Idec pͥuꝰcū ſe nobiles fingūt. tūc tales eſſe deſinūt. Fateor etiā plurimos fore qͥ ſtrennuitate: v̓tuteoꝑa in rempū. collata meruerūt ut nobilesſint cū fiūt. non cū naſcūtur. Quibꝰ etſi priſcorū ſuoꝝ clara facinora deſint. iuuat ꝓpria ſtrēnuitas ⁊ ꝓpria v̓tus. Quia ut aiūt. neſciūt curad nobilitatis actus. magis inuitet aliena ꝙͣſua ꝓbitas. aut pociꝰ moueant defunctorumꝙͣ viuorum preſentiūqꝫ exempla. ut in octauo capitulo in fine dicemꝰ. Sed certe tales verius nobiles eſſe incipere. ꝙͣ plene perfecteqꝫclaros eſſe dixerim. Putarūt ergo ex p̄miſſispleriqꝫ ſapiētes. nō inſule Ceſareꝫ a̓ regē plebeū hoīeꝫ. verū nobilem facere nō poſſe? cū nobilitas ip̄a carnis a ꝓgeītōibꝫ naturalit̓ in poſteros ꝓcede̓ videat̉ Idqꝫ in eccīaſtico ſapiēsaffirmae̓ videt̉. ait eī qͣſi in eodē caſu dixerit-noli quere̓ ab homine dignitateꝫ. nec a regehonorē ſcꝫ nobilitatis ⁊ claritatis. Accedit adhoc. qꝛ ꝯſtat pn̓cipe mutae̓ nō poſſe natue̓ curſū. nec nr̄m affirmae̓ aut negae̓. aliqͥd mutatin re ip̄a. Putamꝰ tn̄ diſtinguēdū. Nam ſi loquimur de nobilitate ad ꝓgenitores relataqꝛ natus aliquis eſt de nō nobili parentela-planū fore credimus talem impoſſibile foreper principem nobilem fiei̓ poſſe. tanꝙͣ ex nobili ꝓſapia. cū illa preſupponat iā diu factam
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten