V

liber pͥmꝰ.Vriſperitoꝝ eoꝝ p̄ſertim qui forēſescauſas agūt in iuditio quos aduocatos vel cauſidicos appellamus. ꝙͣ ſitdānoſū ꝑiculoſūqꝫ exercitiū: nemo aꝑtius ꝙͣaduocatus ip̄e vn̄ꝙͣ intellexit Sꝫ ⁊ qnͣtū hoībꝰſit inutile qͥppe et pernitioſū nemo rectius agnouit ꝙ qui ꝓ eius inforcunis aduocato indiguit. Huiꝰ ex̓citij dāna. diſcrimia atqꝫ ꝑicula: nō facile enarrari poſſent. Ex multis auteꝫpaucula q̄dā in medui adducēda decreuimꝰ.In pͥmis naturā artis atqꝫ excitij conſiderareoportet. Eſt em̄ eius gn̓is patrocinatio in cauſis. qꝛ difficile eſt aduocato et cauſidico vnūiuuare; quin alteꝝ ſedat. cui pulchre Ambro.dice̓ videt̉. qͥ nō poteſt alteri ſubuenire: niſi alter ledat̉. cōmodius eſt neutꝝ iuuare? ꝙͣ grauare alteꝝ. vn̄ ſuꝑ illo verbo impio p̄bes auxiliū Augꝰ. inqͥt. callidi argumētatores. ⁊ iuriſpiti fallaces dū cupiunt ditari. vix preuaricatiōis ꝑiculū fugiūt. ꝯtrou̓ſias actōeſqꝫ cāꝝ. cōtra ip̄a iura v̓tūt. et ut adu̓ſarios coherceāt.iuſſiōibꝰ legumj ad illudendos iudices. exquiſitis exemplis. multiplices intellectus. et cauiſloſas a legibus elitiūt ꝯiecturas. quid igit̉ ineis laudem non facile inuenio. vendunt enimlinguā ſuā que ſpirituſſancti donū eſt. qua dere Augꝰ. de ſeipō in li. ꝯfeſſionū loquens ait