XCVIII

Non negligamus dies noſtros quos largitus eſt nobis dn̄s. ſed oꝑemur in eis cutota alacritate ꝟtutem. D.co enim vobisqm̄ ſi ſciretis quāta ſanctis in celeſtibꝰ bōaꝑata ſunt. ⁊ que tormēta maneāt eis qui avirtutis itinere deuiarūt. ⁊ cognita veritate non in ea digne perſati ſunt. ſummis virtutibꝰ eterna ſupplicia vitātes hereditateꝫillā beatā que dei famulis ꝓmiſſa eſt feſtinaretis adipiſci. quā nemo niſi malus ac ꝑditꝰ fugit ac negligit. quia quid amittit penitus neſcit. quē iā iāqꝫ reſpicere oportꝫ ⁊crenis abſolui cupiditatibꝰ vt mala p̄teritadeflēdo iugiter indulgētiā dn̄i ꝯſequatur.⁊ ſic ad meliors ꝯuerſus iter ſuuꝫ dirigatquatenus in exitu vite letus exiſtēs ad celeſtem r̄gē cum magna laude ꝑueniat. qn̄terreſtre hoc hītaculum deſerēs aīa ad cognitōem ſue ſubſtātie ꝓperat. qn̄ celeſtibꝰſociata virtutibꝰ ad prēm luminū ꝑuenirefeſtinat. Quid extollit̉ homo ꝑ vanaꝫ gloriam. Quid erigit̉ puluis. Quid ſuperbitterra ⁊ cinis. Plāgamus noſip̄os potiliſdum tꝑs hēmus. ne cū fuerit expleta ſingulis determinata dilatio. tūc inueniamurtēpus penitētie expoſcere qn̄ iam acciꝑe n̄meremur. In hac em̄ vita nob̓ peccata deflere ꝑmiſſum eſt. in inferno aūt a ſcō Dauid ꝓpheta dictū eſt. quis cōfitebit̉ domīoNimis aīma illa ꝓbabit̉ infelix. ⁊ omī lacrimaꝝ fonte plāgēda. que ſeculo renūciāſiteꝝ ſecl̓i actibꝰ implicat̉ ⁊ inutilibꝰ dudūcuris exuta. rurſum redit ad dura ſeruitutis obſequia. Et ideo cariſſimi frēs ab hocinſtabili mūdo ⁊ poſt paululū trāſituro. ꝑpetuā beatāqꝫ vitā nobis nō patiamur auferri. Uereor aūt ⁊ totus penitus intremiſco ne carnis nr̄e ꝑntes vſi ſeculi rebus etvite pn̄tꝭ occupati negocijs qui putāt nosdeſeruiſſe mūdi mala. ⁊ abhinc iā vita fruiꝑpetua: ſuo nos iudicio ꝯdemnēt. dicētesnobis. Qūo laſſati eſtis in ſemitis noſtriſtātis obſeſſi miſerijs. Exuta nāqꝫ tam magna triſticia vobis etiā meror acceſſit. ⁊ penis noſtrꝭ veſter ignis adiectus eſt Ramiquippe veſtri fructus ferūt īutiles. nec fructus quos in flore monſtrauerūt ediderūt.Sed ⁊ illud ꝓpheticum etſi vobis ingerāt

expaueſco. Ideo in dep̄catōem venerunt:derelicti facti ſunt ⁊ abhominabiles. et corona capitis eoꝝ ſublata eſt. Ciuitates adauſtꝝ ſite clauſe ſunt. nec eſt qui aꝑiat eas.Tollat̉ igit̉ impius ne videat gloriam deiHec cogitātes frēs mei totis certemꝰ viribꝰ ne ab hoſte ſuꝑemur. Ille ſemꝑ inſiſtit vt ꝑimat. nos ſolicite vigilemuſ ne qd̓abſit eius fraude ꝑimamur. ¶ An̄ om̄ia p̄oculis hēamus vltimū diē ⁊ momētiſ ſingulis eternoꝝ doloꝝ ſupplicia formidemꝰ.His em̄ cauſis aīma ſe ꝯſueſcit agnoſcerecorpuſqꝫ ieiunijs ac vigilijs deprimēs. ipſa in merore luctuqꝫ ꝯtinuo ꝑſeuerat dōecſpūſſancti calore ſuccēſa ſuꝑne ꝯtemplationis mereat̉ auxiliū. ⁊ a ꝯtagijs exuta terrenis: dīnis iugiter exatiet̉ alloquijs Aliasetiā qui ſemꝑ hec cogitat puritatē mentisobtinet. humilitatē cordis acquirit. vanāgloriā reſpuit. om̄i ſeculari prudētia carere ꝯtēdit. Philoſophet̉ ergo cariſſimi fratres aīa ſpiritalis quotidie aduerſꝰ craſſaꝫcarnis ſue materiā. om̄iqꝫ circūſpectōe cūea taliter agat quatenus ad meliora ſibi cōſentiat ¶ Et cuꝫ veſꝑe ꝑuenit ad ſtratūſingulis mēbris corꝑis ſui dicat. Donecſimul ſimus obedite mihi ſuadenti que recta ſunt. mecūqꝫ dn̄o cuꝫ alacritate ſeruiteManibꝰ ſuis dicat Ueniet tꝑs qn̄ iactantia noſtra ceſſabit. qn̄ pugillus amitteturiracūdia nō erit. qn̄ palme que ad rapinasextēſe ſunt ꝯquieſcēt. Pedibꝰ dicat. Eritqn̄ ad iniquitatē non valebitꝭ ꝓrſus occurrere. qn̄ prauitatis itinera nō poteritis intrare. Cuncta quoqꝫ mēbra ſua ſimil̓r alloquat̉. ⁊ dicat eis. Anteqͣꝫ mors nos ab inuicem dirimat. et ſeꝑatio que de pctō primi homīs accidit impleat̉. certemus fortiter. ſtemus ꝑſeuerāter. viriliter dicemusſine torpore atqꝫ pigricia dn̄o ſeruiamꝰ vſqͣꝫdum rurſus veniat. ⁊ temporales abſtergens ſudores noſtros ad īmortalia nos regna ꝑducat. Fundite lacrimas oculi. demonſtra caro tuā nobilē ſeruitutē. collabora mecū in precibꝰ quibꝰ deo confiteor: necum requieſcere vis atqꝫ dormire ꝑpetuanobis cruciamēta ꝯquiras. Et ideo vigila ſemꝑ ī oꝑbꝰ tuis. qꝛ ſi ea ſobrie geſſeriſ

o 2