liber pͥmꝰſapiētes ipos. diuitū ianuas frequētae̓. ⁊ nōecontra. Cū igitur nobilitas inter extrinſecabona cōputetur ꝯſtat nullū ꝓpter eam ſolamhonorādū fore. Et hoc eſt qd̓ Ariſtoteles ip̄eſubicit inquiēs potius hoīes honorādos eſſeꝓpter intriſeca: ꝙͣ extrinſeca bona. Aditiensqꝛ nobilitas ſola ꝓgenitoꝝ. nō facit formaliter homineꝫ clarū. Adde qꝛ felicitas ad quamōnis hūanus animꝰ ſuſpirat. nequaꝙͣ ꝯſiſtitin hijs exteioribꝫ bonis. nobilitatē vero nemonegabit eē aliquid felicitatis. qd̓ ip̄e ph̓us teſtatur inquiens. nobiles genere fortunatos⁊ felices dici. Aurſus eam partem roborarevidetur naturalis ratio. Si enim genere nobilis tamen vicioſus. pluſqͣ virtuoſus ignobil̓hōraret̉. abſurdū admod̓ ſeq̄ret̉. vicꝫ ꝙ vitiap̄miarēt̓. dignaqꝫ honoe̓ forēt. ⁊ v̓tutes pellerent̉. Qd̓ ariſto. in politicis dānat dū regulātradit neminē debere honorai̓ niſi ſcd̓m exceſſū v̓tutū. q̄ ſunt bona aīme ut p̄diximꝰ deniqꝫipſa ſcīa homines nobilitat. ut iura clamantHinc lex ciuilis habet. quia vlpianus iuriſconſultus recte nobilis appellatur. Nonquidem propter genus. ſed propter ſciencianij et abundanciam meritorum. Faciuntplurimumj pro hac parte preclara Saluſtijverba: de quibus ſtatī in fine octaui capituli