CCxxij.plorans. cū ille ſibi nihul rn̄deret ait Etſi viſcera fertea habes ⁊ nulla ꝯpaſſione moueris; ſaltē miſea̓tio ſāguinis tui flectat te ⁊ ꝙ vnigenitꝰ m̄ exiſtit. Ille āt mādauit ei Paſtor filios n̄ hꝫ. Qua cū doloe̓diſcedēte dixit ei iudex. ſaltē v̓bo iubeat. ⁊ ego eū admitto. Ille aūt remādauit ei. d̓. Examina cam ẜm legē: etſi dignꝰ morte habet̉: ꝓtinꝰmoriatur. Smnautē: fac quō tibi placet. docebat āt frēs. d. Cuſtodire ⁊ ſeip̄m ꝯſiderare ⁊ diſcrecōnē habe̓: oꝑacōes ſunt aīe Pauꝑtast̓bulatio ⁊ diſcretio oꝑacōes ſūt ſolitarie vite Scpͥtū ē eī. Si fuerīt hitres viri noe iob ⁊ daniel ⁊cͣ. Noe ꝑſonā hꝫ nihil poſſidentiū. iob tribulatorū. daniel diſcretorū. Si duas res odei̓t mo̓chꝰ: p̄t ab hͦ mūdoliber eē. Et q̄rēti frī q̄ eēnt: dixit Repauſatio carnal̓. ⁊ vana gl̓aSiyis inuenire reqͥem ī hͦ ſcl̓o. a in futuro: ī oī cā dic Ruis ſuꝫ ego-Et nō iudices quēꝙͣ. Cū qͥdā fr̄ de ꝯgregatione offendiſſet: abbasde ꝯſilio cuiuſdā ſolitarij eū expulit. qͥ cū qͣi flēdo deſparet. abbaspaſtor eū ad ſe adduci fecit Quē benigne ꝯſolās; miſit ad illū ſolitariū. d. Audiēs ego de tevide̓ deſidero Fatiga gͦ te vſqꝫ ad me Qui cuꝫveīſſet dixit paſtor. duo hoīes erāt qͥ ābo hēbāt mortuos ſuos Reliqͥt̉āt vnꝰ mortuū ſuū ⁊ abijt plorare mortuū alteriꝰ Qd̓ audiēs ſolitarius a intelligens: in ẜmone eiꝰ ꝯpūctus ē ¶ Cūq̄ͥdā fr̄ Paſtori dixiſſet ſe ꝯturbatū eſſe ⁊ locū illū velle deſerere eo ꝙ verba quedam de q̄dam fratre audiſſet. que eū non edificauerant. dixit Paſtor ne hecverba crederet. quia vera non eſſent. Ille vero vera eſſe aſſerebat qͥafrater fidelis ea ſibi retulit Cui paſtor. Non eſt fidelis qui tibi dixitNam ſi fidelis eſſet nequaꝙͣ tibi diceret. Et ille Ego vidi oculiſ meisIlle autem interrogatus de feſtuca ⁊ de trabe quid eſſent. Rn̄t de feſtuca quia feſtuca eſſet. Et de trabe quia trabs eſſet Et Paſtor. ponein corde tuo. quia peccata tua ſunt ſicut ⁊ trabs. illiꝰ āt verba veluthec parua feſtuca. Frater quidā peccatū grande fecerat volens penitere trienmo. Interrogauit ſi multū eſſet Qui dixit Multū eſt Et q̄ſitus ſi annū iuberet: ait Multū eſt Aſtantes āt dicebant vſqꝫ ad xi.dies. Et ille. Multū eſt adiecit. Puto quia ſi ex toto corde hō penituerit ⁊ pctm̄ nō iterauerit ⁊ pm̄am triduanā egerit ſuſcipiet dn̄s. Interrogatus de illo qui iraſcitur fratri ſuo ⁊c̄. Ait ex oī re qͣ te grauae̓votuerit frat̓ tuus ne iraſcaris adu̓ſus eū. donec oculū dextrū tibi extrahat. tiſi aliter feceris. ſine cā ſibi iraſceris Si autē aliqͣs te voluerit ſepare a deo ꝓ hoc iraſcere ei. dixit iterū Paſtor. Qui queruloſuseſt mochus nō eſt Rui maliciā in corde ſuo tenuerit: moͣchus noneſt. Rui iracundus eſt: monachus non eſt. Qui malum pro malo reddit: moͣchus nō eſt. Qui elatꝰ ⁊ ꝟboſus ē moͣchꝰ nō eſt. Quivero vere moͣchus eſt: ſēꝑ eſt hūilis: māſuetus caritate plenus a ti