XLIII.

tentus eſt qͣꝫ nr̄as latebras p̄teriret. qͥs hocvnqͣꝫ crederet vt ante os noſtrū ꝓ nobiſ beſtia dimicaret. Sublato ergo illo mētu ſil̓iſante oculos nr̄os ꝟſabat̉ interitus. niſi ꝙtutius eſſet leene rabiem qͣꝫ irā hoīm ſuſtinere. Pauemus intrinſecꝰ et ne mouere qͦdem nos auſi p̄ſtolamur euentuꝫ rei intertanta ꝑicula. pudicicie tantū ꝯſciētia ꝓ muro ſepti. Leena inſidiā cauēs. et viſaꝫ ſe eſſe ſentiens app̄henſum mordicijs catulummatutīa effert. nobiſqꝫ cedit hoſpitio. Neqꝫ tamē ſatis creduli ſtatim erupimus. ſedexpectantes diu et egredi cogitāteſ illiꝰ nobis ſemꝑ figurabamus occurſuꝫ. Sub tali ergo terrore et illa trāſacta die exiuimuſad veſperam. vidimuſqꝫ camelos quos obnimiā velocitatē dromedarios vocāt p̄teritos cibos in ore voluere. ⁊ in aluū miſſositerū retrahere. Quibus aſcenſis et nouaſyſtarcia refocillati. decimo tādē die ad romana ꝑ deſertū caſtra ꝑuenimus. oblatiqꝫtribuno rei ordinē pandimus. Inde ad ſabinianū meſopotamīe ducē trāſmiſſi cameloꝝ accepimus p̄ciū. Et qꝛ iam abbas illemeus dormierat in dn̄o ad hec delatus loca me monachis reddo. hāc trado ꝟginibꝰdiligens eā vt ſororē nō tamē me ei credēſvt ſorori. Hec mihi ſenex malchus adoleſcentulo retulit ¶ Hec ego vobis narrauiſenex. caſtis hyſtoriā caſtitatis expono. ꝟginibus virginitatē cuſtodire exhortor. voſnarrate poſteris ut ſciant inter gladios etdeſerta et beſtias pudiciciā nunqͣꝫ eſſe captiuā. et hoīem xp̄o deditum poſſe mori nōpoſſe ſuꝑari.Finit vita btī Malchi mōachi captiui.Incipit vita ſanctiPauli ſimplicis.Uit qͦdam inter diſcipulos ſancti Anthonij Paulus nomīe coLgnomento ſimplex. Hic initiū cōuerſiōis ſue hmōi habuit. Cū vxorē ſuamcū altero ꝯcubitantē vidiſſet. nulli qͥcqͣꝫ dicens egreſſus eſt domuꝫ: ⁊ meſticia animitactus in heremū ſemetip̄m dedit. Ubi cū

anxius oberraret ad monaſteriū venit Anthonij. ibiqꝫ ex loci amenitate et oportunitate ꝯſiliū capit. Cūqꝫ adiſſet anthoniū utiter ſalutꝭ ab eo inqͥreret. ille intuēs hoīeꝫſimplicis nature. rn̄dit eī ita demū eū poſſe ſaluari ſi his que a ſe dicerent̉ obediret.Tunc ille oīa quecūqꝫ p̄ciꝑet facturū ſe eſſe reſpondit. Ut ergo ꝓmiſſionē eius ꝓbaret anthonius ante fores cellule ſtanti. hicinqͥt expecta me orās donec egrediar. Et ingreſſus māſit intrinſecus ꝑ totaꝫ diem etnoctē. ꝑ feneſtrā tamē ex occulto frequētiꝰreſpiciens videbat eū indeſinēter orantē.⁊ nuſqͣꝫ ꝓrſus ſe mouentē. ſed ſtare in eſtudiei etrore noctis. et ita eſſe mādati memorem. ut ne parum qͥdem a loco ſe moueretEgreſſus autē die poſtera Anthonius inſtruere eum et docere de ſingulis cepit quōoꝑe manuū ſolitudinē ſolaret̉. et digitis qͥdem corporis opus carnale. Cogitatōe vero mentis et animi intentōe oꝑaretur quedei ſunt. Cibum quoqꝫ in veſꝑa ſumeret ⁊p̄cipue in potu. ꝯfirmanſ nō minꝰ ꝑ aq̄ abūdantiā fantaſias anime fieri qͣꝫ ꝑ vinū calorē corꝑis increſcere. Et vbi plene eū qͣliter in ſingulis agere deberet inſtruxit. ī vicino ei hͦ eſt in tribus a ſe milibus cellulamꝯſtituit. ibiqꝫ eū exercere q̄ didicerat iubetIp̄e tamē freq̄ntius viſitans eum gratulabat̉. dep̄hendenſ illū in his que ſibi traditafuerant tota intentōe et omni ſolicitudīe ꝑmanentē. F ¶ Quadam autē die cū veniſſent ad ſanctuꝫ anthoniū fratres magniqͥdem et ꝑfecti viri. accidit etiā paulū adeſſe ꝑiter cum eis. Et cum ſermo de profundis rebus et miſticis haberet̉. cunqꝫ de ꝓphetis et de ſaluatore plurima tractarēturpaulus ex ſimplicitate animi interrogat. ſixp̄s prius fuerit an ꝓphete. Deatus veroanthonius cū ꝓ eo ꝙ tam abſurde interrogaret qͣſi erubuiſſꝫ blādo motu vt erga ſimpliciores ſolebat ſilere atqꝫ abire eū iubet.Ille autēqui omne qd̓cunqꝫ ab eo dictuꝫfuiſſet tanqͣꝫ p̄ceptū dei ſeruare inſtitueratabſcedens ad cellulā ſuā tanqͣꝫ mādato accepto ſilētiū gerere inſtituit nec om̄ino aliqͥd loqui. Quod cum comꝑiſſet anthoniꝰmirari admodū cepit. vn̄ hec illi obẜuātia

g I