Folium

ꝯmittit qd̓ deflet. hoc eſt docte plangere.Docte plāgit qui plāgēs malū qd̓ fecit nōperpetrat qd̓ iteꝝ plāgere debeat. Dicit eīIſidorꝰ. qꝛ liberior eſt non penitēs qͣꝫ qͥ adhūc agit quod penituit.¶ De qualitate ꝯpūctiōisUa ꝓpter poſt luctū āmonēda eſtſanctitas tua. vt qd̓ plāgit̉ d̓ſideQrio emēdādi. ne iteꝝ delectet̉ diabolo ſuadēte. Cani nāqꝫ aſſimilat̉ om̄is penitēs qui plāgēdo iteꝝ ꝯmittit qd̓ plangatCanis reuerſus ad vomitum ⁊ penitēs adpctūm. Multi em̄ lacrimas indeſinenterfundūt ⁊ peccare nō deſiſtūt. Et iō dilectiſſime caritatē tuā hortor vt qd̓ plāgis iterūiterare non vel̓. Scito gͦ ꝙ ille qui qd̓ plangit iteꝝ ꝯmittit. ſimil̓ ſit illi qui lauat laterēcrudum. qꝛ in eo ꝙ magis lauat magꝭ lutum facit. Iſaias nāqꝫ hortat̉ di. Lauamīmd̓i eſtote. auferte malū cogitatōnum voſtraꝝ ab ocul̓ meis. Lauat̉ etem̄ ⁊ md̓s nōeſt qui qͥdem pctm̄ plāgit ⁊ iterat. Lauat̉ ⁊md̓s efficit̉ quiſquis plāgēdo malū qd̓ fecit iteꝝ non ꝯmittit. De illa em̄ aīma queplāgit mala ſua ⁊ iterat. de ip̄a ſcriptuꝫ eſtin ꝓpheta. Quā vilis facta es nimis itanvias tuas. Nō ideo hec tibi ſcribo vt d̓ teſuſpicer talia. ſed vt pleniter ⁊ lucide ſciaſqual̓ ꝯpūctō eſſe debeat¶ Ammonitō de mō orandiRnis ꝟtus. reſtat vt modus orādiT qꝛ tibi manifeſta ē iā ꝯpūctioibi pādatur. Dn̄s em̄ on̄dit mod̓orādi: cum rogatus a diſcipul̓ vt eos doceret orare dixit. Cum ſtatis ad orādū nolite ml̓tum loqͥ. ſed dicite. Pater noſter. etreliqua. Oratō breuis eſſe dꝫ niſi forte exaffectu dīne gt̄e ꝓtendat̉ ¶ De btō Arſenio dicebāt. qꝛ veſꝑe ſabbati luceſcente indn̄ica relinq̄bat poſt ſe ſolem extenẜ māibus ad celū orās donec mane die dn̄ico aſcendēs ſol illuſtraret faciē eius. ⁊ ſic reſidebat. Uideat gͦ o ſcīſſime frater caritas tuaqͣꝫ fortis iſte vir fuerit in orōnis offō qͥ develꝑa vſqꝫ mane extenẜ manibus orabat.Nō ideo hoc tibi ſcripſi vt tu ſic facere tēptes. ſed ut affectū ⁊ ſtudiū qd̓ ille ꝑ totā noctem vel etiā ꝑ totū tꝑs habebat tu vel r̄gu

laribꝰ horis hēre ſtudeas. ⁊ ſic ſtes in orōevt mens tua ꝯcordet voci tue. ¶ Audiatigit̉ dilectō tua adhuc ꝟbum de mō orandi. Narrauit abbas Dulas qui fuit diſcipulus abbatis Diſariōis di. Ueni aliqn̄in cellā abbatis mei ⁊ inueni eum ſtātē adorōem. ⁊ manus ſuas extēderat ad celumꝑmāſerat aūt ꝑficiēs iugiter quattuor dies ⁊ poſt hec vocauit me di. Sequere meEt exeūtes ꝑreximus in heremū. ⁊ cum ſitirem dixi. Abba ſitio. Ille aūt tollēs perādiſceſſit a me qͣꝫtum iactus eſt lapidis. Etfacta orōne attulit eā aqua plenam. Et iuimus in ciuitatē ilico ⁊ venimus ad abbatēIohānem ⁊ ſalutātes eū fecimus orōnemDeinde ſedētes ceꝑunt loqui de viſionequā viderāt. Dicebāt aūt ſe audiſſe de abbate Syſoio. qꝛ niſi manus ſuas cito deponeret qn̄ ſtabat ad orōem. rapiebat̉ mēs eius ī ſuꝑioribꝰ. Si gͦ ꝯtīgebat aliquos fratrum cū eo orare. feſtinabat cito deponeremanus ſuas ne raꝑet̉ mens eiꝰ ⁊ moraretur ¶ Dicebat etiā ſenex aliꝰ qꝛ aſſidua oratio cito corrigit mētē. ¶ Dicebat qͥdampr̄m quia ſicut impoſſibile ē vt videat q̄sin aqua turbida faciē ſuā. ſic ⁊ aīa niſi purgata fuerit a cogitatōibꝰ alienis. nō pōt cōtemplari deū. Audiſti quoqꝫ ꝙ abbas Syſoius niſi cito dimitteret manꝰ raꝑetur inꝯtēplatōem. Quare gͦ repente in ꝯtēplationē raꝑet̉ ſine dubio mortificatus erat.Audiat igit̉ dilectō tua quale ſtudiū btūsPaulus mōachus habuit orādi. qd̓ in eccleſiaſtica hiſtoria ſcriptū hr̄. Fuit pauluſde libia ſcithij non minus quinquagīta habens mōachos. nihil aūt oꝑabat̉ neqꝫ ꝑcipiebat niſi qd̓ comederet tm̄. Orabat/ aūtſolūmō ⁊ veluti quoddā tributū hn̄s īpoſitum. trecētas orōel deo vnaqueqꝫ die reddebat. Et ne vna die derelinq̄ret trecētoſlapides ponebat. ⁊ ſingul̓ orōibꝰ lapidē inſinū mittebat. Expenẜ gͦ lapidibꝰ orōes ſciebat eſſe ꝯpletas. Multū igit̉ debemus noſhūiliare qui ⁊ lōge ab illoꝝ meritis quorūſuꝑiꝰ mētō ſcā eſt diſtamꝰ. ⁊ ſic ꝓmpti adorōem faciēdā nō ſumus vt illi. Orō veroiūcta ꝯpūctōi magna ꝟtꝰ eſt. Uolo quoqꝫ vt ſolerter attēdas ꝙ ihus chriſtus ac