LXXI.

tes. Cōfitere nobis domina abbatiſſa. curingemiſcis: et nr̄as animas ſimul affligis.Et dixit. Non me cogatiſ vſqꝫ in craſtinūDixerūt ei ſeniores ſorores. Crede domīaꝙ ſi nō annūciaueris nobis: tribulatōnemmagnā animabꝰ noſtris ingeris. Abbatiſſadixit. Ego quidē quod futurū eſt vſqꝫ ī diēcraſtinū dicere nō volebam. ſed qꝛ cogitiſme: nūc audite. Eufraxia nos deſerit. Craſem̄ hac vita priuabit̉. Nulla vero indicꝫ etne ꝯtriſtet̉. Hijs itaqꝫ dictis magnus eiulatus ꝑ multas horas factus eſt. Una aūtſororū cū ꝯgnouiſſet currens ad furnū inuenit Eufraxiā panes coquentē. cui Iuliaaderat ẜm conſuetudinē. Dixit ergo illa ſoror que venerat. Cognoſce dn̄a eufraxia qꝛintus magnus luctus eſt apud abbatiſſamꝓpter te et apud ſorores. Audientes auteꝫhec Iulia ⁊ eufraxia ſtupefacte ſunt. et diutius ſteter̄t. Poſt hec aūt iulia dixit. Putaſ ne auditu audiuit abbatiſſa qꝛ ex miſſione illiꝰ qͥ aliquādo ſponſus fuerat tuꝰ: iuſſit imꝑator te abduci ex monaſterio ⁊ propterea lamentant̉. Cui eūfraxia reſpōdit.Uiuit dn̄s meus ihūs xp̄us. qꝛ ſi om̄ia fūdamenta terce moueant̉ nō mihi ꝑſuaderep̄ualebunt ut xp̄um dn̄m meum derelinquam. Ueruntamē dn̄a mea Iulia dū coquunt̉ panes vade. vide fletus iſtos qͥd cōtigerit. ne anima mea ꝑturbet̉. Illa ꝟo pegēs et ſtans foris ante ianuas audiuit ſomnium abbatiſſam hoc mō referenteꝫ. Uidiinqͥt quaſi duos cuiuſdam ſcematis viroshuc adueniētes qui q̄rebant eufraxiā tollere. Dixeruntqꝫ mihi. Dirige eā opus habet. Rurſum ergo ⁊ alij veniētes dixerūtmihi. Aſſumens tecū eufraxiā deduc eā an̄dominū. Quā mox aſſumens ꝓperauit cūeis. Et cum veniſſemus ad quandā portamcuius gloriā enarrare nō valeo ſponte nobis aꝑta eſt. Et ingreſſe ſumus. et vidimꝰibi inenarrabile palaciuꝫ celeſte. in quo etſolium nuptiale nō manufactū. Ego qͥdeminterius appropinqͣre non potui. eufraxiaꝫrrro aſſumentes obtulerūt dn̄o. Et procidens oſculata eſt pedes eius immaculatosUidi ibi dena milia angelorū ac multitudinem ſanctorū inenarrabilē. et om̄es ſtabāt

reſpicientes. Et vidi: ⁊ ecce mater dn̄i aſſumēs eufraxiam adduxit eā ad thalamuꝫnuptialē in quo decoris coronam parabat.Et audiui vocē ad eufraxiā dicentē. Eccemerces tua. Nunc itaqꝫ ꝑge poſt deceꝫ dies veniens fruere hijs in ſeculis infinitis.Et ideo qꝛ hodie nona dies eſt ex qͦ viſiōeꝫvidi cras moriet̉ Eufraxia. ¶ Audiēs hecIulia recitantē ſecrete abbatiſſam: tūdenspectus ſuum et faciē amare deflens veīt adclibanū. Cum vidiſſet eam flentē Eufraxiadixit ad illaꝫ. Cōiuro te ꝑ filium dei ſororIulia. indica mihi quid audiſti et qͣre plāgis. Dixit ei iulia. Plango dn̄a mea qꝛ hodie ſeꝑabimur a te. ſicut enim audiui a domina mea abbatiſſa cras ex hoc corꝑe exalabis. Qd̓ dū eū fraxia audiſſet anguſtiataeſt. et puſillanimis facta cecidit. Sedebatautē iuxta eā Iulia flens. Cui eufraxia dixit. Soror da mihi manū tuā et leua me. etduc me vbi ligna ſunt poſita. et ibi me pone. et tolle panes de clibano ⁊ porta in monaſteriū. Fecit Iulia hec ⁊ abbatiſſe nō indicauit. Cū ergo iaceret Eufraxia in pauimento clamauit. Cur dn̄e abominatus esme ꝑegrinā et orphanā. cur deſpexiſti me.Ecce tempus quādo debebā cum dyabolopugnare. et anima mea a me expetitur Miſericors eſto in me ancilla tua dn̄e ihū xp̄edimitte me vel vnū annū quatenus defleaꝫpeccata mea. quia ſine penitentia ſum. ⁊ abomni penitentia nudata. non eſt in me opꝰſalutis. nam nemo in inferno ꝯfitebitur tibi. Non eſt penitētia in ſepulchro. nō poſſum poſt mortē lacrimis p̄ualere. Nō em̄qui in inferno ſunt laudabunt te domine.ſed viuentes laudabunt nomē ſanctū tuū.Dona mihi vel adhuc vnuꝫ annū. ut penitentiam agam. quia deſolata ſum ſicut ficus ſine adiutorio. ¶ Cum ergo defleretaudiens quedā ſororū indicauit abbatiſſeacqꝫ ſororibꝰ. qꝛ Eufraxia ꝓſtrata in repoſitōe lignorū ita clamaret. Dixitqꝫ IuliaUere dn̄a audiuit. qꝛ moritur ꝓpterea lamentatur. Dixit ergo abbatiſſa ſororibusQuis annūciauit ei ⁊ aīam eiꝰ afflixit. qͥsindicauit ei et cor eiꝰ attriuit. Nonne vosrogaui ne diceretis ei donec eiꝰ hora veītet