Druckschrift 
Consolatio theologiae
Einzelbild herunterladen
 

terrene diſpēſatōis cura fatigari. Quis igit̉ n̄ aduerteret dictū triſtē ꝓſperitatē ꝯtra ſe adeo et ſic īdebite appetētem eſſe iniuſtū. etip̄m deū ſibi ꝑcētē eē iuſtiſſimū XVIII. CONSIDERATIOEcimaoctaua puella hac diuiſione triſte vbis aggredit̉. Si ī-quit duo loca eſſent parūper diſtātia quoꝝ vnꝰ carcer tene-broſus plenꝰ miſerijs. alter vero foret ciuitas plena claritate ad-mirabilis edificijſ. d̓licijs copioſa. qͥs ado vecors ꝑiter et ſtultꝰ qͥnō a via ad pͥmū locū tenebroſuꝫ tēdēte ꝙͣuis plana et delicata oīſtudio declinaret / et viā aliā ad deſcriptā priꝰ ciuitatē ordinatamꝙͣuis aſꝑam nō eligeret. Profecto nullꝰ. Sed ecce duo loca ſuntparūper a nobis diſtātia. vtpote ad quoꝝ alterū quēlibet morta-lē breuē poſt decurſum huiꝰ vite venire neceſſe ē. primꝰ quidē car-cer eſt infernalis. vtiqꝫ tenebroſus et oꝑtꝰ mortis caligine. vbi ni-hil deeſt calamitatis et miſerie. vbi ſebaſtiano teſtāte milite. edaxadeſt flāma que aīmas deuorat miſeroꝝ q̄ nullo finit̉ termino/ etad rediuiua incendia iterū q̓ aduſtꝰ fuerit reꝑat̉. Ad hūc ꝓfectolocū plana tendit via et delicata mūdane ꝓſperitatis. Sꝫ qͥs ſtul-tus de huiꝰ vie delicata planicie qͣi mollibꝰ ſtrate tapecijs poſſetgaudere. dū noſcet tā terribilē ad terminū eiꝰ tendētiā ſuꝑeſſe. ꝓr-ſus nāqꝫ terribilis ē locꝰ iſte. q̄nimino potiꝰ q̄ſqꝫ ab illa via diſtā-cior ſumme poſſꝫ gaudere. h̓ eſt em̄ via ſpacōſa q̄ ducit ad mortem.dixerim aūt ſpacōſam. vtpote in pluribꝰ pn̄tis vite diuitijs. hono-ribꝰ. et delicijs ꝯſiſtētem. ac ad ſpaciāduꝫ pluribꝰ qͣi ſtolidis et in-ſenſatis gͣtā exn̄tem. Porro locꝰ illiꝰ eſt ciuitas dei ſummi. ciui-tas ſancti. vrbs beata ieruſalē dicta pacis viſio. q̄ mirabilis ē et d̓lectabilis edificijs. Siquidē fūdata eſt ſaphiris. Porte nitēt mar-garitis. ꝓlatee et muri eiꝰ ex auro ſunt puriſſimo. ꝑfulget ꝓpugna-culis iaſpidinis. lapides qͥdeꝫ p̄cōſi om̄s muri eiꝰ. et turres eiꝰ gēmis ſunt edificate. Quid ni tales dixerim; qͥppe talē et ex talibꝰ eāeſſe voce didicimꝰ veridica matris eccleſie ſacroſancte cuiꝰ ciuita-tis incole ſideres gaudēt māſionibꝰ. infinitiſqꝫ delicijs ꝑfruunt̉. qͥbus deꝰ ꝯſtituit lucidiſſimas manſiones. cūcta nimiꝝ eius ſpaciaſplēdoribꝰ ſanctoꝝ. ac ſolis illiꝰ iuſticie luce īacceſſibili radioſailluſtratōe reſplēdētia. ſunt vtiqꝫ ſuꝑſolaris claritatis. in qͣ ciuitate dn̄i clare ſonāt iugiter organa ſanctoꝝ. Hec ē ꝑadiſus voluptatis ſꝑſis in ea vndiqꝫ floribꝰ roſarū et lilijs ꝯualliū. vbi ſꝑamꝰ reperire ꝯuiuiū vindemie defecate. ac angeloꝝ eſca in mēſa quā ip̄erex glorie nobis diſpoſuit feliciter epulari/ ſeu felicibus epulis ingloriā eternaliter ſatiari. Quid plura. Hec et hijs ſimilia vl̓ maiora anagogice intellecta ciuitate illā celeſtē omībꝰ q̄ in terris ſuntbonis ſimul iūctis īenarrabili p̄ferūt exceſſu. Hāc v̓o ad ciuita-te via ducens aſꝑa eſt et arta. Siquidem preanguſtia viatoꝝ. artaeſt via que ducit ad vitam. Via videlicet preſentis aduerſitatisaſpera ratione tribulationis quaſi tota plena ſpinis et tribulis.