LXXV.

Tercia aūt iā die iterū exiens dyabolū indecore vel ſpecie mulieris veſtibꝰ p̄cioẜ indutam ſtantē inueni. ego ꝟo miſerabilisnec ſic qͥdem laqueos inimici recordās necaliquo moͣ me ſignās. ſed credēs in veritate qꝛ mulier eſſet aio ad illā. Un̄ huc aduēniſti. aūt qͦs in hanc te adduxit ſolitudinē.Illa ꝯtinuo flere amariſſime cepit. Turego miſellus ſimul cū illa veluti ꝯpatiēdovalde ploraui. Poſt hec rn̄dēs dixit. Egomiſerrima o pater ſanctiſſime filia ſum viriromani qͥ cū me inuitā ac nolentē deſponſaſſet iuueni cuidā nobiliſſimo romano: acdies nuptiarū venirent: et thalamū ac cōuiuiū ordinarēt. inter nuptias ip̄as ſpōſusmeus diſparuit. Cūqꝫ turbati oēs huc illucqꝫ eū inqͥrendo turbarent̉. ego gauiſa effecta clam exij. et nocte eadē iter arripiēsnec itin eris ducē aliquo mōͣ habēs ꝑ anguſta mōtiū ac valliū errādo hucuſqꝫ ꝑueniHec ego cū audiſſem ⁊ oīa ita eſſe credidiſſem. ſimul ⁊ ſponſam meā fore ſperās. permanus apprehēdi illā. et in hāc introduxiſpeluncā. lacrime ꝟo ab eius oculis nullatenus ceſſabāt. Tūc ego miſerijs ⁊ lacrimiseius ꝯpatiēs. et valde ſuꝑ eā dolēs ſedereeā iuxta me feci. ſimul ⁊ glādes illi ad manducandū p̄bui. Nō em̄ inſidias dyaboli intellexi. neqꝫ vllatenus crucis me ſigno muniui. ſed ſimul ſedentes diutiꝰ colloqͥa habuimus. Tūc cepi qͣſi de labore nimio ſomno grauari. At illa manibꝰ ſuis mea om̄iamēbra mulcēdo palpauit. ⁊ eo ampliꝰ ſomno grauatus ſum. Quid morer. miſer egoqͥ antea nunqͣꝫ cum femina peccare cōſenſi.in ſomnis me peccatuꝫ ꝑpetraſſe ꝯgnoui.Nam ſubito exꝑgefactꝰ ē ſomno quaſi cuꝫfemina diſcooꝑtum me in terra iacentē inueni. ip̄a iam vero nō apparuit. ¶ Tūc infelix ego inſidias dyaboli ſero aduertēs foras ſpelūcam citius exiui. et pectꝰ feriēſ ingentes lacrimas fudi. Ip̄i interea leones qͦmecū aderāt meū intelligētes de lictū quātocius fugerūt a me Hec aūt cū cerneremfugiſſe .ſ. leoneſ. cū luctu nimio ac dolore cepi xp̄i miſericordiā deuote inuocare. quatenus ⁊ mihi pn̄ie normā on̄deret. ac leonesip̄os redire iuberet. Nec mora. clemētiſſiO

mus pater qͦ me ad penitentiā ſeruare volūit illos ꝯfeſtim fecit redire leones. mecūqꝫingreſſi in hāc ſpeluncā: humū pedibꝰ ſuisad vnius ſtaturā hoīs aggregabāt. Ego autē hec intelligens collotenus intraut ip̄amfoueā. ip̄is imꝑans leonibꝰ vt in eodeꝫ meſepelirēt loco. Quod cū factū fuiſſet annoſtres ſepultus in eadeꝫ foſſa ꝑegi. Intereaingenti pluuia deſcēdente rupta ē ſpeluncadeſuꝑ caput meū vbi ſtabam et luceꝫ vidi.⁊ foras manus emittēs herbas q̄ in circūitu ſuꝑ caput erāt decerpſi et ꝯmēdi. Tribus itaqꝫ annis euolutis affuerūt leōes etlum en circa me vidētes effodiebāt humūin qua me ſepelierūt. ego qͥdem toto corꝑeſanus egreſſus ſum. ꝟtuteꝫ priſtinā in meſentiēs. ¶ Tunc glorificās dn̄m meū ihm̄xp̄m exiui de ſpelunca. ponēſqꝫ genua meain terra qͣdraginta dies et qͣdragīta noctesin eodem immobilis ꝑmaſi loco. collaudans ⁊ obſecrās deū ⁊ gratiaꝝ actōes offerens qͥ tanta miſericordiarū munera nobiſpctōribus iugiter p̄ſtat. His ergo ꝯpletisdiebꝰ reſpexi in ſpeluncā. ⁊ ecce qͣttuor āguli eiuſdem ſpelūce lumīe celeſti reſplēduerūt valde. ⁊ vidi ſaluatorē xp̄m in ſcemateviri. qͣſi auream habētē in manibꝰ virgaꝫac dulciſona voce mirabilē cantū ꝑſonātē.vox aūt illius vehemens ⁊ fortis qͣſi millehoīm audiebat̉. Cū ꝟo iam melodie celeſtis cantici explerent̉. repēte vox tribꝰ vocibus inſonuit dicēs. Amē ⁊ in ſempiternūamen. In ip̄a igit̉ hora egreſſuſ a ſpeluncaſaluator ſcādebat ad ethera. Et ecce ꝯtinuomaxima ignis colūna qͣſi nubes valida intrauit ſpeluncā. ⁊ facta ſunt tonitrua ⁊ immēſe choruſcatōnes. ⁊ oīa celi volatilia ẜmꝓprias audiui voces canere dicētia. Sanctus ſctūs ſanctus dn̄s deꝰ. Ego itaqꝫ dūhec cernerē ſimulqꝫ audirē. ꝓpter viſionismagnitudinē territꝰ valde ſum. et in extaſiraptus cecidi in terrā. ⁊ octo dies ita ꝑmāſi. Tūc nāqꝫ intellexi qꝛ ſaluator md̓i xp̄sdn̄s hāc ingreſſus ſpeluncā bn̄dixexit. illāqꝫ ſanctificauerit. Tūc ego ingreſſus in eāꝓ ignorātia ꝓpria ac negligētia cepi ſatiſfacere. collaudās et gl̓ificans xp̄m ſaluatorēac redemptorē noſtrū. et creatorē omniuꝫ

3