Iepuꝝmulti. ex ea ꝓgenie inſignes. ⁊ honorati viriꝓceſſer̄t. Et ut agamꝰ breuiꝰ. ingenuitas iſtapollitica. quā vulgus nobilitateꝫ appellat. nihil aliud fore credit̉. ꝙͣ ex aliqͦ antiquo gene̓⁊ honorata ꝓſapia ꝓceſſiſſe in qͣ ab antiquoplurimi euaſere inſignes ⁊ honorati viri. autin pn̓ͥcipando vl̓ preſidēdo. aut alios publicoˢ⁊ honeſtos actꝰ. vel prīcipis iuſſu. vel populiaſſenſu exercēdo. Nec huic ſentētie idē ph̓s cōtradice̓ videt̉. cui noſter ſeneca ſatis aſſentithij em̄ nobilitateꝫ antiquatas dicūt eē diuicias. Qd̓ putamꝰ ideo dictū eē. qꝛ ſcd̓m ꝯmunēhoīm opinionē ōnia mēfurātur nūmiſmate.ut veꝝ ſit qd̓ ſapiēs ait. qꝛ pecunie obediuntoīa qͦ fit ut pecunia ip̄a p̄tiū eē videat̉ cuiuſqꝫrei. Ex hoc em̄ ꝙ aliqui ſūt diuites. facile reputantur digni ad principandū. ſeu in populispreſidendū. Et eo ipſo creduntur inſignes ethonoe̓ digni. Ex qua re moleuit eundem ph̓m⁊ ſapientes: dicere nobilitatem eſſe antiquatas diuicias. Non vtiqꝫ ut ſole antique diuīcie ſimpliciter nobilitatem palant. ſed ut idēph̓us in quinto politicorumj ait. exigitur ꝙ ſimul cū diuicijs aſſiſtāt ꝓgenitorum virtꝰ etmei̓ta. eo modo qͦ diximꝰ Sūt itaqꝫ diuitie nōformaliter inducentes claritudinem generisſed inſtrumentalit̓. tanꝙͣ ſignum nobilitatis