CX.

enartaui. ꝓficiens ea de cauſa Throilus epiſcopus. ⁊ factus eſt extunc elemoſinatormagnificus. ¶ De nauibꝰ quaruꝫEntheca iuit in ꝑditionē.Ominus qui diuitias in tꝑe quodam beato Iob abſtulit. fecit ſimile ⁊ huic omni bonitate pleno ſancto patriarche Iohāni. Nauibꝰ em̄ ſanctiſſime eccīe ſue ꝯp̄hendētibꝰ violentā hyemē. in loco qui dicit̉ Adira ꝓiecerūt omīaſua que naues portabāt. erāt ꝟo omēs naues ſimul. Erat aūt ſumma multa valde enthecaꝝ ſuaꝝ. habebāt em̄ tanta veſtimēta etargentū. ⁊ alias res altiores. vt ꝯputaret̉pondus qd̓ iuit in ꝑditōem quātitatꝭ cētenarioꝝ trigintaquattuor. Plus eī erāt qͣꝫcrediderint naues capiētes ꝑ ſingulas decem milia modioꝝ. Ueniētibꝰ ꝟo alexandriam ⁊ ꝑgentibꝰ. ſtatim reliqui creditoreſ⁊ primi naute in eccīam cōfugierūt. Sanctus ꝟo hoc audiens. ⁊ cām ꝓpter quā fugerant. mittit eis verbū manibꝰ ſuis ſcriptum habens ita. Dominus dedit frēs dn̄svt voluit abſtulit ſicut dn̄o placuit ita factum eſt. ſit nomē dn̄i benedictū. Exite filijnihil ex hoc veriti. dn̄s em̄ ſolicitus erit decraſtino. Aſcendit itaqꝫ pene dimidiū ciuitatis in ſecretū. Die aūt altero volebantꝯſolari nobilē iſtū. ip̄e ꝟo p̄occupās cepitomnibus dicere. Neqͣqͣꝫ o filij et fratrescauſa nauiū difficultatis triſtemini. nā hūilis Iohānes credite inuentus ē culpabiliſquippe niſi extollentiā haberē nullo modohoc ferrē. Sed qꝛ extollebar in hijs q̄ deierant. ⁊ eſtimabā ꝙ magna oꝑa facerē dāſq̄ hoīm erāt hͦ mihi euenit. volens ergo deus vt hoc intelligerē iſta ꝑmiſit. Elemoſina em̄ nō vigilantē plerūqꝫ in extollentiaꝫeleuat. inuitus ꝟo caſus huiliat ſuſtinenteAit enim diuīa ſcriptura. Pauꝑtas viruꝫhūiliat. Et iterū Dauid hͦ ſciēs dicebat.Donū mihi ꝙ tu hūiliaſti me vt diſcā iuſtificatōnes tuas. Dū em̄ maloꝝ factꝰ ſuꝫnoxius. qꝛ datiōem ꝑ vanam gl̓iam perdebam. et qm̄ ꝑ viciū meū ꝑdite ſunt tāte pecunie. habeo nūc iudiciū animaꝝ que in arto ſunt. Uerū dilectiſſimi qui tūc tꝑe iuſtiillius Iob fuit deus. et nūc idem ip̄e eſt: qͥ

non ꝓpter egeſtatē meā. ſed ob indigentiūneceſſitatē nō derelinquet nos. Ip̄e eī dixit. non te deſerā neqꝫ derelinquā. Et rurſus. Querite primū regnū dei et iuſticiameius. et hec omnia adijcient̉ vobis. Volētes ergo conſolari eum ciuitatis habitatores vt dictū eſt. ip̄i magis inuenti ſunt ecōtra conſolatōnem ab eius beatitudine recepiſſe. Nimis ergo breue tꝑus p̄terijt et induplum reſtituit deuſ ⁊ nouo noſtro Iobfacultates. et iterū erat ip̄e magnanimuscirca miſericordiā. fortaſſe autē et religioſior qͣꝫ ante fuerat.¶ De miniſtro cui duas auri libras dedit.D extrema pauꝑtatē ꝓueniēti cuidā de domeſticꝭ mīſtris ꝓpria manu iſte ſanctus ut nullꝰ ſciret duas libras auri dedit. et audiens ab accipiēte qm̄ hec accipiēs dn̄e vlteriꝰ nō habeovultū intēdendi in honorabilē ⁊ angelicaꝫfaciē tuā. vere dignū laude ut ſapiēs locūtus eſt ꝟbū. Nōdum inqͥens ſanguinē meum ꝓ te frater effudi ſicut mandauit mihidn̄s meus xp̄us ihūs.¶ De duce qͥmutuū dare diſtulit. YIſtrictus qͥdam ab his qui penſionem exigebant. cū nō haberet qd̓paret. Erat enim regio in magnadifficultate. eo ꝙ fluuius nylus ſcd̓m conſuetudinem nō irrigaret aquis terram. ip̄eabiens dep̄catus eſt ducem quendam magnatorū vt mutuas ſibi daret quinquaginta libras auri. et dicebat ſe dare pignora ſivellet dupla. Repromiſit ergo dux dare eiad p̄ſens vero diſtulit. Exactoribus veroconſtringentibus eū vadit et ip̄e ad portuꝫa quo cuncti recipiunt̉. vicꝫ ad mitiſſimūet dignum admiratiōe patriarchā. Et nōdum pene ꝓpriā neceſſitateꝫ ei narraueratdixit ſanctus ad eum. O fili ſi volueris ⁊quo veſtior indumentū. Etem̄ cū admirabilibꝰ ſuis bonis ⁊ hͦ poſſidebat. ꝙ nō poterat videre aliquē de neceſſitatibꝰ lacrimātē et nō ſe ſtatim ſe ꝓprijs rigarꝫ lacrīs vn̄et mox petitōneꝫ volētis ab eo mutuū accipere adimpleuit. Et ſeq̄nti nocte vidit duxꝙ ſtaret ſuꝑ altare quidam cui offerebantmulti oblatōnes. ⁊ ꝑ vnam quā ponebant