CXXI X

inter frutecta arbitrās īdignū ſe eſſe honore p̄ſbiterij. Quāplurimi aūt frm̄ ſeq̄bant̉vt ꝯp̄bēderēt eū. Cū aūt applicuiſſent adpeſperā in eodē agro vt reficerent̉ fatigatide ītinere. erat em̄ nox dimiſer̄t aſellū quieis ſumptꝰ portabat in itinere vt paſceret̉Cū aūt paſceret̉ aſellus ꝑuenit in locū vbiſupradictꝰ abbas yſaac latitabat. Cūqꝫ illuxiſſet dies reqͥrētes monachi aſellū ꝑuenerunt ad eundē locum vbi ſe ſenior occultauerat. ⁊ admirātes valde diſpenſatiōemdīnā ꝯp̄hendētes ligare ⁊ ꝯſtringere eumvoluerūt. ⁊ ita ꝓducere Uenerabilis autēſenior nō ꝑmiſit dicēs. Iaꝫ non poſſuꝫ cōtradicere vobis qꝛ forſitan volūtas dei eſt.vt lꝫ indignus ſuſcipiam ordinē p̄ſbiterij.¶ Erant duo frēs monachi ꝑiter in cellula ꝯmorātes. quoꝝ humilitatē ⁊ patiētiāmulti etiā de ſanctis pr̄ibꝰ collaudabant.Audiens ꝟo qͥdā ſanctus vir voluit ꝓbace ſi ꝟam ꝑfectāqꝫ humilitatē haberet: venit ad viſitādū eos. Cunqꝫ cum gaudio ſuſcepiſſent eū ⁊ ex more ꝯpleſſent oratōes.egreſſus foris cellulā ꝟidit ꝑuū ortuꝫ vbiſibi olera faciebāt. apprehēſoqꝫ bacculo cūtoto impetu cepit om̄ia olera cedēdo cōfringere. ita vt nihil oīno remaneret. Uidentes aūt ſupradicti frēs nihil penitus dixerunt. ſed nec vultū triſtē aut turbatum habentes. Et rurſus ingreſſi cellulā veſꝑtīasorōnes ꝯplētes adorantes eum dixerunt.Si p̄cipis pater ibimus ⁊ eum qͥ remanſitcaulem coq̄ntes guſtemus. qꝛ iam hora eſtvt cibum ſumamꝰ. Tunc ſenior adorauiteos di. Grās ago deo meo qꝛ video ſpm̄ſanctū requieſcere in vob̓. et iō hortor vosac moneo frēs cariſſimi vt vſqꝫ in fineꝫ cuſtodiatis ſcē humilitatis ⁊ pacīe ꝟtutē vtip̄a ī regno celeſti vos magnos ⁊ ſublimesī ꝯſpectu dn̄i faciat apparere R ¶ Eratqͦdā in cenobio iā ſenex ꝓbatiſſimus monachus ⁊ incurrit grauiſſimam egritudineꝫ.Confectuſqꝫ nimia ⁊ intolerabili infirmitate ꝑ lōgum tempꝰ laborabat in doloribꝰmultis nec inuenire poterāt frēs qual̓r ſuccurrerēt egritudini eius qm̄ ea que neceſſaria erant infirmitati eius non habebant̉ inmonaſterio. Audiēs aūt q̄dam famula dei

de afflictōne infirmitatis eiuſ. dep̄cabaturprēm monaſterij vt eum ad cellulā ſuā tolleret ⁊ miniſtraret ei. maxime aūt qꝛ ſacilius inuenire poſſet in ciuitate que neceſſaria eiuſegritudini videbant̉. Precepit hͦpater monaſterij vt portarent eum fres adcellulā famule dei. Ip̄a ꝟo cum om̄i veneratōne ſuſcipiēs eum ꝓpter nom̄ dn̄i miniſtrabat ei ꝓ retributōe mercedis et̉ne. qͣmcredebat a xp̄o ſaluatore nr̄o reciꝑe. Cūqꝫꝑ tres ⁊ ampliꝰ annoſ ſedule obſequereturfamulo dei ceꝑunt homīes mēte corruptiẜm ſcabiē mentis ſue ſuſpicari ꝙ nō ſinceram hēret ſenior ꝯſcīam de virgine q̄ mīſtrabat ei Audiēs aūt hec ſenior exorabatdīnitatē xp̄i di. Tu dn̄e deus noſter qͥ ſolus noſti om̄ia ⁊ vides. qꝛ multi ſunt dolores egritudinis ⁊ miẜie mee ⁊ afflictōestante infirmitatis que me ita ꝑ tāta conſumit tꝑa vt neceſſariū habeā obſequiū huiꝰfamule tue que mihi ꝓpter nom̄ tuū miniſtrat. Tribue ei dn̄e deus meꝰ ꝯdignammercedē in vita eterna ſicut dignatꝰ es ꝓmittere ꝓpter bonitatē tuā his qui ꝓpt̓ nomen tuū exhibent egenis ⁊ infirmis ſuummīſteriū. Cū aūt appropīquaſſꝫ trāſitꝰ eiꝰꝯuenerūt ad eum qͣꝫplurimi ſcī ſeniores ⁊frēs de monaſterio. Et dixit eis ſenior. obſecro vos dn̄i pr̄es ⁊ frēs vt cū deſunctusfuero tollatis bacculū meū ⁊ plātetis eumſuꝑ ſepulcꝝ meū. ⁊ cū radices miſerit. feceritqꝫ fructū tūc ſcietis qꝛ md̓a eſt cōſcīamea a famula dei que mihi mīſtrabat. ſi autē nō frōduerit ſcitote qꝛ nō ſum md̓us abea. Cū ergo vir dei exiſſet de corꝑe ẜm preceptum eius: ſcī prēs plātauerūt bacculuꝫeius ſuꝑ ſepulcꝝ ip̄ius ⁊ frōduit. accedētiqꝫ tꝑe ꝓtulit fructū. Et admirati ſunt oēsglorificantes deū. Ad tale em̄ miraculumetiā de vicinis regionibꝰ multi ꝯueniētesmagnificabāt grām ſaluatoris. Nā ⁊ nosip̄am arbuſtulā vidimꝰ ⁊ bn̄diximus dn̄ꝫqͥ ꝓtegit in oībꝰ in ſinceritate ⁊ ꝟitate ſibiſeruiētes S ¶ Quodā tꝑe ad btm̄ abbatē appollo duxerūt q̄ndā vexatū qui fortiter a demonio torq̄bat̉. Cunqꝫ ꝑ triduuꝫobẜuarēt qui cū eo venerāt obſecrātes ſenem vt eum in noīe xp̄i fuſis ad deū p̄cibꝰ