Capliu. xxxvi.et eloquētie vacat. veluti qui nuda ex alienapretioſaqꝫ materia v̓ba ligat. Qui vero nonmendicādo ſꝫ ſua diffundēdo precioſiora miniſtrat: longe pluris ꝯferre viſus erit. Famulatur itaqꝫ teſte Augͥ. eloquentia ſapientie. necmirū ut Hieroꝰ. ait ad magnū oratorē. ſi ꝓpt̓eloquij venuſtatem ⁊ dicēdi ornatū ſapiētiaut dn̄a ea vtat̉. ⁊ aliqn̄ de ancilla atqꝫ captīaꝓpter eius venuſtatē faciat liberā iſrahelitemq̄ et tamdiu honorata incedat? ꝙͣdiu dn̄aꝫ ſequitur. ſitqꝫ ꝯtēptibilis. cū ſola abſqꝫ domineſplendore prodire atqꝫ placere geſcit. Poſtremo audi quid Augꝰ. dicat. ait enim quia eloquentie ſolū vacātes minime ingenioſi habētur Quid em̄ inquit ꝓdeſt clauis aurea ſi apperire non poteſt. Aut quid obeſt lignea ſi pot-Agā igit̉ finem ſi illud vnū dixerim. qꝛ ſi ſineſapientia eloquentiā ꝓfitētur. vanitati innitifatent̉. Nā nūdo v̓boꝝ ornatui vacantes. hūanitatis ſtudia ſe iactāt aſſecutos. cū em̄ teſteſapiente vana ſunt ſtudia hoīm. recte oratoꝝexercitia ſtudia hūanitatis ſunt quippe et vanitatis: dū vanitati ſermōis incūbunt. quospulchre idē ſapiens alibi digito tangit. v̓bainqͥt ꝓferūt plurmia multaqꝫ in dicēdo ⁊ diſputando vanitatē habētia. Sed ⁊ Hieremiasad eiundē ſenſū. doctrina inquit vanitatis eoꝝ