iboſullis
Ercia puella ait ad triſtē. O bōe amice cur bona fortune in tm̄Aappetis. Neſcis ꝙ īſidie nō ſunt appetēde. ſꝫ nec appetūt̉ niſifortaſſis a ſtultis qͥ capi nō formidāt. Sꝫ qͥd ſunt bōa fortune; non-ne ſunt inſidie vtiqꝫ formidāde. Audi ſenecā. Ad om̄e inqͥt fortui-tū bonū ſuſpicōſus pauiduſqꝫ ſubſiſte. et fera. et piſcis aliquo ob-lectam̄to decipit̉. munera iſta fortune reputamꝰ. īſidie ſunt. bn̄fi-cia iſta viſitata. hr̄e putamꝰ. habemur. Nec ille/ qͥ vult dicere. cumfortune bn̄ficia hr̄e putamꝰ nō ꝓpͥe habemꝰ. ſꝫ habemur potius etfrequēter ī malū nr̄m. vtpote capti īſidijs ad modū bruti aīmalis.¶ IIII. CONSIDERATIO.Varta puella ꝯtra eos triſtes qͥ ſanctitatē ſil̓ant īuehit̉ ī hecperba matura ſanctitas ludere n̄ ꝯſueuit. ſꝫ et dedecꝫ ſanctosſe ludētibꝰ immiſcere. Reſtat igit̉ vt vl̓ ſimilātes ſanctitatē dole-re de fortune carētia. quēadmodū deluſoꝝ ꝯtubernio erubeſcantAudi ſenecā dicēteꝫ. Ludit de ſuis fortuna muneribꝰ et q̄ dedit aufert. et q̄ abſtulit reddit. h̓ ille. Verū qꝛ n̄ eſt fortuna ꝑ ſe cā cui lu-dere poſſit attribui. ſꝫ ꝑ caſus fortuītos deo potiꝰ dicēte quodamverſu. Ludit ī huānis diuina potētia rebꝰ. qꝛ etiā ꝑ p̄miſſa nō ē tri-ſtis aliqͥs a merore releuatꝰ: idcirco aliter dicta puella ad ꝯſolationē triſtiū ꝓcedit ī hūc modū. Magna inqͥt ꝯſolatō merito cuilibꝫdebꝫ eſſe ip̄m deū vniuerſoꝝ dn̄m ſecū hr̄e ludēteꝫ. Si igit̉ vt pre-mittỉ ludit ī humanis diuina potētia rebꝰ. acceptet gͣtater neceſſeeſt ludū huiꝰ atqꝫ gͣtulāter qͥ tanꝙͣ ludū nō ītelligēs de ruſticita-te nolit argui. qͥ vtiqꝫ ludꝰ ad paciēter ſuſtinētē fauorē dei indicatei ſuo tꝑe bona maxima collaturi. ¶ V. CONSIDERATIO.Vinta puella ad hoēꝫ d̓ fortune carētiā ꝯtriſtatū ſic ait. Cur d̓fortune carētia ꝯtriſtaris. hāc qͥdē notabilē abſqꝫ inimicicianō hr̄ēs. ip̄a etiā habita cū fauore nō duraret. ſicqꝫ fauorē priꝰ obip̄am hītum cito ꝑderes. Vis ſcire primū. Audi ſenecā de ca inimi-cicie. Giſerrima inqͥt ē fortuna q̄ inimico caret. Igỉ ſꝫm eū ſi nota-bilis ſit fortuna. inimicicia etiā ꝑnicōſa n̄ carebit. Propter qd̓ pre-mittit dicēs. Alienū om̄e qd̓ optando euenit. bona nemī eſt hora.ſi n̄ alicui ſit mala. cito improboꝝ leta ad ꝑniciē cadūt. ¶ Vis eti-am ſcire ſꝫm. Audi rurſum ſenecā de indurabilitate fortune ī eodeꝫverboꝝ ꝯtextu ſic loquētem. Dīes qd̓ donat cito raptū īuenit for-tuna cūblādit̉ captatū veīt fortuna citiꝰ reꝑias ꝙͣ retineas. fortu-nā vitrea eſt. cū ſplēdet frāgỉ. fortuna obeſſe nulli ꝯtenta eſt. ſemelleuis ē. fortuna cito repoſcit ꝙ dedit. ¶ Vis deniqꝫ ſcire terciū. Audi ibidē iterū ſenecā d̓ mutatōe fauoris ꝯcurrente cū mutacōe fortune. Quo inqͥt ſe fortuna. eodē et fauor hominū ſe inclinat. Igit̉cū declināte fortuna etiā fauor hoīm priꝰ hītus mox declinat.¶ VI. CONS IDERATIO.Exta puella ad hoīeꝫ ex fortue quā appeᵗ carētia ꝯtriſtatū ſicait. O bōe hō cur fortunā appetis; fortaſſis mihi dices. qꝛ per