Druckschrift 
Consolatio theologiae
Einzelbild herunterladen
 

triſtem loquitur. cur de eius rei carentia triſtaris ꝙ ſi eo non ca-reres tam quo ad ſpm̄ naturalem humanum. ꝙͣ quo ad ſpm̄ diuinūnotabiliter impeditus eſſes. Vis ſcire d̓ impedim̄to ſpūs humani.vl̓ quantū ad actum intelligendi. Audi illuſtriuꝫ teſtimonia. Nonne em̄ princeps ph̓oꝝ ariſtotiles illuſtris fuit. Nōne et magnuspater auguꝰ eſt illuſtris. et quid dicunt iſti. Ecce dicit ariſtotilesꝙ in delectatōe venereoꝝ nullꝰ poteſt aliquid ītelligere. magnꝰaūt pater et d̓ delectatōe venerea loquēs dicit. ꝙ ip̄o mom̄to tꝑisquo ad eius ꝑuenit̉ extremum pene omnis acies. et quaſi vigiliacogitatōnis obruitur. Vis rurſum ſcire de impedim̄to quod homopatitur quātum ad ſpm̄ diuinum. Ecce delectatō venerea adeo na-ta eſt impedire preſentiā ſpūſſancti ꝙ dicit illuſtris vir Ieronimusꝙ illo tēꝑe quo ꝯiugales actus geruntur preſentia ſpūſſancti nondabitur. etiam ſi ꝓpheta eſſe videatur qui officio generatōnis obſequitur. V. CONSEDERATIO.Vinta puella ad prefatum triſtem ſic ait. Cur de carentia eiusrei moleſtaris. et non potius rem illam moleſtaris. quā et mū-di ſapientes p̄cipui deteſtant̉. Audi illum areſtotilē in ſignem inmortis articulo voce veridica de carnis illecebris et actibꝰ turpibus. et de illis qui talibꝰ vacant ꝓteſtanteꝫ. ſicqꝫ inquientē. Quiinquit multū vtitur voluptate venerea inueterat corpus ſuum. etſuſtantiam ſuā macilentat. et ſapiens qui deſpexit et odiuit omneshmōi ſupple delectatōnes que ſunt deſpecte et viles exultare de-buit in tꝑe qūo aīma ſua appropinquauit creatori ſuo. quia nō ti-met appropinquare ſe ip̄i. nec inuenit ꝯtradictorē. nec repulſorē.ſicut anime que ſecute ſunt vanitates. ſequit̉. circa fineꝫ beata eſtanima que nō eſt infecta prauis oꝑibuſ huius mundi et intellexitcreatorem ſuum ipſa eſt que reuertitur in locum ſuum in delicijsmagnis. non cum delectationibus corꝑis que ſunt deſpecte. et veanime peccatrici que non habet virtuteꝫ nec poſſe redeundi ad lo-cum ſuum. nec poteſt aſcendere in patriam ſuam. qꝛ turpia oꝑa de-lectatōis corꝑis īpediūt aſcenſum eiꝰ ſurſum. Nec ille vir gētilisSꝫ et tulius ille refert ꝙ archita tarentinus cū eius ſermoni p̄latoatheniēſis eiꝰ adiutor intereſſꝫ nullā capitaliorē peſtē ꝙͣ voluptatem corꝑis dicebat hominibꝰ a natura datā. cunqꝫ nil p̄ſtabiliusmēte deꝰ dediſſꝫ huic diuino muneri nichil tā inimicū eſſe ꝙͣ volūptatē. nemini cēſebat fore dubium quin ꝙͣdiu voluptate gauderꝫnichil agitare mente. nichil cogitatōne. nihil ratōne ꝯſequi poſſetHec ille. fertur quoqꝫ p̄dictus archita dixiſſe. nulla peſtis capita-lior ꝙͣ voluptas corꝑis cuius auide libidines temere et effrenatead patiendum incitantur. hinc patrie ꝑditōnes. hinc reꝝ publicarum euerſiones. nullū deniqꝫ ſcelꝰ. nullum facinꝰ eſt ad quod ſu-ſcipiendum non libido voluptatis impellat.