Aber jtob.debacātur. Quē et ſimiles; aliꝰ ꝓph̓a ſignat īquiēs. voces ⁊ victime impioꝝ nō placēt dn̄oEt iteꝝ. Cantica eoꝝ qͣſi panis lugētiū. Et rurſum alibi. Non pſallebant ad me nn corde ſuominiſtri altaris: ſed vſulabant in cubilibusſuis. Quomodo enim eccleſie cantores ſeptiēsin die laudē dicūt dn̄o: qui vtinā ſemel choꝝingrederētur. Quippe verecundū hodie putātcanere dn̄o: qui cācores appellari geſtiūt Oppoſitū apponunt in obiecto et monſtro ſimiletentāt. cū cantores eſſe volūt ⁊ cantare dedignātur. Non igitur canentes aut pſallentes: ſꝫpotius ſilentes dicant̉. quare nec ut canētesmanducent? quippe ut ſilentes mendicent.Aagna itaqꝫ miſeria. magna calamitas. ſed⁊ magnū ꝑiculū eſt id negligere qd̓ ſūt. ⁊ itaagere ne nomē ꝯſonet rebꝫ. Canebāt em̄ antiqui ecc̄ie miniſtri. ſed diuerſo calle. Nōnulliemī pſallebāt cū gaudio. qꝛ ſuū ꝑſoluebant.mīſteriū. quos rex ⁊ ꝓph̓a ſigͣt inqͥens. exultate iuſti ī dn̄o. qꝛ rectos decꝫ decātatio Alij verocantabant dn̄o corde ⁊ voce. nec eos tenebatpſallēdi faſtigiū. qͦs delectabat ꝑueīendi deſideriū. Sic canebat dauid inqͥens. cātabiles inerāt iuſtificacōes tue in oī tꝑe Nos c̓te cātoe̓slaudat. extollit et ꝯmēdat ecc̄ia. nō vtiqꝫ eosq̄ totū pſallēdi finē ī vocis dulcedie collocāt

t1