Cap̄. Xxvi.monaſtica inueniri aiūt. Quibꝰ ego dice̓ poſſem. ſi quieteꝫ animi ſperas aut optas. cur exgo in bello ſtas Quocūqꝫ igitur ī ſtatu viuas.quis tibi bellū infert: niſi tu vnꝰ. Quid ergo tutibi aufers; qͣre in alio ſtatu ſperas deniqꝫ cōſidera illud Iſidori. quoniā ad dei quietudinēnō accedit̓ paſſibꝰ corꝑis; ſed mentis ſpeculationibꝫ. vidiſti tu plurimos religioſo habituindutos ꝑ inquietudines diſcurrētes. apoſtatantes. ⁊ alios ꝓpter inopiā reꝝ neceſſariarūab incepto oꝑe cadentes. de quibꝫ ſcriptū eſt.quoniā ꝓpter inopiā multi deliquerūt. Quāq̄illud fateor nō ſacre religioni: ſed eoꝝ improbitati imputandū eſt. verūtamen deliberacōe⁊ ꝯſilio nō paruo opus eſt. Quare ut ego puto monaſtica religioſaqꝫ vita ab illis potiſſiēeligenda eſt; qui can non timent. imꝑfectisenim ⁊ fragilibus. et nondum vitioꝝ mortificationeꝫ ſuꝑantibus. exꝑiendū dixerim nonꝓfitendū. aut verius differendū Pretereareligioſi nōnulli huiꝰ tempoīs ab vtero reguleſue aberrātes. quo enim modo conuerſenturquoue obedientie pauꝑtatis et caſtitatis tramite religionē obſeruent. tuipſe noſti. in quibus ut mihi videtur maior eſt periculi timor-ꝙͣ ſpes ꝓficiēdi. hinc quidā ſapiens illud trenoꝝ exponens lapides ſanctuarij diſpſi funt