¶ Cremjvſqꝫ ad monumētū ꝑgētes ꝓfinꝰ reuertunt̓ ſuis vacātis curis Tertius amicus eſt fides ſpes caritas elemoſina ⁊ cetera bona oꝑa quenos cum de corꝑe eximꝰ pn̄t precedere ⁊ ꝓ nobis apud deū interuenire. ⁊ ab inimicis demonibꝰ nos liberare Hoc inſuꝑ addidit dicēsIn quadā magna ciuitate conſuetudo fuit ꝙ Hominē extraneū ⁊ ignotuꝫ omni anno in principem eligebāt. Cui omni ptāte accepta:quicquid volebat facere licitū erat ⁊ ſine omni ꝯſtitutione terraꝫ vegebat Illo igr̄ in oībꝰ delicijs ꝑmanente ⁊ ſēꝑ ſic eſſe eſtimante repente ciues in eum inſurgebāt. ⁊ ꝑ totam ciuitatē nūdū trahentesin remotā īſulā remittebat. vbi nec cibū nec veſtimentū īueniēs fame ⁊ frigore vrgebatur Tandē qͥdā alius ſb̓limatus in regno cū nl̓loꝝ ciuiū ꝯſuetudinē didiciſſet infinitos theſauros ad inſulā illaꝫ p̄miſit vt poſt ānū in exiliū relegatꝰ. ceteris fame deficientibꝰ ille inimenſis delicijs abundabat. Ciuitas hec mūdus eſt iſte. ciues tenebrarū principes qui nos falſa delectatione mūdi alliciunt nobis qꝫnō ſperātibꝰ mors ſuꝑuenit ⁊ in locū tenebraꝝ demergimur. diuitiaꝝ ꝟo ad eternū locū p̄miſſio ſit manibꝰ egenorū. Igit̉ cū Barlaāperfecte regis filiū docuiſſet et ipē eū iā relicto pr̄e ſequi vellet dixitad eū Barlaā Si hoc feceris cuidā iuueni ſil̓is eris quicū qͣndaꝫ nobilē nollet deſpōſare vxorē. ipſe renuens aufugit. ⁊ in quendā locuꝫdeueniēs virginē cuiuſdam ſenis pauperis filiā laborantē ⁊ ore deūlaudantē vidit. Ad quā ille Quid eſt qd̓ agis mulier. Cū enim itapauper ſis grās tn̄ agis deo ac ſi magna recepiſſes ab eo. Ad queꝫilla Sicut parua medicina ſepe a magno languorē liberat. ſic grāꝝactio in ꝑuis donis magnoꝝ efficitur autrix donoꝝ Hec tn̄ qui extrinſecuſ ſunt nrā nō ſunt ſꝫ ea que ī nobis ſunt nrā ſunt Add̓ magͣaccepi qꝛ me ad imaginē ſuā fecit. intellectū mͥ dedit. ad ſuam gl̓amme vocauit. ⁊ ianuā regni ſui mͥ aꝑit. Pro tantis igr̄ donis ip̄m laudare cōuenit Vidēs iuuenis eiꝰ prudētiā. eā a prē petijt in vxorē Cuiille ffiliaꝫ meā acciꝑe nō vales qꝛ diuitū ⁊ nobiliū filiuſ es. ego autēpauꝑ ſuꝫ. Sed cū ille īſtaret. ait ſenex Nō poſſuꝫ eā tibi dare vt ī domū prīs tui ducas eam cū vnica mͥ ſit Et ille Apd̓ vos manebo. ⁊ voh̓me in oībꝰ cōfirmabo deponēs gͦ precioſuꝫ ornamētū. hītū ſenis induit. ⁊ ſecū manēs ip̄am in vxorē ſuſcepit. Poſtꝙͣ vero ſenex diutiꝰeum ꝓbauit. ī thalamū eū duxit ⁊ īmēſum pōduſ diuitiarū qͣntū vn̄ꝙͣ viderat ſibi on̄t ⁊ omnia ſibi dedit dixit ei Ioſaphat Cōuenient̓me tangit iſta narratio ⁊ a te hoc dictū eſſe de me eſtimo. Sed dic mͥpr qͦt anorū es ⁊ vbi ꝯu̓ſaris qꝛ a te nūꝙͣ volo ſeꝑari Et ille Annorūſuꝫ .xlv. j deſertis t̓re ſennaar degens. Cui Ioſaphat Amplius pat̓in appares. lxx. annorū. Et ille Si a natiuitate oēs ānos meoꝫ q̄riſ di