Extadecima puella vbi triſtis ip̄iꝰ intentōꝫ modeſta taciturnitate collegi ſic exorſa eſt. Vt quid inqͥt. o amice nō pulcer. ſedprſus mōſtruoſi ſcorti cohabitacō te delectat aut ꝯtriſtat abſentatio; Que nā eſt hec inqͥes; Sꝫ ſcrutare ſcripturas. require vl̓ cōſolatricem Boetij ad ip̄m boetiū ſic loquētem. fortune prioris affectudeſiderioqꝫ tabeſcis cuiꝰ ſi naturā mores ac meritum reminiſcarenec habuiſſe te in ea pulcrū aliqͥd nec amiſiſſe ꝯgnoſces. ſꝫ vt arbitror hautmultū tibi h̓ ī memoria reuocare laboraueriꝫ. Solebas eīpn̄tem quoqꝫ blādiētemqꝫ virilibꝰ inceſſere v̓bis. h̓ illa.XVII. COISIDERATIOEcimaſeptima puella audaciꝰ ceteris triſtē aggrediēs. Quidinquit infortunijs cruciaris. ſi nihil ꝓrſus tuoꝝ abſtulere bonoꝝ. Vellē āt vna cū ꝯſolatrice illuſtriſſimi boetij pauca tecū fortūe ip̄iꝰ v̓bis agitare. Tu ig̉ an ius poſtulꝫ aīaduerte. Quid tu hꝰreā me quotidianis agis querelis; Quā tibi fecimꝰ iniuriā que tibitua detraximꝰ bona: Quo vis iudice de opū dignitatūqꝫ mecū poſſeſſione ꝯtende et ſi cuiuſꝙͣ mortaliū ꝓprium quid hoꝝ eſſe mōſtraueris. ego iam tua fuiſſe que repetis ſpote ꝯcedā. Cū te matris vtēro natura ꝓduxit nudū rebꝰ oībꝰ inopeꝫ ſuſcepi. meis opibꝰ fouiet ꝙ te nūc impaciēteꝫ noſtri facit fauore ꝓna indulgentiꝰ educaui. omniū que mei iuris ſunt affluētia et ſplendore circūdedi. Nūcmihi retrahere manū libet. habes gͣtiā velut vſus alienis. nō hēsius q̄rele tanꝙͣ ꝓrſus tua ꝑdideris. Quid igit̉ ingemiſcis. Nullatibi a nobis eſt adlata iniuria. Opes honores ceteraqꝫ talium meiſunt iuris. Vn̄am famule ꝯgnoſcut. Secū veniūt me abeūte diſcedunt. Audacter affirmē ſi tua forent que amiſſa conquereris nullomō ꝑdidiſſes. An ego ſola meū ius exercere ꝓhibebor: Licꝫ celo ꝓferre lucidos dies; eoſdēqꝫ tenebroſis noctibꝰ condere. licꝫ annoterre vultum nunc floribꝰ frugibuſqꝫ relinquere nunc ninibis frigoribuſqꝫ ꝯfundere. Ius eſt mari nūc ſtrato equore blādiri nunccellis ac fluctibꝰ inhorreſcere. Nos ad ꝯſtātiā noſtris moribꝰ ali-enā inexpleta hominum cupiditas alligabitur. Hec noſtra vis eſthūc ꝯtinuū ludū ludimꝰ. rotā volubili orbe verſamꝰ. Infimia ſūmiſſūma infimis mutare gaudemus. Quid ſi hec ip̄a mei mutabilitasiuſta cā eſt ſperandi meliora; Hucuſqꝫ verba aſſcripta fortune quetn̄ diuine potiꝰ ꝓpria potentie eſſe memēto. Nā vti ſupra ſoror meainduxit. Ludit in humanis diuina potentia rebꝰ. in cuiꝰ quidē di-tione cūcta poſita dinoſcūt̉. Quippe dei potentia pauꝑem facit etditat. humiliat et ſubleuat. Hūc exaltat et hunc humiliat. et noneſt qui dicere debeat cur hoc facis. Hunc igitur diuine potentieludum pro ludo intelligas ne ruſticitatis arguaris preſertim ex-quo ſemper ex huius aperte datur intelligi. ſperare ꝙ debeas me-liora. Cui fundamēto innitere ſitqꝫ tibi non triſticie. ſꝫ ſolatio potius ludus iſte. Quem enim militum niſi prorſus fatuum ludentis