Cui ille dic m̄ quō ſaluꝰ efficiar. q̄ rn̄dēs ait. Fuge hoīes tace ¶ Matrona q̄dā nobilis ⁊ ſenex veīt vt abbatē Arſeniū ex deuocōe vide̓tQui rogatꝰ a theophilo archiepō vt ſe vide̓ ꝑmitte̓t. nullatenꝰ adqͣeuit. Tādē illa ad cellā eiꝰ ꝓperās. ip̄m foris an̄ hoſtiū celle īuenit⁊ ſe ad eiꝰ pedes ꝓſtrauit. Ille āt cū indignacōe nimia leuauit eā. d.Si vis vide̓ faciē meā vide. illa āt p̄ ꝯfuſione ⁊ verecūdia faciē eiꝰ nōꝯſiderauit Cui ſenex. Quō cū ml̓r ſis tātā nauigacōem face̓ p̄ſūpſiſti. Ecce em̄ ronā redib̓ ⁊ ꝙ abbatē Arſeniū videris alijs ml̓ieribꝰenarrab̓ ⁊ ille ſil̓r veniēt vt videāt me: Et illa. Si d dāte romā rediero. nullā huc veīre ꝑmittā. Sꝫ ſaltē obſecro vtores ꝓ me ⁊ mei memor ſis. Cui ille Oro deū vt deleat mēoriā tuā de corde meo. Et illa audiēs nimiū t̓bata in cītatē veīt. ⁊ p̄ t̓ſticia feb̓citare cepit. Rd̓ archiep̄s audiēs ad eā ꝯſolādā acceſſit. Illa āt ꝯt̓ſtata dicebat. Ecce ēgo ꝯtriſtata morior Cui archiep̄s Neſcis qꝛ ml̓r es ⁊ īimicꝰ ꝑ ml̓ieres ſcōs īpugnat Et ꝓpt̓ea ſenex hͦ dixit. Nā ꝓ aīa tua ſꝑ orat ⁊ ſic ꝯſolacōe recepta cū gaudio ad ꝓpͥi remeauit. de qͦdaꝫ alio pr̄e legit̉qꝛ cū diſcipulꝰ eiꝰ ſibi dice̓t. Senuiſti abba Accedamꝰ parū iuxͣ mūdū. Ille ait Vbi n̄ ē ml̓r ibi eamꝰ dixit ei diſcipulꝰ Et vbi ē locꝰ nonhn̄s ml̓ierē nͥ forte ſolitudo. Cui ille ī ſolitudinē me tolle Aliꝰ ec̄ fr̄cū inrēꝫ ſuā vetulā trās fluuiū portare dēret. Ille manꝰ ſuas ꝯtinuopallio eiꝰ īuoluit. Cui illa dicebat vt qͥd ſic oꝑuiſti manꝰ tuas O fili. Cui ille rn̄t. Corpꝰ mulieris velut ignis exiſtit. ⁊ ex eo ꝙ te cōtingebā aliaꝝ mͥ fe iaꝝ mēoria in aīa veniebat. Arſenius āt ꝑ totū tēpus vite ſue ſedēs ad opus manuū ſuaꝝ pānū habebat in ſinuꝓpt̓facrimas: q̄ crebro de ocul̓ eiꝰ currebāt totā noctē inſōnem ducebatMane ātcū ꝓpt̓ nature laſſitudinē dormitacōi inſiſte̓ vellet: dicebatfōno. Veniẜue male. Et ſurripiebat paꝝ ſōni ſedēdo. ⁊ ſtatī ſurgebat dicēs. Sufficit moͣcho ſi dormierit vna hora: ſi tn̄ eſt pugnatorCū pr̄ſci Arſenij nobiliſſimus ſenator vit ā finiēs ⁊ teſtamētū faciens: magnā hereditatē Arſenio dimiſiſſet. Magiſtrianus p̄dictū teſtamētū ad eū detulit. Qd̓ ille accipiēs ſcinde̓ voluit Magiſtrianꝰ āteiꝰ pedibꝰ ꝓuolutꝰ: rogauit ne hoc face̓t. qꝛ caput eius p̄ſcide et̉-Cui Arſemꝰ Prius mortuꝰ ſum ꝙͣ ille. ipſe gͦ cuꝫ mō mortuꝰ ſit: quōme fecit heredē. Et remiſit teſtam̄tū nihil acciꝑe volēs. Quādā vixfacta eſt vox ad eū: dicēs. Veni ⁊ on̄dā tibi oꝑa hoīm. Et eduxit euꝫin qͣndam locū: on̄ditqꝫ ethiopem incidentē ligna ⁊ facientē ſarcināgrandē quā portae̓ nō poterat. deinde ligna iteꝝ īcidebat ⁊ ad ſarcinā addebat. Et hoc faciebat diutiꝰ. On̄tqꝫ rurſū hoīem haurientē aquā de lacu⁊ effundētē aquā in ciſternam ꝑtuſā q̄ aquā refūdebatin lacuꝫ. ⁊ ipſā ciſternā quā implebat. Et on̄dit eī tēplū ⁊ duoe vi