LX.

et recipiebant eos matres ꝓprie ſanos. ꝓficiſcentes atqꝫ glorificantes deū ¶ Eratautē quedaꝫ in monaſterio mulier energumina ab infantia obligata in monaſterio qͣtenus ſaluaret̉. que habebat ſpiritū immundum demonē ligatis manibꝰ ⁊ ſpūmā faciens: ⁊ dentibus ſuis ſtridens. multūqꝫ clamās. ita ut omnes audiētes eam timore cōciderent. Et cū frequenter abbatiſſa cū ſenioribꝰ ſororibus ꝓ ſalute eius oraſſet nihil ꝓmeruit. Quapropter nec valebant ſead eā iungere vt ei vel cibū offerrēt. Eratautē ligatū qd̓dam vaſculū in fune. et ip̄ovaſculo legumina vel panes mittebāt: etappendebat̉ ip̄m vaſculū. et ſic ei de longeporrigebat̉ et ita veſcebat̉. Frequenter autabijciēs ip̄m vaſculū cū virga iaculabaturin faciē offerentis ſibi cibū. ¶ Una ꝟo dierum factū eſt vt intraret oſtiaria et diceret abbatiſſe. Dn̄a mea q̄dam mulier in fātuluꝫ adduxit et ſtās foris ad ianuā deflet.Eſt autē infantulus quaſi annoruꝫ circiterocto ꝑaliticus ſurdus et mutus. Uidensautē abbatiſſa ſpiritu ſibi reuelāte qꝛ gr̄amꝓmeruiſſet a dn̄o cōtra demones eufraxiadixit oſtiarie. Uoca mihi Eufraxiā. Quecum veniſſet ante abbatiſſam: dixit ei. Uade ſuſcipe infantē a matre ſua: ⁊ defer huc.Illa vero egreſſa et videns infantulū ꝑaliticum et trementē: miſerta eſt ſuꝑ eum.⁊ ingemiſcens dolenter ſignauit infantem⁊ dixit ei. Qui te creauit ip̄e te ſanet fili. etſumēs eum ꝑgebat ad abbatiſſam. Infanſꝟo dum portaret̉ ab eufraxia ſanatus eſt:⁊ clamauit matri ſue. Uidens autē eufraxia qꝛ infantulus cepiſſet loqͥ ꝑterrita ꝓiecit eū in terrā. Infantulus autē mox exurgens cucurrit ad ianuā: q̄rens matrē ſuamCurrēs autē oſtiaria nūciauit abbatiſſe qd̓factū eſt. Que cū vocaſſet matrē infantis:dicit ei. Dic mihi inquit ſoror. tēptare noſveniſti. Reſpondit aut mater infantis dicens. Per dn̄m noſtrū ihm̄ xp̄m dominamea quia neqꝫ ambulauit neqꝫ locutus eſthic infans vſqꝫ in p̄ſentē horā. Sed cū ſuſcepiſſet eum hec dn̄a ſoror mox locutus ē.Illa vero ꝓijciens eum in terrā ſtetit obſtupefacta. Infantulus ꝟo ſurgēs veīt ad

me ancillā tuam. Dicit ei abbatiſſa. Ecceergo habes eū ſanū tolle eum ⁊ vade ī pace. Que aſſumens filiū ſuum ꝑgebat glorificans deum. F ¶ Rurſum ergo abbatiſſa dixit ad ſeniores ſorores. Quid vobisde Eufraxia videt̉. Cui rn̄dentes dixerūtUere ancilla dei eſt. Uocauitqꝫ eam ⁊ dixit ei. Filia mea eufraxia volo ut huic patienti q̄ in monaſterio eſt ꝑ manus tuas cibum offeras ſi nō times eā. Cui eufraxiareſpondit. Nō timeo dn̄a mea quidqͥd mihi p̄cipis. Sumens ergo eufraxiā qd̓damvaſculū miſit in illud legumē et fragmē panis et obtulit ei. Illa vero repente dentibꝰſtridens ⁊ valde fremēs fecit impetū ſuꝑeam. et apprehendens illud vaſculū volebat cōfringere. Eufraxia ꝟo app̄hendensmanum eius dixit. Uiuit dominꝰ deus ſite poſuero in terrā tollo virgā dn̄e abbatiſſe. et ſic te flagellabo vt nūqͣꝫ p̄ſumas hͦ agere. Uidens aūt qꝛ p̄ualuiſſet patiēti qͥeuitPoſtqͣꝫ autē ceſſauit cepit eūfraxia blādiri et dicere. Sede ſoror ꝯmede et bibe: etnoli turbari. Illaqꝫ ſedit ꝯmedit et bibitet requieuit. Ab illa hora iam ei cibus cumvirga dabat̉. Oēs autē ſorores videntesqd̓ fecerat eūfraxia orabāt ꝓ ea ad dominūCū ergo cepiſſet moueri ⁊ indignari dicebāt ad eā ſorores. Quieſce ſoror ⁊ noli malignari. nā ſi venerit dn̄a eufraxia flagellabit te. et cepente qͥeſcebat Rurſum autēGermana inuidia mordebat̉ ⁊ cor eiꝰ vrebat̉. dicebatqꝫ ſororibꝰ. Niſi fuiſſet Eufraxianō inueniebat̉ alia que cibū ei offerretTollam cibos ⁊ ego mīſtro. Sumēs gͦ cibos eius acceſſit ad patientē ⁊ dicit ei. Accipe cibos ſoror ⁊ ꝯmede. Illa ꝟo ꝯtinuoexiliens in eā. veſtes eius ꝯſcidit: et cōterens eam ꝓiecit in terram. et irruēs ſuꝑ illam cepit māducare carnes eius. Clamoreautē facto et nulla p̄ſumente ei appropinqͣre. currens Iulia ad coquinā dixit eūfraxie. Feſtina dn̄a quia germana a patientedilacerata ē. Currēs āt Eufraxia tenēs manꝰ patiētꝭ et guttur. ⁊ eripuit ab ea germanā cruētatā ⁊ dilaceratā. Cui dixit euſraxia. bn̄ feciſti. qꝛ ſic ꝯt̓uiſti ſororē. Illa ꝟoſtabat ſpumā faciēſ ⁊ dētibꝰ ſtridēſ. dixit ex