec vox qualis eſt relatiuū. Hoc infinitūqͥ hēt duplicē infinitatē. nā eqͥpollet huicinfinito qͥs. vt neſcio qͥ currat. i. qͥs. et tūcacuit̉. quādoqꝫ reqͥrit duo verba. vt qͥ interfecerit tirānū p̄miij accipiet .i. qͥcūqꝫ. ettūc hēt accētū grauē. Idē dicēdū eſt de cōſimilibꝰ infinitis. vt qͣlis qͣntus qͣliter. etſeruat̉ idē in noīatiuo ⁊ in obliqͥs. Quando aūt talia ponunt̉ relatiue diſtinguēdūeſt. qꝛ ſi ponunt̉ in cōtextu .i. in eadē clauſula cū ſuo antecedēti grauant̉ ꝑ oēs ſillabas. et hoc eſt in locutōe poni. vt ſortes qͥcurrit mouet̉. ⁊ qͣliter legit ſortes legit martinus. Si vero ꝑ ſe ponanr .i. extra contectū .i. in alia clauſula tūc accuūtur in illaſillaba ad quā ꝑtinet accētus regularis. vtſortes currit qͥ mouet̉ .i. ſortes currit ⁊ ip̄smouet̉. ⁊ ſic ſumit̉ in luca. qͥ fuit iacob.fuit Ely. Sunt enī huiuſmodi noīa ⁊ aduerbia inceptiua clauſulaꝝ. et tūc faciuntrelationē explicitam. ⁊ tūc acuunt̉ ad oſtēdendā hanc vim. Quādoqꝫ aūt inſerūturclauſule ſui antecedētis. ⁊ tunc faciūt relationē implicitā ⁊ tūc trahunt̉ a ſuo antecedenti. ⁊ ideo amittūt naturalē accētum etregunt̉ graui. Et hēt locum p̄dicta dīſtinctio in omībꝰ nomībꝰ interrogatiuis ⁊ aduerbijs q̄ relatiui accipi poſſunt. vt qͣlisquātus qͦtiens qͦt cuius cuias qͦ q̄ vnde ⁊vbi. qn̄ cū quantū qͣliter qͣtinus. ¶ Eſt qͦqꝫ diſtinctio cauſa qͣre compoſita ab indeaccuūt antepenul. vt exinde deinde ſubinde. cum penultima q̄ eſt longa poſitioneacui deberet ẜm regulā. Priſtianus auteꝫdicit hoc ꝑ greciſmū fieri. qꝛ ſic accidit inaliqͥbꝰ aduerbijs grecis. ⁊ hoc fit ne p̄poſitio videat̉ venire ꝑ appoſitionē. Sed eadem ratiōe cōpoſita ab intus ⁊ a longe etab orſum. vt deorſum ſic deberēt proferriDicendū ꝙ oēs cōcordant. ꝙ in deindeſubinde ꝓinde ⁊ ceteris cōpoſitis ab indeantepenul. acuat̉. Et ſimiliter cōpoſita aqn̄. vt ſiquādo neqn̄ aliqn̄. in alijs aūt nōoēs concordāt. vt abintus deintꝰ. ⁊ alonge ⁊ delonge. et deorſum deſurſum. ⁊ deinceps ⁊ de cōſimilibꝰ. Ideo de qn̄ ⁊ inde indubitāter teneamꝰ ꝙ cōpoſita ab eis debēt in antepenul. acui. Cetera aūt regulariter ſunt ꝓferenda. tamē ꝓpter cōformitateꝫ tenēdā ꝑſuadet̉ ſuꝑ bibliā vt talia etiāinan̄ penul. accuant̉. qͥ aūt corrigit nō ml̓tū inſtet ſed potiꝰ diſſimilet. qꝛ hoc nō vi-
det̉ autori ſcꝫ priſciano niſi de cōpoſitisa quādo et ab inde. vt etiā aduerbia a nominibꝰ diſtinguant̉. ¶ Cōtra qͣrtam regulā hec aduerbia vltimo acuunt̉. alio aliqͦ ⁊ alias. et vt caſus a caſu diſtinguat̉ dicitur pater familias vltima acuta. pater familias cōponit̉ ex nomīatiuo latino ⁊ genitiuo greco vnde acuit vltimā Cauſa aūtdiſtinguēdi prepoſitiōes variāt accentusſuos. de qͥbꝰ tres regule dant̉ Prima eſt ꝙprepoſitiōes ꝑ ſe prolate accuunt̉ in fine.quādo .ſ. ponunt̉ materialiter. vt ad q̄ ꝑseſt p̄ppſitio. Secūda regula eſt ꝙ p̄poſite ſuo cauſuali. vt extra domuꝫ. intra portam vel interpoſite ſuis caſualibus. vt domū extra tuā. vl̓ p̄poſite caſui relato ad ſuum caſuale. vt extra mūdi termīos grauātur in omībꝰ ſillabis. Tertia eſt ꝙ p̄poſitiones poſtpoſite. caſibꝰ qͦs exigūt. vel poſite ꝑ defectū verboꝝ vt tu mihi de multis natis ſolus ſuꝑ .i. ſuꝑes. vel poſite in fine. vt mille homīes venere ſuura. ſeruantregulā. vt .ſ. monaſillaba acuat̉ ⁊ diſſillaba dictio acuat primā. ⁊ triſſillaba acuatmediā productā. ⁊ ſi media eſt breuis acuat nntepenul. ſaluis exceptiōibꝰ ſupradictis. ¶ Prepoſitio verſus poſtpoſita accuſatiuo trahit ip̄m ad faciendū vnuꝫ aduerbiū locale ẜm qͦſdam vtytaliam ꝟſus.et tūc acuit̉ penul. ⁊ dicat̉ ꝙ ſunt due ꝑteset ꝟſus inclinat accētum p̄cedētis dictionis ab hāc ſillabā ver. ⁊ oēs alie grauāturet illa ſola acuit̉ ſiue circūflectit̉. ⁊ ē encleſis. ¶ Toniūctiōes cauſa diſtinctiōis variāt accentū. nā p̄poſite grauant̉ in omībꝰſillabis ſuis. vt ſocrates currit igit̉ mouetur. poſtpoſite ꝟo ſeruāt regularē accētū.vt ſocrates currit mouet̉ igit̉. ⁊ hoc ꝓpterencleticas cōiunctiōes. q̄ poſtpoſite grauant̉ quēadmoū ſi ip̄e p̄ponerent̉. Diſtinctio regularis accētus cogit accentum inalijs ſillabis qn̄qꝫ corripi exempluꝫ ſicutmeimet grauat mediā qͣꝫuis ſit longa. ⁊ ꝓpter principalē accentu qͥ erat ſuꝑ prima.quādo dicebat̉ mei quē nō potuit mutareſillabica ad iectio. Et ſic tene de cōſimilibus vt egomet. illemet. ſic in imꝑatiuo dicimus bn̄fac calefac ponētes accentū ſuꝑvltimā. qꝛ principalis accētus in integroſuꝑ eā erat. Sic de vultei pōpei ⁊ virgiliet tēpefit ⁊ calefit de qͥbus dictū eſt. Itemaccentū ſuꝑ hāc ſillabā li in hoc datiuo alicui. quo metrici vtuntur tanqͣꝫ triſſillabo
ſ 2