Cap̄. xiij.dei auctoritate ⁊ vice fungūtur. eſt enim latiſſinia eoꝝ poteſtas ⁊ iuriſdictio: veluti qͥ vite ſimul ⁊ necis hominū dn̄i penitus cōſtituti ſūt.Hinc Apoſtolꝰ dicebat. qui me iudicat dn̄s ēHij ergo iudices atqꝫ prouintiaꝝ poteſtatesatqꝫ rectores. cum recte agūt: deo ꝑiter et hoībus acceptiſſimi ſunt. Scriptū eſt enim. Beatiqui iuditiū fatiūt. ⁊ iuſticiā in omni temꝑe.Et iteꝝ ꝑ ſapientem. qui cuſtodit ⁊ iudicat iuſtitiam? ipſe exaltabitur. Nec modo in eternavita eorū exaltatio erit. ſed in hoc ſeculo ſublimatur. de quo per eūdem ſapientē dicit̉. iuſticia eleuat egentem. vnde ⁊ noſter IſidoruſMagna eſt inquit laus recte iudicantis. quiſicut nocere ciuibus neſcit: ita prodeſſe omnibus nouit. Alijs enim preſtat cenſuraꝫ iuſtitie. alios bonitate iudicij ſine perſonaꝝ acceptione ſuſcipit. non infirmat iuſtititiam auaritie flamma. nec ſtudet auferre alteri. qd̓ cupiat. Et ſubdit hij ſunt veri iudices. qui ſicut deiuſto iuditio ditari non appetunt? ſic eternopremio coronantur. demū vero iudices ſi locupletes fieri poptāt. id ꝙͣfacile eis ſit. nemoambigit. Naꝫ qui ciuili autoritate ⁊ potētatufūgunt̉? paruo temꝑis cōpendio longas conſueuere congregare diuitias