qualiter ad te ipſa vitia ſe haberent. Ecce ſe habent vtiqꝫ tanꝙͣ ini-mica. tanꝙͣ infeſta et anime tormenta. eoqꝫ faciliꝰ ſuperanda quonos minꝰ alliciunt voluptate vlla. Vis hec ſcire kariſſime? Audi ſenecam illuſtrem. Virtꝰ inquit ſꝫm naturam eſt. vitia vero inimicaſunt et infeſta. Audi rurſum de reſiduo inſignem jeronimuꝫ. Quidinquit oro te īuido delectationis preſtat inuidia. quid alter ab o-dio mercedis accipit. quid iracūdo furor ſuus confertꝭ. ſimplicitercurre per ſingula. et inuenies tot anime tormenta. quot vitiā. queptiqꝫ eo faciliꝰ vinci poſſunt. quo nulla nos alliciunt voluptate. h̓ille inſignis ¶ Rurſum vitia ſiquas habent delectationes. ille momentanee ſunt. et nonne talia tam momētanea tanꝙͣ vilia. ſunt generoſo animo ꝯtemnenda. atqꝫ idcirco facile deſerendaᵉ Ampliusvitioꝝ delectationes ſique ſunt. ꝯtemptibileꝫ faciunt ac totaliterꝯfundunt/ nonne ergo deteſtande ſunt. et facile deſerende exiſtūt;Veniqꝫ ſicut cor virtuoſum ꝯparabile eſt celo qd̓ deus inhabitaredelectatur./ deus inquā quem vt dicit inſignis jeronimꝰ non aurotempla fulgentia. non gemiis altaria diſtincta delectant. ſed aīavirtutibꝰ ornata. cuiuſmodi animā pater clareuallis celum vocatSic per oppoſitum cor vitioſum poteſt dici infernꝰ. Naꝫ ad modūinferni eſt habitatio demonum. habens ad modū inferni tenebraſignorantie. ignem praue ꝯcupiſcentie. et vermem remordentis cōſcientie/ tale cor habentes internum preoccupant. quaſi timeant ſead ipſum nimis tarde ꝑuenturos. Nonne ergo vitioꝝ delectatōsque cor hominis tale faciunt. et ad penas futuras intolerabilespariter et̓ interminabiles diſponunt. ſunt facile deſerendeꝰ. certe ꝯſtat ꝙ ſic. etiā ꝓrſus digne.¶ II. CONSIDERATIO.SEcunda puella ad ſcd̓am partē capituli ſe ꝯferens. ſic ait. Au-diO amice verbum gregorij ſatis egregiuꝫ. Si inquit forti noſſtudio ꝯtra vitioꝝ incentamenta ſtringimꝰ. etiaꝫ ipſa vitia ad vſuꝫvirtutis immutamꝰ. h̓ ille. Sed tu in hoc forti ſtudio cauſaris dif-ficultatem; quāuis in virtutum acquiſitione difficultatem abhor-rere minime oporterēt. Nempe difficultates ſalubres ſunt. quādoetiam eas inordinatis ꝯtingit cupiditatibꝰ non deeſſe. quanto em̄amariores ſunt. tanto magis deum homini dulceſcere faciunt. Au-di magnum patrem Auguſtinum deo loquentem. Patiebar inquitincupiditatibꝰ meis amariſſimas difficultates. te tanto magis ꝓ-ſpicio. quanto minꝰ ſinebas mihi dulceſcere qd̓ non eras. h̓ ille. ¶Sed ex alio capite in virtutum acquiſitione difficultatum ꝓceditvtilitas/ nam id ſepe qd̓ laborioſiꝰ acquiritur carius habet̉. eoqꝫmagis tenaciter poſſidetur. Sed et de illa generali iuſticia de quain ethicis affirmatur ꝙ om̄es virtutes ꝯplectat̉. Dicit ſic et nr̄aethica. Si iuſticiam quis diligit. labores hm̄ōi. id eſt difficl̓tates