Fol̓. .ij.Queſtio ij. et. iij.

nō eſſet aliquid verum niſi cognitor vellet vel poſſet cognoſcere. ergo ⁊ eadē rō eſſꝫ de quibuſcūqꝫ alijs definitionibꝰ in quibꝰ aliqͥd ad intellectu ꝑtinēs poneretur. ergoveritas nō eſt pͥncipaliter in intellectu ¶ Contra ph̓sa ſexto metaph̓. d̓t. nō eſt verum ⁊ falſum niſi in mente¶ Pre. veritas eſt adeqͣtio rei ⁊ intellectus. ſed hec adequātio nō poteſt eſſe niſi in intellectu. ergo nec veritas18¶ Rn̄ſio dd̓m ꝙ in illis que dicūtur ꝑ prius ⁊ poſteRerius de multis. nō ſemꝑ oportꝫ ꝙ illud ꝑ prius recipiatp̄dicatōem cōis qd̓ eſt vt cā aliorum. ſed illud in quo pͥmo rō illius ꝯmunis ꝯpleta inuenitur. ſicut ſanuꝫ dicit̉ ꝑpͥus de aīali in quo pͥmo ꝑfecta ratio ſanitatis eſt. qͣꝫuismedicina dicat̉ ſana vt effectiua ſanitatis. ⁊ ideo cuꝫ verum dicatur de pluribꝰ ꝑ pͥus ⁊ poſterius. oportꝫ ꝙ de illo ꝑ prius dicat̉ in quo inuenit̉ ꝑfecta rō veritatis. cōplementū aūt cuiuſlibet motus eſt in termino oꝑatiōis. motus aūt cognitiue ꝟtutis terminat̉ ad aīam. oportꝫ em̄ꝙ cognitū ſit in cognoſcente ꝑ modū cognoſcentis. ſꝫ motus appetitiue virtutis terminatur ad res. et inde eſt ꝙph̓us. iij. de aīa ponit circulum quēdam in actibꝰ aīe ẜmſcꝫ ꝙ res extra aīaꝫ mouet intellectū. ⁊ res intellecta mouet appetitū. ⁊ appetitus tendit ad hoc ꝙ ꝑueniat ad reꝫa qua motus incipit. ⁊ qꝛ bonum vt ſupra dictū eſt d̓t ordinem entis ad appetitū. verū vero ad intellectuꝫ. Indeeſt ꝙ ph̓us d̓t. vi. metaph̓. ꝙ bonū ⁊ malū ſunt in rebus.verū ⁊ falſum ſunt in mente. res aūt nō d̓r vera niſi ẜᵐ ꝙeſt intellectui adequata. Un̄ ꝑ poſterius inuenit̉ verumVla in rebꝰ. ꝑ prius aūt in intellectu. Et ſciendū ꝙ res alitercomparat̉ ad intellectum practicū. aliter ad ſpeculatiuū.Intellectus em̄ practicus cauſat res. vnde eſt mēſuratiorerum que ꝑ ipſum fiunt. Sed intellectus ſpeculatiuusqui accipit a rebꝰ eſt quodāmodo motus ab ipſis rebuset ita res menſurant ipſum. Ex quo pꝫ ꝙ res naturalesex quibꝰ intellectus noſter ſciētiam accipit menſurant intellectū noſtrum. vt dicit̉ in. x. metaph̓. ſed ſunt menſurate ab intellectu diuino in quo ſtꝭ omīa cauſata. ſicut omnia artificiata in intellectu artificis Sic gͦ intellectus diuinus eſt mēſurans ⁊ nō menſuratus. res aūt naturaliseſt menſurans ⁊ menſurata. ſed intellectus noſter eſt mēſuratus. ⁊ nō mēſurans qͥdem res naturales. ſed artificiales tm̄. Res ergo naturalis inter duos intellectus cōſtituta ẜm adequatōem ad vtrūqꝫ d̓r vera. ẜm em̄ adeqͣtionē ad intellectū diuinū dicit̉ vera inqͣꝫtum implet hocad qd̓ eſt ordinata ꝑ intellectū diuinū. vt pꝫ ꝑ Anſelmuꝫin libro de veritate. ⁊ Auguſti. in libro de religione. ⁊ ꝑAuicen̄. in definitōe inducta in queſtione p̄cedenti. ſcꝫ veritas cuiuſlibꝫ rei ⁊c̄. Sꝫᵐ aūt adequatōeꝫ ad intellectūhumanū d̓r res vera inqͣꝫtum nata eſt de ſe formare veraꝫeſtimatōeꝫ. Sed ecōtrario res falſe dicūtur que nate ſtꝭvideri que nō ſunt aut qualia nō ſunt. vt d̓r. v. metaph̓.Prima aūt rō veritatis ꝑ prius ineſt rei qͣꝫ ſecūda. qꝛ pͥor eſt ꝯparatio eius ad intellectū diuinū qͣꝫ humanuꝫ. vn̄etiā ſi intellectus humanus nō eſſet adhuc res dicerent̉vere in ordine ad intellectum diuinū. ſed ſi vterqꝫ intellectus rebꝰ remanētibꝰ ꝑ impoſſibile intelligeretur auferrinullo mō rō veritatis maneret. ¶ Ad pͥmū ergo di.l. cendū. ꝙ ſicut ex dictis patꝫ. verū d̓r ꝑ pͥus de intellectuvero. ⁊ ꝑ poſterius de re ſibi adequāta. ⁊ vtroqꝫ mō conuertitur cū ente. ſed diuerſimode. qꝛ ẜm ꝙ dicitur de rebꝰꝯuertitur ꝑ predicationem. omne em̄ ens eſt adequātumintellectui diuino ⁊ potens adequare ſibi intellectuꝫ humanū ⁊ ecōuerſo. Si aūt accipiat̉ verū ꝓut dicit̉ de intel

lectu. ſic ꝯuertitur cum ente qd̓ eſt extra aīam. nō ꝑ predicatōem. ſed ꝑ cōuenientiā. eo ꝙ cuilibet vero intellectuioꝑteat ꝙ reſpōdeat ens aliqd̓ ⁊ ecōuerſo. Et ꝑ hͦ pꝫ ſolu Atio ad 2ᵐ. ¶ Ad terciū dd̓m ꝙ illud qd̓ eſt in aliqͦ nō ſeqͥ Aͣtur illud in quo eſt. niſi quādo cauſat̉ ex principijs eius.Un̄ lux que cauſat̉ in aere ab extrinſeco. ſcꝫ ex ſole. ſequit̉motum ſolis magis qͣꝫ aeris Sil̓iter etiā veritas que inaīa cauſat̉ a rebꝰ nō ſequitur eſtimatōem aīe ſed exiſtentiam rerū. Ex eo em̄ ꝙ res eſt vel nō eſt oratio d̓r vera velfalſa ⁊ intellectus ſimiliter ¶ Ad quartū dd̓m ꝙ Auguſtinus loqͥtur de viſione intellectus humani a qua rei veritas nō dependet. ſunt em̄ multe res q̄ intellectu noſtronō cognoſcūt̉. Nulla tn̄ res eſt quā intellectꝰ diuinꝰ actunō cognoſcat ⁊ intellectus humanus in potentia. cum intellectus agens deſcribat̉ quo eſt omnia facere. ⁊ intellectus poſſibil̓ qͦ eſt oīa fieri. ⁊ ideo in definitōe rei vere p̄tponi viſio intellectꝰ diuini. nō aūt viſio intellectꝰ humani niſi in potentia. vt iam dictum eſtErcto queritur vtrūveritas ſit tm̄ in intellectu ꝯponente ⁊ diuidente. Et videt̉ ꝙ nō. verū em̄ d̓r ẜm ꝯparatōem entis ad in .j.tellectū. ſed pͥma operatio qua intellectus ꝯparat̉ ad reseſt ẜm ꝙ format qͥdditates rerū ꝯcipiendo definitōes earum. ergo in iſta oꝑatione intellectus pͥncipalius ⁊ ꝓpriusinuenitur. ¶ Prete. verū eſt adequatio rei ⁊ intellectusſed ſicut intellectus cōponens ⁊ diuidens p̄t adequarirebꝰ. ita ⁊ intellectus intelligens qͥdditates rerū. ergo veritas nō eſt tm̄ in intellectu componente ⁊ diuidente.¶ Contra. ſexto metaph̓. d̓r verum ⁊ falſum non ſunt ꝓin rebꝰ. ſed in mente. in ſimplicibꝰ aūt ⁊ qd̓ quid eſt nec inmente ¶ Pre. d̓r in tercio de aīa. intelligentia indiuiſibilium in illis eſt in qͥbꝰ nō eſt verum ⁊ falſum ¶ Rn̄ſio ꝙgdd̓m ꝙ ſicut verū ꝑ pͥus inuenitur in intellectu qͣꝫ in rebꝰita etiā ꝑ pͥus inuenit̉ in actu intellectus ꝯponētis ⁊ diuidentis. qͣꝫ in actu intellectus quidditates rerū formātisUeri em̄ rō ꝯſiſtit in adequatōe rei ⁊ intellectus. idē aūtnō adequat̉ ſibijp̄i. ſed adequatio diuerſoꝝ eſt. Un̄ ibi pͥmo inuenit̉ rō veritatis in intellectu. vbi pͥmo intellectꝰincipit aliquid ꝓprium habere qd̓ res extra aīam nō habꝫſed aliqͥd ei correſpōdens inter que adequatio attēdi p̄t.Intellectus aūt formans qͥdditates rerū nō hꝫ ſil̓itudinem rei exiſtentis extra aīam. ſicut etiā ſenſus inqͣꝫtū accipit ſpēm rei ſenſibilis. ſed quādo incipit iudicare de reapprehenſa. tūc ip̄m iudicium intellectus eſt qͦddā ꝓpriuꝫei qd̓ nō inuenit̉ extra in re. ſcꝫ qn̄ adequat̉ ei qd̓ eſt extrain re dicit̉ iudiciū verum eſſe. tūc aūt iudicat intellectꝰ dere apprehenſa qn̄ d̓t aliquid eſſe vel nō eſſe. qd̓ eſt intellectus ꝯponentis ⁊ diuidentis. Un̄ ⁊ ph̓us d̓t ſexto metaphyſice. ꝙ ꝯpoſitio ⁊ diuiſio eſt in intellectu ⁊ non in rebꝰet inde eſt ꝙ veritas ꝑ pͥus inuenit̉ in ꝯpoſitōe ⁊ diuiſione intellectus. Secūdario aūt d̓r verū in rebꝰ. ⁊ ꝑ poſterius in intellectu formante qͥdditates rerū vel definitionem. Unde definitio d̓r vera vel falſa rōne ꝯpōnis verevel falſe. vt qn̄ d̓r eſſe definitio eius cuius non eſt. Sicutſi definitio circuli aſſignetur triangulo. vel etiā qn̄ partesdefinitōis nō poſſunt ꝯponi ad inuicē. vt ſi dicatur definitio alicuius rei aīal inſenſibile. hec aūt ꝯpoſitio qͣ implicatur ſcꝫ ꝙ aliqd̓ aīal eſt inſenſibile. ē falſa. ⁊ ſic definitio nōd̓r vera vel falſa niſi ꝑ ordineꝫ ad ꝯpōnem. ſicut ⁊ res d̓rvera ꝑ ordinem ad intellectū. Patꝫ ergo ex dictis ꝙ veꝝ

A iij

Ad. i.

Cōtro

Nota

55A

M 4

Ad 2Ad 3

geea

Cōtra

.j.