⁊ peccatum non iterault ⁊ penitentiā triduanā egerit ſuſcipiet dn̄s.Interrogatus de illo qui iraſciturfrat̓ri ſuo ⁊c ait. Ex omni re qua tegrauae̓ voluerit fr̄ tuꝰ ne irāſcerisaduerſus eū: donec oculū dextꝝ tibi exͣhat ⁊ ſi aliter feceris: ſine cāſibi iraſceris. Si aūt aliqͥs te voluerit ſeꝑare a deo: pro hoc iraſcere ei.dixit iteꝝ Paſtor. Qui queruloſuſeſt. moͣchus nō eſt. Qui maliciā īcorde ſuo tenuerit: monachus nōeſt. Rui iracūdus ē. monachꝰ nōeſt. Qui malū pro malo reddit monachꝰ nō eſt. Qui elatus ⁊ v̓boſuſeſt. monachꝰ non eſt. Qui vero vere monachꝰ eſt ſꝑ eſt humilis. māſuetus. caritate plenus ⁊ timoremdei ſemꝑ ⁊ vbiqꝫ pre oculis habet⁊ nō peccat. dixit iterum. qꝛ ſi ſunttres in vnū ex quibꝰ vnum bene q̄eſcat Alius autē infirmet̉ ⁊ grāsagat. Terciꝰ vero miniſter eiꝰ ſicex ſincerā veritate. Hij tres ſil̓es ſūtvelut ſint vniꝰ oꝑis. ¶ Cū quidāfrater ſibi ꝯquereret̉ ꝙ multas cogitacōes hn̄s in ipſis ꝑiclitaretureū ſub aere nudo eiecit dicēs. Expāde ſinū ⁊ apprehēde ventū. Qui ait.Non poſſum. Et ille. Nec cogitationes ꝓhibere potes vt introeat: ſedtuū eſt reſiſtere eis. Interrogatꝰa quodā frē quid de hereditate ſibidimiſſa faceret: dixit vt pꝰ tres dies ad ſe rediret. Qui cū rediſſꝫ: aitilli. Si dixero da eā ꝑentibꝰ: non ētibi merces Si dixero da eam pauperibꝰ: ſecurus eris. quicqͥd vis facEgo cām nō hēo. Hec in vitaſpēm.Pe ſandeo Iohanne abhare.8Oh̓es abbas. cū Epiſiꝰ in heremohītaſſet: interrogauit eū qnͣtuꝫ exhoc ꝓfeciſſet ⁊ ille dixit. Exquo cepi ſolitariꝰ eē: nunꝙͣ vidit me ſolmianducanteꝫ. Et Ioh̓es. Nec meiraſcentē. ¶ Simile fere legit̉ ibideꝫꝙ cū Epiphaniꝰ ep̄s abbati Hilario carnes daret: ille ait. Ignoſcemͥ qꝛ exqͦ accepi hītum hunc. nonmāducaui quicꝙͣ occiſū. Cui ep̄s.Exquo accepi hītum hūc. nō dimiſi aliquē dorime̓ qui aliqͥd aduerſūmie hr̄et. nec dormiui hn̄s aliquidaduerſū aliquē. Cui ille. Ignoſcemͥ melior es ꝙͣ ego. Volēs Ioh̓esnppucs inad ſimilitudinē angeloꝝ nͥl oꝑariitiratſꝫ deo ſine intermiſſione vacare: ſeuſitunipſū exſpoliauit ⁊ vnā ebdomadāin heremo fecit. Cū aūt famē ꝑiditaret̉ ⁊ aculeis muſcarū ⁊ veſparūtotus vulneraret̉: reuerſus ad oſtinun oratum fratris ſui pulſauit. Ad quē ille. Quis es tū? Et ille. Ego ſū ioh̓esFrater autē dixit ei. Nequaꝙͣ. Iohes em̄ angelus factus eſt ⁊ īteririſt donechomines vltra non eſt. Et ille. Vere ego ſum. Et non aꝑiens ei: dimiſit eum affligi vſqꝫ mane. Poſteaaperiens dixit. Si homo es. opushabes. Iteꝝ. oportet vt paſcaris ⁊viuas. Si aūt angelus es. quid q̄ris intrare in cellā? Et ille dixit. Ignoſce in frater qꝛ peccaui. Cū aūtmoreret̉: rogauerūt eū fratres vtaliqd̓ verbū ſalutare ꝯpendioſū loco hereditatis ſibi relinq̄ret Qui ingemiſcens ait. Nunꝙͣ fecippam voluntatem. nec aliquē docui quicꝙͣqd̓ prius nō fecerim. Hec in vitaſ¶ deſcō iſopſe abbate.patꝫ